నువ్వు సేఫ్ గా ఉన్నావా? హారిక కథ Part - 1
“హారిక కథ Part 2 – నీడ వెనుక నిజం |
Telugu Love & Horror Story”
ఆ రాత్రి…
ఇల్లంతా నిశ్శబ్దంగా ఉంది. బయట అప్పుడప్పుడు గాలి వీచిన శబ్దం మాత్రమే వినిపిస్తోంది. గడియారం టిక్… టిక్… అని ప్రతి సెకను గట్టిగా వినిపిస్తున్నట్టుగా అనిపించింది.
హారికకు మాత్రం నిద్ర ఏమాత్రం రాలేదు.
ఆమె మంచంపై పడుకుంది… కానీ కళ్ళు మూసుకున్నా కూడా మనసు మాత్రం ఆగలేదు. చివరికి లేచి కూర్చుంది. ఫోన్ని చేతిలోకి తీసుకుంది.
స్క్రీన్ వెలుగు ఆమె ముఖంపై పడింది…
ఆ వెలుగులో ఆమె కళ్ళలో కనిపించింది—
- భయం…
- అనుమానం…
- ఇంకా… ఒక తెలియని ఆశ…
“ఈరోజు కూడా మెసేజ్ వస్తుందా…?” అని ఆమె మనసులోనే తానే ప్రశ్నించింది.
ఆమె చూపు గడియారంపై పడింది.
8:57 PM…
గుండె కొంచెం వేగంగా కొట్టుకుంది.
ఆమె చేతులు స్వల్పంగా వణికాయి. ఫోన్ని గట్టిగా పట్టుకుంది.
ప్రతి సెకను ఒక నిమిషంలా అనిపించింది.
ఆమెకు ఆ రాత్రి చలి ఎక్కువగా అనిపించింది… కానీ అది గాలివల్ల కాదు… లోపల పెరుగుతున్న భయంవల్ల.
8:59 PM…
ఇప్పుడు గుండె శబ్దమే ఆమెకు స్పష్టంగా వినిపిస్తోంది.
“ఈసారి వస్తే… నేను రిప్లై ఇస్తాను…” అని ఆమె తనలో తాను నిర్ణయించుకుంది.
ఆమె వేలి కీప్యాడ్పై సిద్ధంగా ఉంది.
9:00 PM…
గడియారం ఒక్కసారిగా “టన్…” అని కొట్టింది.
ఆ శబ్దం గదిలో మారుమోగింది.
అదే క్షణం—
📱 టింగ్…
ఆ శబ్దం వినగానే హారిక ఒక్కసారిగా గుబులెత్తింది.
ఫోన్ స్క్రీన్పై వెలిగిన మెసేజ్ని చూసే ముందు…
ఆమె ఒక లోతైన ఊపిరి పీల్చుకుంది.
“ఇదే నిజం చెప్పే క్షణం…”
అని ఆమె మనసు గట్టిగా చెప్పింది.
మెల్లగా…
ఆమె చూపు స్క్రీన్పై పడింది
“నువ్వు సేఫ్గా ఉన్నావా?”
ఈసారి…
హారిక నిర్ణయం తీసుకుంది.
“ఈరోజు నేను రిప్లై ఇస్తాను…”
చేతులు వణికినా…
టైప్ చేసింది—
“నువ్వెవరు?”
కొన్ని సెకన్లు…
ఎలాంటి రిప్లై లేదు.
ఆమె గుండె మరింత వేగంగా కొట్టుకుంది.
అప్పుడే…
📱 టింగ్…
“నువ్వు నన్ను గుర్తుపట్టలేదా?”
హారిక కళ్ళు పెద్దవయ్యాయి.
“అద్వైత్…?” అని వెంటనే టైప్ చేసింది.
కొన్ని క్షణాల తర్వాత…
“నేను ఎప్పుడూ నీ దగ్గరే ఉన్నాను.”
ఆ మెసేజ్ చూసిన క్షణం…
ఆమె వెన్నులో చలి పరిగెత్తింది.
తరువాతి రోజు…
హారిక నేరుగా బస్ స్టాప్ దగ్గరికి వెళ్లింది.
ఆ రోజు ఉదయం వెలుతురు ఇంకా పూర్తిగా విరజిమ్మలేదు. ఆకాశం మసకబారిన రంగులో ఉంది…
గాలిలో ఒక చల్లదనం. రోడ్డు మీద అప్పుడప్పుడు వెళ్తున్న వాహనాల శబ్దం తప్ప… అక్కడ అంతా నిశ్శబ్దంగా అనిపించింది.
ఆ బస్ స్టాప్…
ఆమెకు ఇది కొత్త ప్రదేశం కాదు.
కానీ ఆ రోజు… అది పూర్తిగా భిన్నంగా అనిపించింది.
ఆమె నెమ్మదిగా అడుగులు వేస్తూ ముందుకు వెళ్లింది.
అదే బెంచ్…
అదే స్తంభం…
అదే రోడ్డు…
అన్నీ అలాగే ఉన్నా…
ఏదో కనిపించని మార్పు అక్కడ ఉంది.
ఆమె గుండె మెల్లగా వేగం పెంచుకుంది.
“ఇక్కడే… అతను నిలబడ్డాడు…”
అని ఆమె మనసులో అనుకుంది.
ఆమె కళ్ళు చుట్టూ తిరిగాయి…
ఎక్కడైనా అతని జాడ మళ్ళీ కనిపిస్తుందేమో అన్నట్టుగా.
కొంతమంది ప్రయాణికులు తమ పనుల్లో మునిగిపోయి ఉన్నారు.
ఎవరూ ఆమెను గమనించలేదు. కానీ హారికకు మాత్రం అందరూ తన వైపే చూస్తున్నట్టుగా అనిపించింది.
ఆమె ఆ బెంచ్ దగ్గరికి వెళ్లి…
మెల్లగా చేతితో తాకింది.
ఒక వింత అనుభూతి…
గుండెల్లో ఒక బరువు
కళ్ళలోకి ఎక్కే నీళ్లు
“అద్వైత్…” అని ఆమె మెల్లగా పలికింది.
ఆ పేరు గాలిలో కలిసిపోయింది..
ఆమె జుట్టు ముఖంపైకి వచ్చి పడింది.
ఆ క్షణం ఆమెకు అనిపించింది—
ఎవరో తన పక్కనే నిలబడి ఉన్నట్టు…
ఆమె ఒక్కసారిగా వెనక్కి తిరిగి చూసింది.
ఎవరూ లేరు.
కానీ…
ఆ ప్రదేశం ఖాళీగా అనిపించలేదు.
ఆమె గుండె గట్టిగా కొట్టుకుంటోంది.
“ఇక్కడే ఏదో జరిగింది…”
అని ఆమెకి స్పష్టంగా అనిపించింది.
అది కేవలం ఒక బస్ స్టాప్ కాదు…
ఒక రహస్యాన్ని దాచుకున్న ప్రదేశం
ఒక కథ ముగిసిన చోటు…
ఇంకో కథ మొదలయ్యే చోటు…
హారిక ఒక లోతైన ఊపిరి పీల్చుకుంది.
“నిజం తెలుసుకోవాలి…”
అని నిర్ణయించుకుంది.
అదే క్షణం…
దూరంలో ఒక బస్ హారన్ వినిపించింది…
ఆ శబ్దం ఆమెను మళ్లీ వాస్తవంలోకి తీసుకువచ్చింది.
ఆమె కళ్ళలో ఇప్పుడు భయం కాదు…
నిజాన్ని తెలుసుకునే ధైర్యం కనిపించింది.
బస్ స్టాప్ దగ్గర ఉన్న జనాలను...
“ఆ రోజు ఈ బస్లో ఏమైనా incident జరిగిందా?” అని అడిగింది.
మొదట ఎవరూ పట్టించుకోలేదు.
కానీ ఒక వృద్ధ డ్రైవర్ ఆమె మాట విన్నాడు.
కొద్దిసేపు ఆలోచించి…
“ఆరు నెలల క్రితం అన్నావా?” అని అడిగాడు.
“అవును…” అని హారిక గట్టిగా చెప్పింది.
ఆ డ్రైవర్ ముఖం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది.
“ఆ రోజు… ఒక accident జరిగింది.”
హారిక గుండె ఒక్కసారిగా ఆగినట్టైంది.
“ఏం… accident?” అని అడిగింది.
“బస్ స్టాప్ దగ్గర ఒక అబ్బాయి…”
అతను మాట మధ్యలో ఆపేశాడు.
“ఒక అమ్మాయి పర్స్ పడిపోయింది… అది తీసుకుని వెళ్తున్నప్పుడు… ఒక కారు వేగంగా వచ్చి అతన్ని గుద్దింది…”
“అతను అక్కడికక్కడే…”
మాట పూర్తి చేయకుండానే డ్రైవర్ మౌనం వహించాడు.
ఆ మాట విన్న క్షణం…
హారికకు చుట్టూ ఉన్న ప్రపంచం ఒక్కసారిగా మసకబారిపోయింది…”
హారిక కాళ్లు వణికాయి.
హారిక కళ్ళలో నీళ్లు నిండిపోయాయి.
“ఆ అబ్బాయి పేరు… ఏమిటి?” అని అడిగింది.
డ్రైవర్ మెల్లగా అన్నాడు—
“అద్వైత్.”
ఆ ఒక్క మాట…
ఆమె ప్రపంచాన్ని చీల్చేసింది.
“అయితే…
నేను ఇన్ని రోజులు మాట్లాడింది ఎవరితో…?”
ఆమె మెదడు అంగీకరించలేకపోయింది.
“అతను చనిపోయాడు అంటే… నా ముందు ఉన్నవాడు ఎవరు?”
ఆమెకి ఒక్కసారిగా ఒక విషయం గుర్తొచ్చింది—
అద్వైత్ ఎప్పుడూ:
ఫోటోలు తీసుకోనివ్వలేదు
తన ఇంటికి పిలవలేదు
గతం గురించి చెప్పలేదు
ఆ రాత్రి…
మళ్లీ 9 గంటలు.
హారిక ఈసారి భయంతో కాదు… కన్నీళ్లతో ఎదురుచూసింది.
📱 టింగ్…
“నువ్వు సేఫ్గా ఉన్నావా?”
ఈసారి ఆమె వెంటనే టైప్ చేసింది—
“నువ్వు… అద్వైత్ కదా?”
కొన్ని క్షణాల నిశ్శబ్దం…
తర్వాత వచ్చిన మెసేజ్—
“ఆ రోజు… నీ పర్స్ తీసుకున్నాను.”
హారిక చేతులు వణికాయి.
“నీకు ఏమీ కాలేదని చూసుకుని… వెళ్లిపోవాలి అనుకున్నాను.”
“కానీ… వెళ్లలేకపోయాను.”
ఆమె కన్నీళ్లు జారాయి.
“నువ్వు నవ్వినప్పుడు…
నాకు మళ్లీ బ్రతకాలని అనిపించింది.”
హారిక ఏడుస్తూ టైప్ చేసింది—
“అయితే… నువ్వు ఇప్పుడు…?”
కొన్ని క్షణాల తర్వాత…
చివరి మెసేజ్ వచ్చింది—
“నేను ఇక లేను…”
“కానీ నువ్వు సేఫ్గా ఉన్నావో లేదో తెలుసుకోవడం…
నా అలవాటు అయిపోయింది.”
హారిక గుండె చీలిపోయింది.
“ఇక నేను వెళ్తున్నాను…”
“ఇప్పటి నుంచి… నువ్వు భయపడకుండా బ్రతుకు.”
📱 Last Seen: 9:03 PM
ఆ రాత్రి తర్వాత…
మొదటి కొన్ని రోజులు హారిక పూర్తిగా మౌనంగా మారిపోయింది.
ఫోన్లో 9:00 అయ్యే సమయానికి…
ఆమె గుండె ఇంకా అదేలా కొట్టుకునేది.
“ఈరోజైనా మెసేజ్ వస్తుందా…?”
అని అనుకుంటూ… ప్రతి రోజు ఎదురు చూసేది.
కానీ…
📱 ఆ స్క్రీన్ మౌనంగానే ఉండిపోయింది.
కొన్ని రోజులకు…
హారిక మళ్లీ ఆ బస్ స్టాప్ దగ్గరికి వెళ్లింది.
ఈసారి…
భయంతో కాదు.
ఒక ప్రశ్నకు సమాధానం చెప్పడానికి…
ఆమె నెమ్మదిగా అదే బెంచ్పై కూర్చుంది.
ఆకాశాన్ని చూసింది…
గాలి మెల్లగా వీచింది.
“నువ్వు నిజంగా వెళ్లిపోయావా…?” అని ఆమె మెల్లగా మనసులో అనుకుంది.
కొన్ని క్షణాలు నిశ్శబ్దం…
తర్వాత ఆమె ముఖంపై చిన్న నవ్వు వచ్చింది.
కన్నీళ్లు కళ్లలోనే ఉన్నాయి…
కానీ ఈసారి అవి బాధ వల్ల కాదు.
- గుర్తుల వల్ల…
- ప్రేమ వల్ల…
“నువ్వు లేకపోయినా…
నీ వల్ల నేను ఇంకా బలంగా ఉన్నాను…” అనింది.
“ఇప్పటి నుంచి… నేను భయపడకుండా బ్రతుకుతాను.”
ఆమె ఫోన్ తీసుకుంది.
చివరిసారి ఆ chat open చేసింది.
“Last Seen: 9:03 PM”
ఆమె ఒక చిన్న మెసేజ్ టైప్ చేసింది—
“Thank you…”
సెండ్ చేసింది.
అది deliver అవుతుందో లేదో ఆమెకు తెలియదు.
కానీ…
తన మనసులో ఉన్న భారాన్ని మాత్రం విడుదల చేసింది.
ఆమె నెమ్మదిగా లేచి… ముందుకు నడిచింది…
ఈసారి వెనక్కి తిరిగి చూడలేదు.
ప్రేమ ఎప్పుడూ మనతో ఉండాలంటే…
మన ముందే ఉండాల్సిన అవసరం లేదు.
కొన్ని ప్రేమలు…
మనకి ధైర్యం ఇవ్వడానికి మాత్రమే వస్తాయి.
ఆ రోజు నుంచి…
రాత్రి 9 గంటలు…
భయంకాదు…
ఒక జ్ఞాపకం అయింది.
ప్రేమ… కొన్ని సార్లు మనుషుల్ని దాటిపోతుంది.
అది ఒక నీడగా… ఒక జ్ఞాపకంగా… మనతోనే ఉంటుంది.
మీకు ఒక చిన్న ప్రశ్న…
మీరు అనుకుంటున్నారా:
అద్వైత్ నిజంగా వెళ్లిపోయాడా…?
లేక ఇంకా ఎక్కడైనా… ఆమెను చూస్తూనే ఉన్నాడా?
కామెంట్లు
కామెంట్ను పోస్ట్ చేయండి