Part-3 తలుపు బయట ఉన్నది నా ఫ్రెండ్ కాదు… అయితే ఎవరు? తలుపు తానే తెరుచుకుంది… తర్వాత ఏమైంది?

 అర్ధరాత్రి వచ్చిన కాల్ – Part 3 (Final)

“అర్ధరాత్రి వచ్చిన ఆ కాల్‌ని రవి ignore చేసి ఉండాల్సింది…

ఎందుకంటే ఆ ఒక్క కాల్ వాళ్ల జీవితాన్ని పూర్తిగా మార్చేసింది.

ఆ రాత్రి వాళ్లు చూసింది మనిషి కాదు…
కానీ అది వాళ్ల రూపంలోనే ఉంది.”

తలుపు బయట నిలబడి ఉన్న ఆ నీడను చూసిన క్షణంలోనే…

అరుణ్ చేతిలో ఉన్న ఫోన్ నేలపై జారిపోయింది.

టార్చ్ వెలుతురు నెమ్మదిగా ఆ నీడ ముఖం మీద పడింది.

రవి శ్వాస ఆగిపోయినట్టయింది.

ఎందుకంటే…

బయట నిలబడి ఉన్నది అతడే.

అదే ముఖం…

అదే కళ్ళు…

అదే బట్టలు…

కానీ ఒక తేడా ఉంది.

ఆ “రవి” ముఖంపై అసహజమైన చిరునవ్వు ఉంది.

అతని మెడ కొంచం పక్కకు తిరిగి ఉంది…

కళ్ళు మాత్రం ఒక్కసారి కూడా మూయడం లేదు.

అప్పుడే బయట నిలబడి ఉన్న ఆ రూపం నెమ్మదిగా మాట్లాడింది—

“కిరణ్ తలుపు తెరువు… లోపల ఉన్నది నిజమైన రవి కాదు.”

ఆ మాట విన్న వెంటనే గదిలో భయంకరమైన నిశ్శబ్దం అలుముకుంది.

లోపల నిలబడి ఉన్న రవి ఒక్కసారిగా వెనక్కి అడుగు వేసాడు.

అరుణ్ మాత్రం చెమటలు పట్టిన చేతులతో టార్చ్‌ను గట్టిగా పట్టుకున్నాడు.

“ఇది… ఇదే నేను చూసింది…” అరుణ్ గొంతు వణికింది.

“ముందు నా వాయిస్‌ని కాపీ చేసింది… ఇప్పుడు మన రూపం కూడా…”

బయట ఉన్న “రవి” మళ్లీ తలుపును నెమ్మదిగా తట్టాడు.

టక్…

టక్…

టక్…

“అరుణ్…”

ఆ స్వరం ఈసారి మరింత సహజంగా వినిపించింది.

“నువ్వు లోపల ఉన్న దాన్ని నమ్ముతున్నావా?”

లోపల ఉన్న రవి కోపంగా అరిచాడు—

“తలుపు తీయొద్దు! అది మనిషి కాదు!”

అయితే…

అతడు ఆ మాట చెప్పిన క్షణంలోనే అతని గొంతు ఒక్కసారిగా మారిపోయింది.

కొన్ని సెకన్ల పాటు అది రవి స్వరం కాదు. ఏదో వేరే వ్యక్తి…

గరగరలాడే భయంకరమైన స్వరం.

అరుణ్ కళ్లు పెద్దవయ్యాయి.

“రవి… నీ గొంతు…”

లోపల ఉన్న రవి వెంటనే నోరు మూసుకున్నాడు.

అతని ముఖం నెమ్మదిగా మారడం ప్రారంభమైంది.

చిరునవ్వు… అసహజంగా విస్తరించింది.

అతని కళ్ళు పూర్తిగా నల్లగా మారిపోయాయి.

“అరుణ్…”

అతడు మెల్లగా అన్నాడు.

“నువ్వు చాలా ఆలస్యంగా గుర్తించావు.”

అప్పుడే బయట ఉన్న “రవి” ఒక్కసారిగా గట్టిగా అరవసాగాడు—

“తలుపు తెరువు! అది ఇప్పుడు నీ దగ్గరకు వస్తోంది!”

గదిలో ఉన్న లైట్ ఒక్కసారిగా ఆరిపోయింది.

కేవలం తలుపు బయట నుండి వచ్చే చల్లని గాలి మాత్రమే.

ఆ చీకటిలో…

అరుణ్ వెనకాల ఎవరో నెమ్మదిగా ఊపిరి పీలుస్తున్న శబ్దం వినిపించింది.

అరుణ్ శరీరం మొత్తం గడ్డకట్టినట్టైంది.

అతడు నెమ్మదిగా వెనక్కి తిరగబోతుండగా—

“అరుణ్!”

పక్కనే ఉన్న రవి ఒక్కసారిగా గట్టిగా అరిచాడు.

ఆ శబ్దంతో అరుణ్ ఉలిక్కిపడి వెనక్కి చూసాడు.

అతని కళ్ళు అయోమయంగా చుట్టూ తిరిగాయి.

గది మామూలుగానే ఉంది. 

లైట్ వెలుగుతోంది. తలుపు మూసే ఉంది. టార్చ్ నేలపై పడలేదు. ఏ చీకటి కూడా లేదు.

రవి అతని భుజాన్ని పట్టుకుని కంగారుగా అడిగాడు—

“ఏమైంది రా? ఐదు నిమిషాల నుంచి అలాగే గోడ వైపు చూస్తున్నావ్!”

అరుణ్ గట్టిగా ఊపిరి పీల్చుకున్నాడు. నెమ్మదిగా చుట్టూ చూసాడు. అన్నీ సాధారణంగానే కనిపిస్తున్నాయి.

గోడపై ఉన్న గడియారం టిక్… టిక్… అని నడుస్తోంది.

అతడు తనలో తానే అనుకున్నాడు—

“ఇదంతా నా భ్రమే కావచ్చు…”

అప్పుడే…

టక్…   టక్…

ఇద్దరూ ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దంగా మారిపోయారు.

ఆ శబ్దం మళ్లీ తలుపు దగ్గర నుంచే వచ్చింది.

అరుణ్ నెమ్మదిగా తలుపు వైపు చూసాడు.

అప్పుడే…

“కీచ్ssss…”

తలుపు తాళం తానే నెమ్మదిగా కదలడం ప్రారంభమైంది.

ఇద్దరూ ఊపిరి కూడా పీల్చకుండా చూస్తున్నారు.

బయట నుంచి తడి మట్టివాసన గదిలోకి నెమ్మదిగా వ్యాపించింది…

తలుపు కొంచం… మరింత కొంచం…  నెమ్మదిగా తెరుచుకుంటోంది.

ఆ తలుపు పూర్తిగా తెరుచుకునేలోపు ఆ చీకటి మధ్య నుంచి ఎవరో చాలా మెల్లగా నవ్వుతున్న శబ్దం వినిపించింది.

“హ్హ్హ్హ్…”

తర్వాత బయట నిశ్శబ్దం.

అరుణ్ అతని చేతిని గట్టిగా పట్టుకుని చెప్పాడు:

“ఇది మనల్ని భయపెట్టి… తప్పు చేయించడానికి ప్రయత్నిస్తోంది. ఏదైనా జరిగినా… బయటకి వెళ్లకూడదు.”

అద్దంలో ఉన్న ఆ స్త్రీ మళ్లీ మాట్లాడింది:
“రవి… నువ్వు చాలా ఆలస్యం చేశావు… ఇప్పుడు ఇది నిన్ను వదిలిపెట్టదు.”

రవి ఒక్కసారిగా ఆలోచించాడు.
“ఇది మనల్ని బయటకు రావాలని ఎందుకు కోరుతోంది?”

అతని మెదడులో ఒక ఐడియా వచ్చింది.
రవి ఫోన్ తీసుకుని… అదే నెంబర్‌కి మళ్లీ కాల్ చేశాడు.

అద్దంలో ఉన్న స్త్రీ ఒక్కసారిగా సైలెంట్ అయింది.

ఆమె ముఖంపై ఉన్న ఆ వంకర నవ్వు క్షణాల్లో మాయమైంది..

అప్పుడే రవి కాస్త ధైర్యంగా ముందుకు అడుగు వేసాడు.

“నీకు బయటకు రావాలంటే… తలుపు అవసరం.”

అతడు గట్టిగా అన్నాడు.

“కానీ మాకు కాదు.”

ఆ మాట విన్న వెంటనే—

అద్దం మీద ఒక్కసారిగా చీలికలు పడ్డాయి.

చ్రాక్…

చ్ర్ర్రాక్…

అద్దంలో ఉన్న స్త్రీ ముఖం వంకరగా మారిపోయింది.

ఆమె కోపంగా వారిని చూస్తోంది.

అరుణ్ ఒక్కసారిగా ఏదో గుర్తు తెచ్చుకున్నట్టుగా రవిని చూశాడు.

“రవి…!”

అరుణ్ ఆతురంగా అన్నాడు. “ఇది వెలుతురులోనే కనిపిస్తోంది!”

రవి వెంటనే అర్థం చేసుకున్నాడు.

"హుమ్" అని తల ఉపాడు.

ఇద్దరూ ఒక్కసారిగా ఇంట్లో ఉన్న అన్ని లైట్లను ఆఫ్ చేశారు.

టక్!

టక్!

టక్!

ఒక్క క్షణంలో ఇల్లు మొత్తం చీకటిగా మారిపోయింది.

కేవలం బయట పడుతున్న వర్షం మెరుపుల వెలుతురు మాత్రమే అప్పుడప్పుడు గదిలో పడుతోంది.

కొన్ని సెకన్ల పాటు…

ఏ శబ్దం లేదు.

ఏ కదలిక లేదు.

అరుణ్ గట్టిగా ఊపిరి పీలుస్తూ నిలబడ్డాడు.

రవి ఫోన్ టార్చ్ ఆన్ చేయబోతుండగా—

“వద్దు!” అని అరుణ్ వెంటనే అతని చేతిని పట్టుకున్నాడు.

ఇద్దరూ చీకటిలోనే నిలబడి ఉన్నారు.

ఆ తర్వాత…

నెమ్మదిగా… అద్దం మీద ఉన్న చీలికలు మాయమవడం ప్రారంభమయ్యాయి.

అద్దంలో ఉన్న స్త్రీ కూడా క్రమంగా కనిపించడం ఆగిపోయింది.

మొదట ఆమె కళ్ళు మాయమయ్యాయి.

తర్వాత చిరునవ్వు.

చివరికి…

అద్దంలో మళ్లీ వాళ్ల ప్రతిబింబాలే కనిపించాయి.

అదే సమయంలో—

“కీచ్ssss…”

తలుపు కూడా నెమ్మదిగా మళ్లీ మూసుకుంది.

గదిలో భారమైన నిశ్శబ్దం అలుముకుంది.

ఇద్దరూ ఇంకా మాట్లాడడానికి కూడా భయపడుతున్నారు.

అప్పుడే…

ఫోన్ స్పీకర్‌లో చిన్నగా స్టాటిక్ శబ్దం వినిపించింది.

ష్ష్ష్ష్…

ఆ తర్వాత చివరి సారి ఆ గొంతు మళ్లీ వినిపించింది.

ఈసారి మరింత దగ్గరగా. అది ఫోన్‌లో నుంచి కాదు…

గదిలో ఎక్కడినుంచో వినిపిస్తున్నట్టుగా ఉంది.

“నువ్వు ఈసారి తప్పించుకున్నావు… కానీ… ప్రతి సారి అదృష్టం ఉండదు…”

కొన్ని క్షణాల నిశ్శబ్దం.

కాల్ ఒక్కసారిగా కట్ అయిపోయింది.

అదే సమయంలో—

గోడపై ఉన్న అద్దంలో ఇద్దరి ప్రతిబింబాల వెనుక…

మూడో నీడ కొన్ని క్షణాలు కనిపించి మాయమైంది.

ఉదయం వెలుగులు పడిన తర్వాత…

రవి, అరుణ్ ఇద్దరూ బయటకు వచ్చారు.

అన్నీ నార్మల్‌గా ఉన్నాయి. అది ఒక కలలా అనిపించింది.

కానీ…
రవి ఫోన్‌లో Call History చూసాడు.

ఆ నెంబర్ కనిపించలేదు. ఇంకా ఆశ్చర్యం ఏమిటంటే…

అద్దం దగ్గర చిన్నగా ఒక వాక్యం కనిపించింది:

“Next time… answer the door.”

రవి ఒక్కసారిగా వెనక్కి తిరిగి చూశాడు…

అద్దంలో…
ఈసారి…
అతనే కొంచెం ఆలస్యంగా కదులుతున్నాడు.

ఆ రాత్రి తర్వాత…
రవి ఎప్పుడూ అద్దంలో తన ప్రతిబింబాన్ని నేరుగా చూడలేదు.

ఎందుకంటే…
కొన్ని సార్లు అతని ప్రతిబింబం
అతడికంటే ఒక సెకండ్ ఆలస్యంగా నవ్వేది…...

అది నిజంగా ముగిసిందా?
లేక… అది ఇంకా వాళ్లతోనే ఉందా?