చెరువు దగ్గర కనిపించిన అమ్మాయి – Part 2 1980ల్లో… ఒక చిన్న గ్రామంలో జరిగిన సంఘటనను ఇప్పటికీ అక్కడి పెద్దవాళ్లు పూర్తిగా మర్చిపోలేదు… పౌర్ణమి రాత్రి చెరువు దగ్గరకు వెళ్లిన వాళ్లు ఎందుకు తిరిగి ఆ దారి వైపు చూడకుండా వచ్చేవారు…? అసలు… “లక్ష్మి” అనే ఆ అమ్మాయి నిజంగా ఎవరు…? ఆ రాత్రి… రాఘవ చేతులు ఇంకా వణుకుతూనే ఉన్నాయి. అతని అరచేతుల్లో ఇంకా చెరువు నీటి చల్లదనం మిగిలి ఉన్నట్టే అనిపిస్తోంది. అతని చేతిలో ఉన్న ఆ వెండి గాజు మాత్రం చంద్రకాంతి తగిలినప్పుడల్లా వింతగా మెరుస్తోంది. అది సాధారణ గాజులా కనిపించినా… దానిలో ఏదో చెప్పలేని భయం దాగి ఉన్నట్టుగా ఉంది. ఇంట్లో అందరూ నిద్రపోయారు. బయట అప్పుడప్పుడు వీచే గాలి పాత కిటికీ తలుపులను మెల్లగా కదిలిస్తోంది. దూరంగా ఎక్కడో కుక్కలు మొరుగుతున్న శబ్దం మాత్రమే ఆ నిశ్శబ్ద రాత్రిని చీల్చుతోంది. కానీ రాఘవకు మాత్రం కళ్లకు నిద్ర రాలేదు. అతను మంచం మీద పడుకున్నప్పుడల్లా చెరువు దగ్గర కనిపించిన ఆ అమ్మాయి ముఖమే గుర్తొస్తోంది. ఆమె కళ్ళలో కనిపించిన ఆ విచిత్రమైన బాధ… ఆమె మాటల్లో దాగి ఉన్న ఆ ఒంటరితనం… ఏదో అతని మనసును గట్టిగా పట్టేసినట్టుంది. ఆ అమ్మాయి చెప్పిన మాటలు ఇంకా అత...
“రాత్రి పాలు ఇవ్వకూడదు… నిజమేనా? లేక కేవలం నమ్మకమా?” ఒక చిన్న గ్రామంలో జరిగిన ఈ సంఘటన… ఈ ప్రశ్నకు ఒక అందమైన సమాధానం ఇస్తుంది… ఒకప్పుడు… “శాంతిపురం” అనే చిన్న గ్రామం ఉండేది. ఆ గ్రామం పచ్చని పొలాలతో, పెద్ద పెద్ద చెట్లతో ఎంతో అందంగా ఉండేది. ఉదయం వేళ పక్షుల కిలకిలారావాలు… సాయంత్రం వేళ పిల్లలు ఆడుకోవడం… ఆ గ్రామానికి ఒక ప్రత్యేకమైన ప్రశాంతతను ఇచ్చేవి. ఆ గ్రామంలో "శివయ్య, పార్వతమ్మ" అనే దంపతులు ఉండేవారు. వాళ్లు చాలా మంచివాళ్లు… అందరికీ సహాయం చేసే స్వభావం వాళ్లది. ఎవరికైనా కష్టం వచ్చినా ముందుగా గుర్తొచ్చేది వాళ్ల ఇల్లే. శివయ్య ఒక రైతు. పొలంలో కష్టపడి పనిచేసి సంపాదించేవాడు. ఇక పార్వతమ్మ ఇంటి పనులన్నీ చూసుకుంటూ… చాలా క్రమశిక్షణగా ఉండేది. ప్రతి పని సమయానికి, శుభ్రంగా చేసేది. వాళ్లు కేవలం మంచివాళ్లే కాదు… పెద్దలు చెప్పిన ఆచారాలు, సంప్రదాయాలు కూడా చాలా కట్టుబాటుగా పాటించేవారు. గ్రామంలో ఎవరికైనా ఏదైనా సందేహం వచ్చినా… “పార్వతమ్మని అడగాలి” అనేవారు. అలా వాళ్లు గ్రామంలో గౌరవంగా, ఆదర్శంగా జీవిస్తూ ఉండేవారు. ఒకరోజు… ఆ గ్రామానికి కొత్తగా ఒక కుటుంబం వచ్చింది....