Ocb Telugu blogging

అర్జున్ పుస్తకంలో ఉన్న పజిల్‌ను జాగ్రత్తగా లెక్కించాడు. (3 × 4) + (10 ÷ 2) - 14 = ?  12 + 5 - 14 = 3 కానీ కోటలోకి వచ్చినప్పుడు చదివిన సూచన అతనికి గుర్తొచ్చింది: "వచ్చిన సమాధానం నుండి 1 తీసివేయాలి." అంటే 3 - 1 = 2 అర్జున్ ధైర్యంగా గది 2 తలుపు తెరిచి లోపలికి అడుగుపెట్టాడు. గది అంతా చీకటిగా ఉంది. గోడలపై పాత చిత్రాలు వేలాడుతున్నాయి.  మధ్యలో ఒక చిన్న రాతి బల్ల కనిపించింది. ఆ బల్లపై ఒక తాళంచెవి కాదు...  తాళంచెవుల గుత్తి! కనిపించింది. "అయితే వీటిలో ఒకటి పెద్ద ఇనుప తలుపుకు సరిపోతుందేమో!" అని సంతోషంగా అనుకున్నాడు. అర్జున్ వెంటనే ఆ గుత్తిని తీసుకుని భారీ ఇనుప తలుపు దగ్గరకు వెళ్లాడు. అతను ఒక తాళంచెవిని తీసి తాళంలో పెట్టబోతుండగా... అకస్మాత్తుగా కోట అంతా కంపించింది! గోడల మధ్య నుంచి ఒక గంభీరమైన స్వరం వినిపించింది. "సరిగ్గా ఆలోచించు ప్రయాణికుడా! నీకు ఒక్కసారి మాత్రమే అవకాశం ఉంది!" అర్జున్ ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాడు. అప్పుడే తాళం మీద బంగారు అక్షరాలు వెలిగాయి. "సరైన తాళంచెవి సంఖ్యను కనుగొనకపోతే ఈ తలుపు ఎప్పటికీ తెరుచుకోదు." అప్పుడే అతని ముందు రెండు చిత్రాలు ప్రత్యక్షమయ...

అనగనగా ఒక రాజ్యంలో అర్జున్ అనే తెలివైన యువకుడు ఉండేవాడు.  అతనికి కొత్త ప్రదేశాలను అన్వేషించడం అంటే చాలా ఇష్టం.  ఒక రోజు అతను అడవిలో తిరుగుతుండగా దారి తప్పిపోయి, చెట్ల మధ్య దాగి ఉన్న ఒక పురాతన కోటలోకి వెళ్లిపోయాడు. వెళ్లిన వెంటనే అతడికి ఒక తలుపుపై ఇలా ఉంది.  "ఈ కోటలోని నాలుగు గదులలో సరైన గదిని గుర్తించాలంటే, ఇచ్చిన ప్రశ్నకు వచ్చిన సమాధానం నుండి 1 తీసివేయాలి."  అర్జున్ కు ఏమీ అర్థం కాలేదు అలాగే లోపలికి వెళ్ళాడు. కోట అంతా నిశ్శబ్దంగా ఉంది. అప్పుడప్పుడు ఎక్కడి నుంచో వింత శబ్దాలు వినిపించాయి.  గాలి వీచినప్పుడల్లా పాత తలుపులు కిర్రుమంటూ కదిలాయి.  గోడలపై పడిన నీడలు కూడా ఏదో కదులుతున్నట్లుగా కనిపించాయి. కానీ ఆ కోట చాలా పురాతనంగా కనిపించింది. గోడలపై పచ్చిక మొక్కలు పెరిగి ఉన్నాయి.  కొన్ని చోట్ల రాళ్లు విరిగిపోయి ఉన్నాయి. లోపల నుంచి చల్లని గాలి వీచి అతనికి వింత అనుభూతిని కలిగించింది. కోటలోకి అడుగుపెట్టిన వెంటనే అతనికి ఏ దారి ఎటు వెళ్తుందో అర్థం కాలేదు.  చుట్టూ పొడవైన గోడలు, పాడైపోయిన గదులు, చీకటిగా ఉన్న మార్గాలు కనిపించాయి. బయటకు వెళ్లే దారి కోసం వెతికినా ఎక...

"వరద వారి పంటను తీసుకెళ్లింది...  అప్పులు వారి నిద్రను దోచుకున్నాయి...  కానీ ఒక చిన్న ఆశ వారి జీవితాన్ని మళ్లీ మార్చబోతోంది.  ఆ ఆశకు మొదటి అడుగు వేసింది సుమతే..." సుమతి అడుగు – కొత్త ఆశకు నాంది సుమతి మాటలు విన్న తర్వాత అక్కడ కొద్దిసేపు నిశ్శబ్దం నెలకొంది. సిద్ధయ్య ఆమె వైపు చూసి మెల్లగా అన్నాడు. "అమ్మా... నీ మనసు ఎంత మంచిదో మాకు తెలుసు. కానీ పొలం పని నిజంగా చాలా కష్టం." సుమతి మాత్రం వెనక్కి తగ్గలేదు. "మావయ్యా...  మొదట్లో కష్టం అనిపించొచ్చు. కానీ నేర్చుకుంటాను. కుటుంబం కోసం చేసే పని కదా." ఆమె మాటల్లో కనిపించిన నమ్మకం అందరినీ ఆలోచనలో పడేసింది. చివరికి రాములమ్మ చిరునవ్వుతో అంది. "సరే అమ్మా...  నీ ఇష్టం. కానీ ఎక్కువ కష్టపడకూడదు." ఆ మాట విన్న సుమతి ముఖంలో చాలా రోజుల తర్వాత నిజమైన ఆనందం కనిపించింది. మరుసటి రోజు ఉదయం సూర్యుడు ఉదయించకముందే సుమతి లేచింది. ఇంటి పనులు త్వరగా ముగించి సిద్ధయ్యతో కలిసి పొలానికి వెళ్లింది. పొలంలో అడుగుపెట్టగానే ఆమెకు కొత్త ప్రపంచంలోకి వచ్చినట్టుగా అనిపించింది. ఎక్కడ చూసినా తడిసిన నేల... వరద మిగిల్చిన గుర్తులు... ఎండిపోయిన మొక్కల...

"పంట నష్టపోయింది... ఆశలు కూలిపోయాయి... కానీ ఆ ఇంట్లో ఒక మనసు మాత్రం ఓడిపోలేదు. ఆ మనసు పేరు — సుమతి." ఆ రాత్రి సిద్ధయ్య చెప్పిన మాటలు రాఘవుడి మనసులో మోగుతూనే ఉన్నాయి. "ఓడిపోయిన రైతు నేను చూడలేదు..." ఆ మాటలు అతనికి కొంత ధైర్యం ఇచ్చినా... పంట నష్టం వల్ల వచ్చిన ఆందోళన మాత్రం తగ్గలేదు. మరుసటి రోజు ఉదయం ఇంట్లో అందరూ తమ తమ పనుల్లో నిమగ్నమయ్యారు. కానీ ఇంటి వాతావరణం ఇంకా భారంగానే ఉంది. సిద్ధయ్య బయట అరుగుపై మౌనంగా కూర్చున్నాడు. రాఘవుడు కూడా ఎక్కువగా మాట్లాడడం లేదు. వాళ్లిద్దరి ముఖాల్లో కనిపిస్తున్న బాధను సుమతి గమనిస్తోంది. ఆమె మనసుకూ బాధగానే ఉంది. కానీ ఈ సమయంలో ఎవరో ఒకరు ధైర్యంగా ఉండాలని ఆమె అనుకుంది. మధ్యాహ్నం భోజనం పెట్టేటప్పుడు సుమతి నెమ్మదిగా అంది. "ఇంతగా బాధపడకండి..." "జరిగిపోయింది మార్చలేం కదా..." "మళ్లీ కష్టపడితే మంచి రోజులు వస్తాయి." రాఘవుడు ఆమెవైపు చూసి చిన్నగా నవ్వాడు. కానీ ఆ నవ్వులో ఆనందం లేదు. కేవలం తన బాధను దాచిపెట్టి, కుటుంబానికి ధైర్యం చెప్పాలనే ప్రయత్నం మాత్రమే ఉంది. మనసులో మాత్రం ఎన్నో ఆలోచనలు తిరుగుతున్నాయి. పంట నష్టపోయిన దృశ...

"ప్రతి 12 సంవత్సరాలకు ఒకసారి...  ఆ కొండపై కనిపించే దేవకన్యను చూసినవాళ్లు తిరిగి గ్రామానికి రాలేదట... అది కేవలం కథే అనుకున్నారు అందరూ... కానీ 1987లో ఒక అమ్మాయి ఆ నిజాన్ని వెతకాలని నిర్ణయించుకుంది..." 1987  సంవత్సరం… పచ్చని కొండల మధ్యలో దాగి ఉన్న చిన్న గ్రామం — వెలగంపల్లి.   ఉదయం పొగమంచు కమ్ముకున్నా… సాయంత్రం గాలిలో పక్షుల అరుపులు వినిపించినా…   ఆ ఊరిలో ఒక్క విషయం మాత్రం అందరి మనసుల్లో భయంగా ఉండేది.   ఆ కొండపై ఉన్న పాత దేవాలయం గ్రామానికి ఎంతో ప్రత్యేకమైనది. ఎత్తైన రాతి మెట్లను ఎక్కి వెళ్లాల్సి ఉండేది.  చుట్టూ దట్టమైన చెట్లు ,  పక్షుల కిలకిలారావాలు ,  గాలికి ఊగే కొమ్మల శబ్దం ఆ ప్రదేశానికి ఒక ప్రత్యేకమైన ప్రశాంతతను ఇచ్చేవి. దేవాలయం గోడలు కాలగమనానికి సాక్ష్యాల్లా కనిపించేవి.  కొన్ని చోట్ల రాళ్లు చెక్కుచెదిరిపోయినా ,  ఆ ఆలయం వైభవం మాత్రం ఇప్పటికీ అందరినీ ఆకర్షించేది. చాలా ఏళ్ల క్రితం అక్కడ పెద్ద జాతరలు జరిగేవని పెద్దలు చెప్పుకునేవారు.  జాతర సమయం వచ్చిందంటే చుట్టుపక్కల గ్రామాలన్నీ పండుగ వాతావరణంలో మునిగిపోయేవట.  కొండ దారంతా రంగురంగు...