చెరువు దగ్గర కనిపించిన అమ్మాయి – Part 2 1980ల్లో… ఒక చిన్న గ్రామంలో జరిగిన సంఘటనను ఇప్పటికీ అక్కడి పెద్దవాళ్లు పూర్తిగా మర్చిపోలేదు… పౌర్ణమి రాత్రి చెరువు దగ్గరకు వెళ్లిన వాళ్లు ఎందుకు తిరిగి ఆ దారి వైపు చూడకుండా వచ్చేవారు…? అసలు… “లక్ష్మి” అనే ఆ అమ్మాయి నిజంగా ఎవరు…? ఆ రాత్రి… రాఘవ చేతులు ఇంకా వణుకుతూనే ఉన్నాయి. అతని అరచేతుల్లో ఇంకా చెరువు నీటి చల్లదనం మిగిలి ఉన్నట్టే అనిపిస్తోంది. అతని చేతిలో ఉన్న ఆ వెండి గాజు మాత్రం చంద్రకాంతి తగిలినప్పుడల్లా వింతగా మెరుస్తోంది. అది సాధారణ గాజులా కనిపించినా… దానిలో ఏదో చెప్పలేని భయం దాగి ఉన్నట్టుగా ఉంది. ఇంట్లో అందరూ నిద్రపోయారు. బయట అప్పుడప్పుడు వీచే గాలి పాత కిటికీ తలుపులను మెల్లగా కదిలిస్తోంది. దూరంగా ఎక్కడో కుక్కలు మొరుగుతున్న శబ్దం మాత్రమే ఆ నిశ్శబ్ద రాత్రిని చీల్చుతోంది. కానీ రాఘవకు మాత్రం కళ్లకు నిద్ర రాలేదు. అతను మంచం మీద పడుకున్నప్పుడల్లా చెరువు దగ్గర కనిపించిన ఆ అమ్మాయి ముఖమే గుర్తొస్తోంది. ఆమె కళ్ళలో కనిపించిన ఆ విచిత్రమైన బాధ… ఆమె మాటల్లో దాగి ఉన్న ఆ ఒంటరితనం… ఏదో అతని మనసును గట్టిగా పట్టేసినట్టుంది. ఆ అమ్మాయి చెప్పిన మాటలు ఇంకా అత...
చెరువు దగ్గర కనిపించిన అమ్మాయి – Part 2
1980ల్లో…
ఒక చిన్న గ్రామంలో జరిగిన సంఘటనను
ఇప్పటికీ అక్కడి పెద్దవాళ్లు పూర్తిగా మర్చిపోలేదు…
పౌర్ణమి రాత్రి చెరువు దగ్గరకు వెళ్లిన వాళ్లు
ఎందుకు తిరిగి ఆ దారి వైపు చూడకుండా వచ్చేవారు…?
అసలు…
“లక్ష్మి” అనే ఆ అమ్మాయి నిజంగా ఎవరు…?
ఆ రాత్రి…
రాఘవ చేతులు ఇంకా వణుకుతూనే ఉన్నాయి.
అతని అరచేతుల్లో ఇంకా చెరువు నీటి చల్లదనం మిగిలి ఉన్నట్టే అనిపిస్తోంది.
అతని చేతిలో ఉన్న ఆ వెండి గాజు మాత్రం
చంద్రకాంతి తగిలినప్పుడల్లా వింతగా మెరుస్తోంది.
అది సాధారణ గాజులా కనిపించినా…
దానిలో ఏదో చెప్పలేని భయం దాగి ఉన్నట్టుగా ఉంది.
దానిలో ఏదో చెప్పలేని భయం దాగి ఉన్నట్టుగా ఉంది.
ఇంట్లో అందరూ నిద్రపోయారు.
బయట అప్పుడప్పుడు వీచే గాలి
పాత కిటికీ తలుపులను మెల్లగా కదిలిస్తోంది.
దూరంగా ఎక్కడో కుక్కలు మొరుగుతున్న శబ్దం మాత్రమే
ఆ నిశ్శబ్ద రాత్రిని చీల్చుతోంది.
కానీ రాఘవకు మాత్రం కళ్లకు నిద్ర రాలేదు.
అతను మంచం మీద పడుకున్నప్పుడల్లా
చెరువు దగ్గర కనిపించిన ఆ అమ్మాయి ముఖమే గుర్తొస్తోంది.
చెరువు దగ్గర కనిపించిన ఆ అమ్మాయి ముఖమే గుర్తొస్తోంది.
ఆమె కళ్ళలో కనిపించిన ఆ విచిత్రమైన బాధ…
ఆమె మాటల్లో దాగి ఉన్న ఆ ఒంటరితనం…
ఏదో అతని మనసును గట్టిగా పట్టేసినట్టుంది.
ఆ అమ్మాయి చెప్పిన మాటలు ఇంకా అతని చెవుల్లో మార్మోగుతూనే ఉన్నాయి.
“ఎన్నేళ్ల తర్వాత…
ఇక్కడికి మళ్లీ ఎవరో వచ్చారు…”
ఆ స్వరం గుర్తొచ్చిన ప్రతిసారి
అతని వెన్నులో చలి పరిగెత్తుతోంది.
ఆ మాటల్లో భయం ఉందా…?
లేక ఎదురు చూపులా…?
రాఘవకు అర్థం కాలేదు.
అతను మెల్లగా ఆ గాజును టేబుల్పై పెట్టి
దీపం వెలుతురులో జాగ్రత్తగా పరిశీలించాడు.
దీపం మసక వెలుతురులో
ఆ వెండి గాజు మీద చిన్న చిన్న గీతలు స్పష్టంగా కనిపించాయి.
అది చాలా పాతదిగా ఉన్నా…
ఎవరో ఎంతో జాగ్రత్తగా దాచుకున్న వస్తువులా అనిపించింది.
అప్పుడే…
ఆ గాజు లోపలి వైపు చిన్న అక్షరాలు చెక్కి ఉన్నట్టు కనిపించాయి.
మొదట అవి స్పష్టంగా కనిపించలేదు.
రాఘవ కళ్ళను దగ్గరగా తీసుకెళ్లి చూసాడు.
గాజు మీద సంవత్సరాలుగా పేరుకుపోయిన మట్టి
ఆ అక్షరాలను దాచేసినట్టుంది.
అతను మెల్లగా వేళ్లతో తుడిచాడు.
పొడిచిన మట్టిని చేతితో తుడిచాడు.
అక్షరాలు నెమ్మదిగా స్పష్టంగా కనిపించాయి.
దీపం వెలుతురు ఆ అక్షరాలపై పడిన క్షణంలో…
రాఘవ గుండె ఒక్కసారిగా బలంగా కొట్టుకుంది.
“లక్ష్మి”
రాఘవ కళ్ళు ఒక్కసారిగా పెద్దవయ్యాయి.
లక్ష్మి…?”
ఆ పేరు రాఘవ మనసులో మళ్లీ మళ్లీ మారుమోగుతూనే ఉంది.
ఎక్కడో…
ఎప్పుడో…
తన చిన్నప్పటి జ్ఞాపకాలలో దాచిపోయిన ఒక మూల నుంచి ఆ పేరు బయటికి వస్తున్నట్టుగా అనిపించింది.
తనకు స్పష్టంగా ఏమీ గుర్తులేదు.
కానీ కొన్ని చెదిరిపోయిన దృశ్యాలు మాత్రం ఒక్కొక్కటిగా మనసులో మెదిలాయి.
సాయంత్రం అయ్యాక పెద్దవాళ్లు ఇంటి ముందున్న మేడమీద కూర్చొని మెల్లిగా మాట్లాడుకోవడం…
తాను దగ్గరకు వెళ్లగానే ఒక్కసారిగా మౌనం అవ్వడం…
“పిల్లాడి ముందు ఆ విషయం మాట్లాడొద్దు…” అని ఎవరో నిదానంగా చెప్పిన స్వరం…
ఆ రోజుల్లో ఊరిలో ఒక విచిత్రమైన నిశ్శబ్దం ఉండేది.
పగలంతా సాధారణంగానే కనిపించినా…
రాత్రి పడితే మాత్రం ప్రతి ఇంటి తలుపు త్వరగా మూసుకుపోయేది.
చిన్న పిల్లలను బయట ఆడనివ్వకుండా
అమ్మలు లోపలికి పిలుచుకునేవారు.
“చీకటి పడకముందే ఇంటికి రా…”
అది అప్పట్లో ప్రతి ఇంట్లో వినిపించే మాట.
కానీ ఎందుకు అలా చెప్పేవారో
అప్పటివరకు రాఘవ ఎప్పుడూ ఆలోచించలేదు.
ఇప్పుడు మాత్రం…
ఆ పాత జ్ఞాపకాలు అన్నీ కలసి అతని గుండెల్లో ఒక తెలియని భారంలా పేరుకుపోతున్నాయి.
మరుసటి ఉదయం…
ఆకాశం ఇంకా పూర్తిగా వెలగలేదు.
పొలాల మీద తెల్లని మంచు పరుచుకుంది.
దూరంగా కోళ్లు అరుస్తున్న శబ్దం మాత్రమే వినిపిస్తోంది.
రాఘవ మాత్రం రాత్రంతా నిద్రపోలేదు.
అతని కళ్ళ కింద నల్లటి వలయాలు స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి.
ముఖంలో అలసట ఉన్నా…
మనసులో మాత్రం ఒక్కటే ప్రశ్న తిరుగుతోంది.
“లక్ష్మి ఎవరు…?”
ఆ ప్రశ్నకు సమాధానం చెప్పగలిగేది ఊరిలో ఒకరే అని అతనికి తెలుసు.
చన్నయ్య.
ఊరిలో ఎవరికన్నా ఎక్కువ కాలం జీవించిన మనిషి.
ఈ ఊరిలో జరిగిన ప్రతి సంఘటనకు సాక్షిగా నిలిచిన వృద్ధుడు.
రాఘవ నెమ్మదిగా అతని ఇంటి దగ్గరకు చేరుకున్నాడు.
పాత మట్టి ఇల్లు…
గోడల మీద కాలం వేసిన పగుళ్లు…
ముందు చిన్న తాటి మేడ…
అక్కడే చన్నయ్య ఒంటరిగా కూర్చున్నాడు.
అతని తెల్లని గడ్డం గాలికి స్వల్పంగా కదులుతోంది.
వణుకుతున్న చేతులతో పాత కర్రను గట్టిగా పట్టుకున్నాడు.
వణుకుతున్న చేతులతో పాత కర్రను గట్టిగా పట్టుకున్నాడు.
వయసు అతని శరీరాన్ని బలహీనపరిచింది.
కానీ అతని కళ్ళలో మాత్రం ఇంకా ఏదో మిగిలి ఉంది.
అది వృద్ధాప్యం కాదు.
అది అలసట కాదు.
అది…
ఎన్నో సంవత్సరాలుగా దాచిపెట్టిన భయం.
రాఘవ దగ్గరకు వచ్చిన శబ్దం విన్న వెంటనే
చన్నయ్య నెమ్మదిగా తలెత్తి చూశాడు.
ఒక్క క్షణం పాటు…
అతని కళ్ళలో స్పష్టంగా భయం మెరిసింది.
చెరువు దగ్గర నుంచి ఇంటికి తిరిగి వచ్చిన తర్వాత కూడా
ఎవరినో చాలా కాలం తర్వాత చూసినట్టుగా…
లేదా…
ఎప్పటికీ తిరిగి రాకూడదనుకున్న జ్ఞాపకం మళ్లీ తన ముందుకొచ్చినట్టుగా.
రాఘవ గాజును తెచ్చి ఆ వృద్ధుడి ముందు పెట్టాడు.
ఆ గాజు చూసిన క్షణంలోనే…
చన్నయ్య ముఖం ఒక్కసారిగా తెల్లబడిపోయింది.
అతని చేతులు స్వల్పంగా వణికాయి.
“ఈ… ఈ గాజు నీకు ఎక్కడ దొరికింది రాఘవా…?”
అని భయంతో అడిగాడు.
రాఘవ నెమ్మదిగా జరిగిన విషయం మొత్తం చెప్పాడు.
చెరువు దగ్గర చూసిన అమ్మాయి గురించి కూడా వివరించాడు.
చన్నయ్య కొద్దిసేపు నిశ్శబ్దంగా కూర్చున్నాడు.
బయట గాలి కూడా ఒక్కసారిగా ఆగిపోయినట్టుగా అనిపించింది.
కొన్ని క్షణాల తర్వాత…
అతను మెల్లగా మాట్లాడడం ప్రారంభించాడు.
“ఇది… లక్ష్మిదే…”
రాఘవ గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది.
“లక్ష్మి ఎవరు…?”
చన్నయ్య కళ్ళలో నీళ్లు మెరుస్తున్నాయి.
“నలభై ఏళ్ల క్రితం… ఈ ఊరిలోనే ఉండేది.
చాలా మంచిది…
ఎవరితోనూ గట్టిగా మాట్లాడేది కాదు.
కానీ…”
అంటూ అతని గొంతు ఒక్కసారిగా ఆగిపోయింది.
“ఒక పౌర్ణమి రాత్రి…
ఆమె కనిపించకుండా పోయింది.”
రాఘవ శ్వాస బిగుసుకుంది.
“ఎవరూ వెతకాలేదా…?”
చన్నయ్య తలను వంచుకున్నాడు.
“వెతికాం…
కానీ చెరువు దగ్గర ఆమె పాదాల గుర్తులు మాత్రమే కనిపించాయి.
అవి నీళ్ల వరకు వెళ్లాయి…
కానీ తిరిగి రాలేదు…”
గది మొత్తం ఒక్కసారిగా భారంగా మారిపోయింది.
రాఘవ చేతిలోని గాజు చల్లబడుతోంది.
“అంటే…
ఆమె చెరువులో మునిగిపోయిందా…?”
చన్నయ్య ఒక్కసారిగా రాఘవ వైపు చూశాడు.
ఆ కళ్ళలో భయం స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.
“అది ఎవరికీ తెలియదు…”
అతను స్వరం తగ్గించి అన్నాడు.
“కానీ ఆ రోజు నుంచి… ప్రతి పౌర్ణమి రాత్రి
ఆమెను చెరువు దగ్గర చూసిన వాళ్లు ఉన్నారు…”
రాఘవ మౌనంగా విన్నాడు.
అప్పుడే…
చన్నయ్య ఒక్కసారిగా దగ్గరకు వాలి
మెల్లగా చెప్పాడు.
“కానీ అసలు భయం అది కాదు రాఘవా…”
“అయితే ఇంకేమి…?”
చన్నయ్య గొంతు వణికింది.
“ఆమె కనిపించకుండా పోయిన తర్వాత… ఆమెతో చివరిసారి మాట్లాడిన ముగ్గురు వ్యక్తులకు విచిత్రమైన సంఘటనలు జరిగాయని ఊరిలో ప్రచారం మొదలైంది…”
ఆ మాట వినగానే
రాఘవ చేతిలో ఉన్న వెండి గాజు ఒక్కసారిగా నేలపై పడిపోయింది.
టన్…!
ఆ శబ్దం గదిలో మార్మోగింది.
ఆ శబ్దం గదిలో మార్మోగింది.
అదే క్షణంలో…
ఇంటి బయట దూరంగా ఎక్కడో… ఎవరో మెల్లగా నవ్వినట్టుగా ఒక విచిత్రమైన శబ్దం వినిపించింది.
రాఘవ, చన్నయ్య ఇద్దరూ ఒక్కసారిగా తలుపు వైపు చూశారు.
బయట…
మధ్యాహ్నం అయినా
ఆకాశం ఒక్కసారిగా మబ్బులతో నిండిపోయింది.
గాలి బలంగా వీచసాగింది.
మరియు…
ఇంటి ముందు మట్టిలో
నీళ్లతో తడిసిన పాదాల గుర్తులు నెమ్మదిగా కనిపించడం ప్రారంభమయ్యాయి…
అవి నేరుగా ఇంటి తలుపు వరకూ వచ్చి ఆగిపోయాయి…
తర్వాతి భాగంలో…
ఆ పాదాల గుర్తులు నిజంగా ఎవరివి…?
లక్ష్మి మరణం వెనుక దాగి ఉన్న అసలు రహస్యం ఏమిటి…?
మరియు…
చెరువు అడుగున ఏళ్లుగా దాచిపెట్టిన భయంకరమైన నిజాన్ని రాఘవ బయటపెట్టగలడా…?
ఈ కథ యొక్క తర్వాతి భాగం త్వరలో వస్తుంది… పూర్తి కథను మిస్ కాకుండా follow అవ్వండి.
Comments
Post a Comment