Part-2 తలుపు బయట ఉన్నది నా ఫ్రెండ్ కాదు… అయితే ఎవరు? ఇంట్లోనే ఇంకొకరు ఉన్నారని తెలిసిన క్షణం

"తలుపు బయట నిలబడి ఉన్నది మనిషి కాదు. అయితే ఎవరు?"

రవి గుండె బలంగా కొట్టుకుంటోంది…

గది మొత్తం నిశ్శబ్దంగా ఉంది.

కానీ ఆ నిశ్శబ్దం మధ్యలో…

తలుపు మీద మళ్లీ అదే శబ్దం వినిపించింది.

టక్… టక్… టక్…

“రవి… తలుపు తీయ్…”

బయట నుంచి అరుణ్ గొంతే వినిపించింది.

అది విన్న రవి శరీరం మొత్తం చల్లబడిపోయింది.

ఎందుకంటే…

అదే సమయంలో తన వెనుక నిలబడి ఉన్న వ్యక్తి కూడా అరుణ్‌నే.

వెనుక ఉన్న అరుణ్ ముఖం చెమటతో తడిసి ఉంది.

అతను గట్టిగా ఊపిరి పీల్చుకుంటూ మళ్లీ చెప్పాడు:

“రవి… బయట ఉన్నది మనిషి కాదు.”

రవి చేతులు వణికిపోయాయి.

“అయితే… అది ఎవరు?” అని అతను భయంగా అడిగాడు.

అరుణ్ కొన్ని క్షణాలు మౌనంగా నిలబడ్డాడు.

అతని కళ్ళల్లో భయం స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.

“ఈ ఇంట్లో… ఏదో ఉంది.”

అతను నెమ్మదిగా అన్నాడు.

“అది మనుషుల రూపం తీసుకుంటుంది.”

ఆ మాట విన్న వెంటనే రవి వెన్నులో చలి పరిగెత్తింది.

అప్పుడే…

తలుపు బయట నుంచి మళ్లీ గొంతు వినిపించింది.

ఈసారి ఆ స్వరం కొంచెం కోపంగా ఉంది.

“రవి… నాకు తెలుసు నువ్వు లోపలే ఉన్నావు.”

రవి నెమ్మదిగా తలుపు వైపు చూసాడు.

తలుపు కింద చిన్న గ్యాప్‌లో నుంచి ఎవరో నిలబడి ఉన్న నీడ కనిపిస్తోంది.

అరుణ్ ఒక్కసారిగా రవిని వెనక్కి లాగాడు.

“దగ్గరకు వెళ్ళొద్దు! నిన్న రాత్రి నేనూ ఇదే తప్పు చేశాను…” అని అతను గట్టిగా అన్నాడు.

“ఏమైంది?” రవి అడిగాడు.

అరుణ్ గొంతు వణికింది.

“నిన్న రాత్రి… నేను కూడా బయట మా అమ్మ గొంతు విన్నాను. 

కానీ ఆమె మూడు సంవత్సరాల క్రితమే చనిపోయింది.”

ఆ మాట విన్న వెంటనే రవి గొంతులో మాట ఆగిపోయింది..

“మొదట నేను కూడా నిజంగానే అనుకున్నాను.

కానీ తలుపు తీయబోయే సమయంలో…

తలుపు కింద నుంచి కనిపించిన కాళ్లు చూసాను…”

రవి భయంగా అడిగాడు:

“ఏమైంది వాటికి?”

అరుణ్ కళ్ళు పెద్దవయ్యాయి.

“అవి… వెనక్కి తిరిగి ఉన్నాయి.”

ఒక్కసారిగా గదిలోని దీపం మసకబారింది.

టక్… టక్… టక్…

ఈసారి తలుపు బలంగా కొట్టారు.

“రవీ…”

బయట ఉన్న ఆ స్వరం ఇప్పుడు నెమ్మదిగా నవ్వుతోంది.

“అతను అబద్ధం చెబుతున్నాడు…”

అరుణ్:
"అంతే కాదు…

తలుపు కింద గ్యాప్ నుంచి నెమ్మదిగా రెండు వేళ్లు లోపలికి చొచ్చుకొచ్చాయి

కానీ అవి మనిషి వేళ్లు కావు… అవి పూర్తిగా నల్లగా…

అసహజంగా పొడవుగా ఉన్నాయి."

అరుణ్ కాస్త గట్టిగా ఊపిరి తీసుకుని నెమ్మదిగా చెప్పాడు:

“ఇది చాలా రోజుల నుంచి జరుగుతోంది…

మన వాయిస్‌ని… మన రూపాన్ని కాపీ చేస్తుంది…”

అతని గొంతులో భయం స్పష్టంగా వినిపిస్తోంది.

“మొదట్లో ఎవరూ నమ్మలేదు.

కానీ ఈ ఇంట్లో ఉండిన వాళ్లు ఒక్కొక్కరుగా మాయమవ్వడం మొదలైంది.”

రవి కళ్ళు పెద్దవయ్యాయి.

“మాయమవ్వడం అంటే…?”

అరుణ్ నెమ్మదిగా తల తిప్పాడు.

“వాళ్లు బయటికి వెళ్లారు… కానీ తిరిగి ఎప్పుడూ రాలేదు.”

అంతే…

టక్… టక్… టక్…

ఈసారి తలుపు గట్టిగా కంపించింది.

“రవి! ఎంతసేపు నన్ను వెయిట్ చేయిస్తావు?

తలుపు తెరువు!”

బయట ఉన్న గొంతు ఇప్పుడు అసహనంగా మారింది.

అది అరుణ్ గొంతే…

కానీ అందులో ఏదో విచిత్రమైన చల్లదనం ఉంది.

రవి చేతులు వణికిపోయాయి.

“ఇప్పుడు ఏం చేయాలి?” అని అతను భయంగా అడిగాడు.

అరుణ్ వెంటనే రవి భుజాలు పట్టుకుని చెప్పాడు:

“ఏ పరిస్థితిలోనూ తలుపు తెరవకూడదు.

అది మనల్ని బయటకు రప్పించడానికే ఇలా చేస్తోంది.”

రవి గట్టిగా మింగాడు.

“కానీ… అది లోపలికి రావాలంటే?”

అరుణ్ ముఖం ఒక్కసారిగా సీరియస్ అయింది.

“అది తలుపు తెరిచినప్పుడే లోపలికి వస్తుంది.”

ఆ మాట విన్న వెంటనే రవి కాస్త ఊపిరి పీల్చుకున్నాడు.

కానీ అదే సమయంలో…

గదిలోని కిటికీ నెమ్మదిగా కిర్ర్… అంటూ కదిలింది.

ఇద్దరూ ఒక్కసారిగా ఆ వైపు చూశారు. కిటికీ బయట పూర్తిగా చీకటి.

కానీ ఆ చీకటిలో…

ఎవరో నిలబడి ఉన్నట్టుగా అనిపిస్తోంది.

రవి గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది.

“అది… అక్కడ కూడా ఉందా?”

అరుణ్ నెమ్మదిగా వెనక్కి అడుగు వేసాడు.

“దానికి ఒక రూపం మాత్రమే ఉండదు…”

అంతే—

తలుపు బయట ఉన్న గొంతు ఒక్కసారిగా మారిపోయింది.

ఈసారి అది రవి అమ్మ గొంతు.

“రవి బాబు… తలుపు తెరువు… నాకు చాలా భయంగా ఉంది…”

రవి ఒక్కసారిగా షాక్ అయ్యాడు.

“అమ్మా…?” అని అనుకోకుండా ముందుకు అడుగు వేసాడు.

అరుణ్ వెంటనే అతన్ని ఆపేశాడు.

“వినకు!” అని గట్టిగా అన్నాడు.

“అది నీ మనసుతో ఆడుకుంటుంది.”

బయట నుంచి మళ్లీ అదే స్వరం:

“రవి… నేను నిజంగానే నీ అమ్మనే… దయచేసి తలుపు తెరువు…”

ఆ స్వరం అంత నిజంగా ఉంది… ఒక్క క్షణం రవికే సందేహం వచ్చింది.

కానీ అప్పుడే…

తలుపు కింద గ్యాప్‌లో నుంచి కనిపిస్తున్న నీడ నెమ్మదిగా కదిలింది.

ఆ నీడలోని తల…

మనిషిలా కాదు.

అది అసహజంగా పక్కకు వంగి ఉంది.

అంతే కాదు…

బయట నుంచి ఒక్కసారిగా చిన్న నవ్వు వినిపించింది.

మొదట నెమ్మదిగా…

తర్వాత గట్టిగా…

ఆ నవ్వులో ఒకేసారి చాలా మంది గొంతులు కలిసిపోయాయి.

అదే సమయంలో ఫోన్ మళ్లీ మోగింది. రవి కంపిస్తూ లిఫ్ట్ చేశాడు. అదే స్త్రీ గొంతు: “బాగుంది… నువ్వు ఇంకా బ్రతికే ఉన్నావు.”

రవి గుండె బలంగా కొట్టుకుంటోంది.

అతని చేతిలో ఉన్న ఫోన్ చెమటతో జారిపోతున్నట్టుంది.

గదిలో ఒక్కసారిగా ఉష్ణోగ్రత పడిపోయింది.

చల్లటి గాలి కిటికీలు మూసి ఉన్నప్పటికీ లోపల తిరుగుతోంది.

ఫోన్ అవతల ఉన్న స్త్రీ చిన్నగా నవ్వింది.

ఆ నవ్వులో బాధ ఉంది… భయం ఉంది… ఇంకా ఏదో భయంకరమైన విషయం దాగి ఉంది.

“నేను ఈ గదిలోనే ఉన్నాను రవి…

కానీ నువ్వు నన్ను చూడలేవు.”

అరుణ్ వెంటనే వెనక్కి ఒక అడుగు వేసాడు.

“రవి… కాల్ కట్ చేయ్! ఇది మనిషి కాదు!”

అప్పుడే…

టక్… టక్… టక్…

తలుపు మళ్లీ మోగింది.

ఈసారి మరింత గట్టిగా.

“రవి! తలుపు తెరువు!”

బయట నుంచి అదే రవి గొంతు వినిపించింది.

రవి కళ్ళు పెద్దవయ్యాయి.

ఎందుకంటే… నిజమైన రవి అయితే ఇప్పటికే గదిలో ఉన్నాడు.

అరుణ్ భయంతో:

“మరి బయట ఉన్నది ఎవరు…?”

అప్పుడే గదిలో ఉన్న అద్దం మీద చిన్న చిన్న పగుళ్లు రావడం మొదలైంది.

చ్ర్ర్… చ్ర్ర్…

అద్దం నెమ్మదిగా చీలిపోతోంది. ఫోన్‌లో ఉన్న స్త్రీ ఒక్కసారిగా గట్టిగా అరిచింది:

“అద్దం వైపు చూడొద్దు!”

కానీ ఆలస్యమైపోయింది. రవి అద్దం వైపు చూసాడు.

అక్కడ…

అద్దంలో తన ప్రతిబింబం ఉండాల్సిన చోట…
నెమ్మదిగా తెల్లటి చీర కనిపించింది.

తెల్లటి చీరతో ఒక అమ్మాయి నిలబడి ఉంది. ఆమె మెడ వంకరగా తిరిగింది. నెమ్మదిగా చిరునవ్వు నవ్వింది.

రవి భయంతో వెనక్కి పడిపోయాడు.

అరుణ్ గట్టిగా అరుస్తూ:

“అది… అదే! అదే రూపాలు కాపీ చేసేది!”

అప్పుడే అద్దంలో ఉన్న ఆ అమ్మాయి నెమ్మదిగా చేయి పైకెత్తింది.

ఆమె చేయి అద్దం లోపల నుంచే బయటకు వస్తోంది…

గాజు నీళ్లలా అలికిడి అయ్యింది.

రవి శ్వాస ఒక్క క్షణం ఆగిపోయినట్టైంది. ఫోన్‌లో ఉన్న స్త్రీ ఏడుస్తూ:

“ఇప్పుడు అది నిన్ను చూసింది…

ఇక అది నీ రూపం తీసుకునే వరకు ఆగదు…”

కారిడార్‌లో ఏదో లాగుతున్నట్టుగా వినిపించింది.

తలుపు నెమ్మదిగా కిర్ర్… అంటూ స్వయంగా తెరుచుకోవడం మొదలైంది.

గదిలోని లైట్ మళ్లీ ఫ్లికర్ అయి కొన్ని క్షణాలు పూర్తిగా ఆరిపోయింది.

చీకటిలో… బయట కారిడార్ నుంచి ఎవరో నెమ్మదిగా నడుస్తున్న అడుగుల శబ్దం వినిపించింది.

టప్… టప్… టప్…

రవి గుండె బలంగా కొట్టుకుంటోంది.

అరుణ్ చేతులు వణికిపోతూ ఫోన్ టార్చ్ ఆన్ చేశాడు.

ఆ వెలుతురులో… తలుపు బయట ఒక మనిషి నీడ నిలబడి ఉంది.

కానీ ఆ నీడను చూసిన వెంటనే…
అరుణ్ ముఖం పూర్తిగా తెల్లబడిపోయింది.
ఎందుకంటే బయట నిలబడి ఉన్నది—
రవి కాదు ఇంకెవరు.

Next part లో చూద్దాం. 

Part-3 త్వరలోనే వస్తుంది. 

Click Here 👉 part - 3