"వరద వారి పంటను తీసుకెళ్లింది... అప్పులు వారి నిద్రను దోచుకున్నాయి... కానీ ఒక చిన్న ఆశ వారి జీవితాన్ని మళ్లీ మార్చబోతోంది. ఆ ఆశకు మొదటి అడుగు వేసింది సుమతే..." సుమతి అడుగు – కొత్త ఆశకు నాంది సుమతి మాటలు విన్న తర్వాత అక్కడ కొద్దిసేపు నిశ్శబ్దం నెలకొంది. సిద్ధయ్య ఆమె వైపు చూసి మెల్లగా అన్నాడు. అమ్మా... నీ మనసు ఎంత మంచిదో మాకు తెలుసు. కానీ పొలం పని నిజంగా చాలా కష్టం. సుమతి మాత్రం వెనక్కి తగ్గలేదు. మావయ్యా... మొదట్లో కష్టం అనిపించొచ్చు. కానీ నేర్చుకుంటాను. కుటుంబం కోసం చేసే పని కదా. ఆమె మాటల్లో కనిపించిన నమ్మకం అందరినీ ఆలోచనలో పడేసింది. చివరికి రాములమ్మ చిరునవ్వుతో అంది. "సరే అమ్మా... నీ ఇష్టం. కానీ ఎక్కువ కష్టపడకూడదు." ఆ మాట విన్న సుమతి ముఖంలో చాలా రోజుల తర్వాత నిజమైన ఆనందం కనిపించింది. మరుసటి రోజు ఉదయం సూర్యుడు ఉదయించకముందే సుమతి లేచింది. ఇంటి పనులు త్వరగా ముగించి సిద్ధయ్యతో కలిసి పొలానికి వెళ్లింది. పొలంలో అడుగుపెట్టగానే ఆమెకు కొత్త ప్రపంచంలోకి వచ్చినట్టుగా అనిపించింది. ఎక్కడ చూసినా తడిసిన నేల... వరద మిగిల్చిన గుర్తులు... ఎండిపో...
"పంట నష్టపోయింది... ఆశలు కూలిపోయాయి... కానీ ఆ ఇంట్లో ఒక మనసు మాత్రం ఓడిపోలేదు. ఆ మనసు పేరు — సుమతి." ఆ రాత్రి సిద్ధయ్య చెప్పిన మాటలు రాఘవుడి మనసులో మోగుతూనే ఉన్నాయి. "ఓడిపోయిన రైతు నేను చూడలేదు..." ఆ మాటలు అతనికి కొంత ధైర్యం ఇచ్చినా... పంట నష్టం వల్ల వచ్చిన ఆందోళన మాత్రం తగ్గలేదు. మరుసటి రోజు ఉదయం ఇంట్లో అందరూ తమ తమ పనుల్లో నిమగ్నమయ్యారు. కానీ ఇంటి వాతావరణం ఇంకా భారంగానే ఉంది. సిద్ధయ్య బయట అరుగుపై మౌనంగా కూర్చున్నాడు. రాఘవుడు కూడా ఎక్కువగా మాట్లాడడం లేదు. వాళ్లిద్దరి ముఖాల్లో కనిపిస్తున్న బాధను సుమతి గమనిస్తోంది. ఆమె మనసుకూ బాధగానే ఉంది. కానీ ఈ సమయంలో ఎవరో ఒకరు ధైర్యంగా ఉండాలని ఆమె అనుకుంది. మధ్యాహ్నం భోజనం పెట్టేటప్పుడు సుమతి నెమ్మదిగా అంది. "ఇంతగా బాధపడకండి... జరిగిపోయింది మార్చలేం కదా... మళ్లీ కష్టపడితే మంచి రోజులు వస్తాయి." రాఘవుడు ఆమెవైపు చూసి చిన్నగా నవ్వాడు. కానీ ఆ నవ్వులో ఆనందం లేదు. కేవలం తన బాధను దాచిపెట్టి, కుటుంబానికి ధైర్యం చెప్పాలనే ప్రయత్నం మాత్రమే ఉంది. మనసులో మాత్రం ఎన్నో ఆలోచనలు తిరుగుతున్నాయి. పంట నష్టపోయిన దృశ్యం కళ్ల ముందు నుంచి ప...