హారికకు రాత్రి 9 దాటితే ఒకే ఒక మెసేజ్ వస్తుంది.
“నువ్వు సేఫ్గా ఉన్నావా?”
నెంబర్ సేవ్ చేసుకునే అవకాశం లేదు, కాల్ చేస్తే ఎప్పుడూ స్విచ్ ఆఫ్ వస్తుంది. ఆ మెసేజ్ లేకుండా ఆమెకు నిద్ర పట్టదు.
జరిగిన కథ
ఆరు నెలల క్రితం…
సాయంత్రం సమయం.
బస్ స్టాప్ చుట్టూ జనాలతో రద్దీగా ఉంది.
వాహనాల శబ్దం, హార్న్లతో ఆ ప్రదేశం గోలగా మారింది.
హారిక తన బస్ కోసం ఎదురుచూస్తూ ఫోన్లో చూస్తోంది.
కొంతసేపటి తర్వాత బస్ వచ్చింది. తొందరగా ఎక్కింది.
ఇంటికి చేరుకున్నాక ఒక్కసారిగా ఏదో గుర్తొచ్చింది.
“నా పర్స్…?”
ఆమె గుండె ఒక్కసారిగా ఆగినట్టైంది. బ్యాగ్ మొత్తం వెతికింది… కానీ లేదు.
అందులో డబ్బులు మాత్రమే కాదు… ముఖ్యమైన కార్డులు కూడా ఉన్నాయి.
తరువాతి రోజు ఆందోళనతో మళ్లీ అదే బస్ స్టాప్కి వచ్చింది.
ఎక్కడైనా దొరుకుతుందేమో అని చుట్టూ చూస్తోంది.
అప్పుడే…
“ఇది మీదేనా?” అని వెనుక నుంచి ఒక మృదువైన గొంతు వినిపించింది.
హారిక ఒక్కసారిగా తిరిగి చూసింది.
ఒక అబ్బాయి ఆమె ముందుకు ఒక పర్స్ చాపాడు.
అది చూసిన వెంటనే ఆమె కళ్లలో ఆనందం మెరిపించింది.
“అవును! ఇదే నా పర్స్!” అని ఆనందంగా చెప్పింది.
“నిన్న బస్ స్టాప్ దగ్గర పడిపోయింది… నేను తీసుకున్నాను,” అని అతను చిన్నగా నవ్వుతూ అన్నాడు.
ఆ నవ్వులో ఒక సరళత… ఒక నమ్మకం కనిపించింది.
“థాంక్యూ చాలా…” అని హారిక కృతజ్ఞతతో చెప్పింది.
"పర్లేదు…” అతను చిన్నగా నవ్వాడు.“నేను అద్వైత్.”
“హారిక,” అని ఆమె కూడా పరిచయం చేసుకుంది.
అలా ఒక చిన్న పరిచయం…
నెమ్మదిగా ఒక అందమైన స్నేహంగా మారింది.
ఆ రోజు తర్వాత వాళ్లు తరచూ కలుసుకోవడం మొదలైంది.
మొదట్లో సాధారణ మాటలే…
“బస్ వచ్చిందా?”, “ఎక్కడికి వెళ్తున్నావు?” లాంటి చిన్న చిన్న ప్రశ్నలు.
కానీ రోజులు గడిచే కొద్దీ ఆ మాటలు పెరిగాయి…
చిరునవ్వులు కూడా పెరిగాయి.
ప్రతి రోజు బస్ స్టాప్ వాళ్లకి ఒక ప్రత్యేకమైన ప్రదేశంగా మారింది.
హారిక తన రోజు ఎలా గడిచిందో చెప్పేది…
అద్వైత్ ఆసక్తిగా విని, అప్పుడప్పుడూ చిన్నగా నవ్వుతూ ఉండేవాడు.
ఇంకా హారిక ఎప్పుడు అద్వైత్ గురించి ఏవి అడిగినా..
ఏవి చెప్పకుండా తప్పించుకునేవాడు.
కొన్ని రోజులకు వాళ్లు బస్ కోసం కాదు…
ఒకరిని ఒకరు చూడటానికి రావడం మొదలుపెట్టారు.
ఒకరోజు వర్షం పడుతుంటే…
ఇద్దరూ ఒకే షెల్టర్ కింద నిలబడి నవ్వుకుంటూ మాట్లాడుకున్నారు.
మరోరోజు టీ తాగుతూ చిన్న చిన్న జోక్స్ చెప్పుకున్నారు.
ఆ చిన్న చిన్న క్షణాల్లో…
వాళ్ల మధ్య స్నేహం నెమ్మదిగా మరింత దగ్గరైంది.
ఆ దగ్గరితనం…
తెలియకుండానే ప్రేమగా మారిపోయింది.
ఒకరిని ఒకరు చూడకుండా ఒక రోజు గడవడం కూడా కష్టంగా అనిపించేది
“ఒక రోజు హారిక, అనుకోకుండా ‘నువ్వు ఇన్ని రోజులు ఎక్కడుండేవాడివి, ఏమి చేసేవాడివి?’ అని అడిగింది.”
అప్పుడు అద్వైత్ ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దంగా మారిపోయాడు.
ఆమె కళ్లలోకి చూసి, వెంటనే తన చూపును తిప్పుకున్నాడు.
కొన్ని క్షణాలు ఏమీ మాట్లాడలేదు.
హారికకు ఏదో తేడా అనిపించింది.
“ఏమైంది?” అని మెల్లగా అడిగింది.
అద్వైత్ లోతుగా శ్వాస తీసుకున్నాడు. అతని ముఖంలో ఒక విచిత్రమైన బాధ కనిపించింది.
“నన్ను క్షమించు…” అని మెల్లగా మొదలుపెట్టాడు.
“నేను… ఆ విషయం గురించి ఏమి చెప్పలేను. నా గతం గురించి… దయచేసి నన్ను అడగకు.”
అతని గొంతు కొంచెం కంపించింది.
“కొన్ని విషయాలు చెప్పలేనివి… చెప్పకూడనివి కూడా ఉంటాయి.”
“నువ్వు నన్ను నమ్ముతావా?” అని నెమ్మదిగా అడిగాడు.
ఆ ప్రశ్నలో ఒక భయం… ఒక వేడుకోలు… రెండూ కలిసిపోయాయి.
హారిక ఒక్కసారిగా మాట్లాడలేకపోయింది.
“తర్వాత అతని మాటలను నమ్మి, మరేం అడగకుండా ఒప్పుకుంది.”
సరేలే నేనేమి అడగను ప్రేమలో నమ్మకం ఉంటే చాలు అని చెప్పింది.
ఇక నేను బయలుదేరుతా... ఇంటికి వెళ్లి message చేస్తా అంటూ ఆత్రంగా వెళ్ళిపోయాడు.
హారికను కొన్ని విషయాలు కలవరపెట్టాయి.
అద్వైత్ ఎప్పుడూ తన ఇంటికి పిలవడు.
“తన ఫోటోలు తీసేందుకు కూడా అనుమతించేవాడు కాదు.” సోషల్ మీడియాలో అసలు లేడు.
ఒకరోజు…
ఎప్పటిలానే హారిక బస్ స్టాప్కి వచ్చింది. కానీ ఆ రోజు ఏదో ఖాళీగా అనిపించింది.
అద్వైత్ కనిపించలేదు.
“బహుశా ఆలస్యంగా వస్తాడేమో…” అనుకుంది.
కొంతసేపు వేచి చూసింది.
ఒక్కో బస్ వచ్చి వెళ్లిపోయింది… కానీ అతను మాత్రం రాలేదు.
ఆమె ఫోన్ తీసుకుని కాల్ చేసింది.
“Switched Off” అని వినిపించింది.
మొదట ఆమెకు ఏమీ పెద్దగా అనిపించలేదు.
“బిజీగా ఉంటాడేమో…” అని అనుకుంది.
కానీ ఆ రోజు మొత్తం అతని నుంచి ఎలాంటి మెసేజ్ రాలేదు.
తరువాతి రోజు… రాలేదు.
మరో రోజు… కూడా రాలేదు.
ఆమె మనసులో ఒక విచిత్రమైన భయం మొదలైంది.
“ఏమైంది అతనికి…?”
“ఎక్కడికి వెళ్లిపోయాడు…?”
ఆలోచనలు ఆగలేదు.
కొన్ని రోజుల తర్వాత
రాత్రి…
గడియారం నెమ్మదిగా 9 గంటలు చూపించింది.
హారిక అలానే ఫోన్ వైపు చూస్తూ కూర్చుంది.
హృదయం బలంగా కొట్టుకుంటోంది.
అప్పుడే... ఒక మెసేజ్ వచ్చింది.
📱 టింగ్…
ఆమె చేతులు స్వల్పంగా వణికాయి.
మెల్లగా ఫోన్ తీసుకుని మెసేజ్ ఓపెన్ చేసింది.
“నువ్వు సేఫ్గా ఉన్నావా?”
అది చూసి ఎవరూ ఏంటి అని చూడకుండా వెంటనే message చేసింది.
"ఎక్కడున్నావు..."
"ఎలా ఉన్నావు... "
ఏమీ రిప్లై రాలేదు.
అప్పుడు హారిక గుండె ఒక్కసారిగా బలంగా కొట్టుకుంది. చేతులు వణికిపోయాయి.
ఒక పిచ్చిదానిలా...
ఇది అతనే… ఖచ్చితంగా అతనే… కానీ ఎందుకు ? రిప్లై చేయడం లేదు. అని ఏడ్చింది.
తనకి ఏమైనా జరిగిండొచ్చా అంటూ
అద్వైత్తో గడిపిన ప్రతి క్షణాన్ని గుర్తుకు తెచ్చుకుంది.
“ఎక్కడైనా ఏదైనా క్లూ మిస్ అయ్యానా…?” అని తనను తాను ప్రశ్నించుకుంది.
కానీ…
అన్ని జ్ఞాపకాలు స్పష్టంగానే ఉన్నాయి.
అతని మాటలు… అతని నవ్వు… అతని చూపు…
అన్నీ నిజంగానే అనిపిస్తున్నాయి.
అయితే ఇప్పుడు ఎందుకు ఇలా అనిపిస్తోంది?
ఆమె గుండెల్లో అసహనం పెరిగింది.
తెలియని భయం మెల్లగా ఆమెను చుట్టుముట్టింది.
ఒక్కసారి ఆ నెంబర్కు కాల్ చేసింది.
మళ్లీ అదే సమాధానం—
“Switched Off.”
ఆమె చేతులు నెమ్మదిగా వణికాయి.
“ఇలా ఎంతకాలం వేచి చూస్తాను…?”
“ఇది ఏమిటో తెలుసుకోవాలి…” అని
తన నెంబర్ను ట్రాక్ చేయించాలని నిర్ణయించుకుంది.
ఆ నిర్ణయం తీసుకున్న క్షణంలోనే…
ఆమె జీవితం పూర్తిగా మారిపోతుందని ఆమెకు తెలియదు
కొన్ని గంటల తర్వాత వచ్చిన సమాధానం… ఆమె ప్రపంచాన్నే కూల్చేసింది.
ఈ number అసలు “పోలీసులు కూడా trace చేయలేకపోయారు”
హారిక కళ్ళు పెద్దవయ్యాయి. శ్వాస ఆగిపోయినట్టైంది.
“అద్వైత్… లేడా?”
ఆమె మదిలో ఒక్కసారిగా ఆరు నెలల జ్ఞాపకాలు మెరిపించాయి—
బస్ స్టాప్లో మొదటి పరిచయం…
ఆ చిరునవ్వు…
ఆ మాటలు…
ఆ ప్రేమ…
అవి అన్నీ… నిజంగానే జరిగాయా?
లేక…
అదంతా తన భ్రమేనా?
కానీ… ఒక ప్రశ్న మాత్రం ఇంకా మిగిలింది—
అయితే రాత్రి 9 గంటలకు వచ్చే ఆ మెసేజ్ ఎవరిది?
హారిక గుండెల్లో భయం, సందేహం, ప్రేమ… అన్నీ కలిసిపోయాయి.
ప్రేమ… నిజమా?
లేదా… అది ఒక నీడ మాత్రమేనా
Part-2
ఒక్కొక్కటిగా తెలుసుకుంటూ పోతుంది.
- అద్వైత్ ఒక భ్రమ లేదా నిజామా?
- ఎందుకు హారికకు దగ్గరయ్యాడు?
- రోజూ ఆ message ఎందుకు వస్తుంది?
కామెంట్లు
కామెంట్ను పోస్ట్ చేయండి