చెరువు దగ్గర కనిపించిన అమ్మాయి – Part 2 1980ల్లో… ఒక చిన్న గ్రామంలో జరిగిన సంఘటనను ఇప్పటికీ అక్కడి పెద్దవాళ్లు పూర్తిగా మర్చిపోలేదు… పౌర్ణమి రాత్రి చెరువు దగ్గరకు వెళ్లిన వాళ్లు ఎందుకు తిరిగి ఆ దారి వైపు చూడకుండా వచ్చేవారు…? అసలు… “లక్ష్మి” అనే ఆ అమ్మాయి నిజంగా ఎవరు…? ఆ రాత్రి… రాఘవ చేతులు ఇంకా వణుకుతూనే ఉన్నాయి. అతని అరచేతుల్లో ఇంకా చెరువు నీటి చల్లదనం మిగిలి ఉన్నట్టే అనిపిస్తోంది. అతని చేతిలో ఉన్న ఆ వెండి గాజు మాత్రం చంద్రకాంతి తగిలినప్పుడల్లా వింతగా మెరుస్తోంది. అది సాధారణ గాజులా కనిపించినా… దానిలో ఏదో చెప్పలేని భయం దాగి ఉన్నట్టుగా ఉంది. ఇంట్లో అందరూ నిద్రపోయారు. బయట అప్పుడప్పుడు వీచే గాలి పాత కిటికీ తలుపులను మెల్లగా కదిలిస్తోంది. దూరంగా ఎక్కడో కుక్కలు మొరుగుతున్న శబ్దం మాత్రమే ఆ నిశ్శబ్ద రాత్రిని చీల్చుతోంది. కానీ రాఘవకు మాత్రం కళ్లకు నిద్ర రాలేదు. అతను మంచం మీద పడుకున్నప్పుడల్లా చెరువు దగ్గర కనిపించిన ఆ అమ్మాయి ముఖమే గుర్తొస్తోంది. ఆమె కళ్ళలో కనిపించిన ఆ విచిత్రమైన బాధ… ఆమె మాటల్లో దాగి ఉన్న ఆ ఒంటరితనం… ఏదో అతని మనసును గట్టిగా పట్టేసినట్టుంది. ఆ అమ్మాయి చెప్పిన మాటలు ఇంకా అత...
“ఆ రాత్రి…
ఊరి జనాలు వర్షానికి కాదు…
కాలువ శబ్దానికి భయపడ్డారు.
ఎందుకంటే…
ఆ నీళ్లతో పాటు
ఎవరో ఒకరి కేకలు కూడా వినిపిస్తున్నాయి…”
కథ ప్రారంభం👇
కాలువ దగ్గర నిలబడి ఉన్న శారద…
ఆకాశంలో మెరుస్తున్న మెరుపులను ఆశ్చర్యంగా చూస్తోంది.
మిగతా పిల్లలు మాత్రం వర్షం మొదలయ్యిందని కేకలు వేస్తూ పరుగులు పెడుతున్నారు.
“శారదా! త్వరగా రా!” అంటూ ఒక పిల్లాడు అరవగా…
శారద మాత్రం కాలువలో వేగంగా పారుతున్న నీళ్లను చూస్తూ నిలబడిపోయింది.
ఎందుకో ఆ రోజు కాలువ శబ్దం కూడా భయంకరంగా వినిపిస్తోంది.
అప్పుడే మరోసారి గట్టిగా ఉరుము వినిపించింది.
“ధడామ్…!”
ఆ శబ్దానికి చిన్న పిల్లలు భయపడి ఒక్కసారిగా చెట్టు కిందకు చేరుకున్నారు.
అంతలో సుమతి అక్కడికి చేరుకుంది.
తడిసిన జుట్టును చెయ్యితో సరిచేసుకుంటూ,
“శారదా!” అంటూ గట్టిగా పిలిచింది.
అమ్మ గొంతు వినగానే శారద వెనక్కి తిరిగింది.
“అమ్మా! నీళ్లు ఎంత వేగంగా వస్తున్నాయో చూడు!” అంటూ అమాయకంగా అంది.
సుమతి దగ్గరకు వెళ్లి ఆమె చేతిని బిగిగా పట్టుకుంది.
“ఇక్కడ నిలబడకూడదు రామ్మా… వర్షం పెరుగుతోంది” అంది కంగారుగా.
అప్పటికే వర్షం చినుకులు పెద్దవిగా మారాయి.
కొన్ని క్షణాల్లోనే…
ఆకాశం మొత్తం చీకటిగా మారిపోయింది.
గాలి బలంగా వీచడం మొదలైంది.
కాలువలో నీళ్లు మరింత ఉప్పొంగుతున్నాయి.
సుమతి పిల్లలందరినీ చూసి,
“అందరూ వెంటనే ఇళ్లకు వెళ్లండి!” అని అంది.
పిల్లలు ఒక్కొక్కరుగా పరుగులు పెడుతుండగా…
శారద మాత్రం ఒక్కసారిగా అక్కడే ఆగిపోయింది.
కాలువ పక్కన మట్టిలో చిక్కుకున్న చిన్న మేకపిల్ల కనిపించింది.
అది బయటకు రావడానికి ప్రయత్నిస్తూ “మే… మే…” అని అరుస్తోంది.
“అమ్మా! అది చిక్కుకుంది!” అంటూ శారద కంగారుగా అంది.
సుమతి చూసేసరికి…
నీరు క్రమంగా ఆ మేకపిల్ల దగ్గరికి చేరుతోంది.
“వద్దమ్మా! దగ్గరకు వెళ్లకు!” అంటూ సుమతి గట్టిగా అంది.
కానీ శారదకు ఆ మేకపిల్ల మీద జాలి వేసింది.
“అది మునిగిపోతుంది అమ్మా…” అంటూ కన్నీళ్లు పెట్టుకుంది.
సుమతి ఒక్క క్షణం ఆలోచించింది.
వర్షం మరింత బలంగా పడుతోంది.
కాలువ గట్టు కూడా జారిపోతుంది.
కాలువ గట్టు కూడా జారిపోతుంది.
అప్పుడే అక్కడికి రాఘవుడు పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చాడు.
“ఏమైంది?” అని అడిగాడు.
సుమతి వెంటనే మేకపిల్ల వైపు చూపించింది.
రాఘవుడు పరిస్థితి చూసి వెంటనే కాలువ పక్కకు వెళ్లాడు.
కానీ మట్టి చాలా జారుడుగా ఉంది.
అప్పుడే శారద ఒక్కసారిగా అరచింది—
“నాన్నా జాగ్రత్త!”
ఆ కేక విన్న రాఘవుడు వెంటనే ఒక చెట్టు కొమ్మను పట్టుకున్నాడు.
లేకపోతే అతడు కాలువలో పడిపోయేవాడు.
సుమతి గుండె ఒక్కసారిగా ఆగినట్టైంది.
వర్షం శబ్దం మధ్య…
శారద చిన్న చేతులతో అమ్మ చీరను బిగిగా పట్టుకుంది.
రాఘవుడు నెమ్మదిగా ముందుకు వెళ్లి…
ఆ మేకపిల్లను చేతుల్లోకి తీసుకున్నాడు.
కొన్ని క్షణాల తర్వాత…
అతడు జాగ్రత్తగా బయటికి వచ్చాడు.
అది చూసిన శారద ఆనందంతో చప్పట్లు కొట్టింది.
“బతికింది!” అంటూ నవ్వింది.
మేకపిల్ల కూడా వణుకుతూ శారద దగ్గరకు చేరింది.
అంతలో మరోసారి భారీ ఉరుము వినిపించింది.
ఆకాశం ఒక్కసారిగా మెరిసిపోయింది.
అప్పుడే దూరంగా ఊరి వైపు నుంచి కేకలు వినిపించాయి.
“కాలువ పొంగిపోతోంది!”
“నీళ్లు పొలాల్లోకి వస్తున్నాయి!”
ఆ మాటలు విన్న వెంటనే రాఘవుడు ముఖం మారిపోయింది.
అతడు వెంటనే సుమతిని చూసి,
“మీరు ఇంటికి వెళ్లండి! నేను పొలం దగ్గరకు వెళ్లాలి!” అన్నాడు.
సుమతి కంగారుగా అడిగింది—
“ఇంత వర్షంలోనా?”
“ఇంత వర్షంలోనా?”
రాఘవుడు ఆకాశం వైపు చూసి నెమ్మదిగా అన్నాడు—
“ఈ రాత్రి కురిసేది సాధారణ వర్షం కాదు…”
“ఈ రాత్రి కురిసేది సాధారణ వర్షం కాదు…”
ఆ మాటలు విన్న శారదకి కూడా చిన్నగా భయం వేసింది.
ఆమె నాన్న చేతిని బిగిగా పట్టుకుని,
“త్వరగా తిరిగి రా నాన్నా…” అంది.
రాఘవుడు చిన్నగా నవ్వి ఆమె తల నిమిరాడు.
“ఏం కాదు తల్లి…” అన్నాడు.
రాఘవుడు అలా మాటలు చెప్పినా…
అతని కళ్లలో కనిపించిన ఆందోళన మాత్రం సుమతికి స్పష్టంగా కనిపించింది.
వర్షం ఇప్పుడు గట్టిగా కురుస్తోంది.
గాలి వేగంగా వీచడంతో… చెట్లు కూడా వంగుతున్నాయి.
సుమతి వెంటనే శారద చేతిని పట్టుకుని ఇంటి వైపు నడిచింది.
మట్టిబాట అంతా జారుడుగా మారిపోయింది.
ప్రతి అడుగు వేయడమే కష్టంగా ఉంది.
శారద మాత్రం మళ్లీ మళ్లీ వెనక్కి తిరిగి నాన్న వెళ్లిన దారినే చూస్తోంది.
“అమ్మా… నాన్నకి ఏమీ కాదుగా?” అని చిన్నగా అడిగింది.
సుమతి బలవంతంగా నవ్వుతూ,
“ఏం కాదు రామ్మా… నీ నాన్నకి ఈ వానలు కొత్త కాదు” అంది.
కానీ ఆమె గుండెల్లో మాత్రం తెలియని భయం మొదలైంది.
ఇంటికి చేరేసరికి…
ఊరిలో ప్రతి ఇంటి ముందు కూడా జనాలు నిలబడి ఆకాశం వైపు చూస్తున్నారు.
కొంతమంది పురుషులు చేతుల్లో లాంతర్లు పట్టుకుని కాలువ వైపు పరుగులు పెడుతున్నారు.
“గట్టు బలహీనంగా ఉందట!”
“ఇంకో గంట ఇలానే వర్షం పడితే కష్టం అంటున్నారు!”
అనే మాటలు వినిపిస్తున్నాయి.
శారద ఆ మాటలు విని మరింత భయపడింది.
ఇంట్లోకి వెళ్లిన తర్వాత…
సుమతి తడిసిన బట్టలు మార్చి శారదకు పొడి గుడ్డ కప్పింది.
బయట మాత్రం ఉరుములు ఆగడం లేదు.
ఒక్కోసారి మెరుపు మెరిసినప్పుడు…
చిన్న కిటికీ నుంచి మొత్తం ఆవరణ తెల్లగా కనిపిస్తోంది.
అప్పుడే—
“ధమ్…!”
అని ఒక భారీ శబ్దం వినిపించింది.
ఇల్లు మొత్తం ఒక్కసారిగా కంపించినట్టైంది.
శారద భయంతో అమ్మ ఒడిలోకి చేరుకుంది.
బయట నుంచి జనాల అరుపులు వినిపించాయి.
“గట్టు కొట్టుకుపోయింది!”
“నీళ్లు ఊరిలోకి వస్తున్నాయి!”
సుమతి ఒక్కసారిగా లేచింది.
ఆమె కళ్లలో ఆందోళన స్పష్టంగా కనిపించింది.
“రాఘవుడు ఇంకా అక్కడే ఉన్నాడు…” అని ఆమె పెదవులు వణికాయి.
శారద కూడా భయంతో తలుపు వైపు చూసింది.
అంతలో బయట నుంచి ఎవరో పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చి గట్టిగా అరచారు—
“అందరూ ఎత్తయిన చోటుకి వెళ్లండి!
కాలువ నీళ్లు ఊర్లోకి దూసుకొస్తున్నాయి!”
ఆ మాట విన్న వెంటనే…
సుమతి ముఖం తెల్లబడిపోయింది.
ఆమె వెంటనే ఒక చిన్న సంచిలో బట్టలు వేసుకుంది.
శారద మాత్రం తలుపు దగ్గర నిలబడి…
వర్షం మధ్య కనిపిస్తున్న చీకటిని చూస్తోంది.
ఎందుకో…
ఆ చీకటిలో తన నాన్న కనిపిస్తాడేమో అనిపిస్తోంది.
అప్పుడే—
మెరుపు వెలుగులో…
దూరంగా ఒక మనిషి నీళ్లలో పరుగెత్తుకుంటూ వస్తున్నట్టు కనిపించాడు…
శారద కళ్లు ఒక్కసారిగా పెద్దవయ్యాయి.
“అమ్మా! ఎవరో వస్తున్నారు!” అంటూ తలుపు దగ్గరికి పరుగెత్తింది.
సుమతి కూడా బయటికి చూసింది.
వర్షం నీళ్ల మధ్య…
ఆ మనిషి స్పష్టంగా కనిపించడం లేదు.
ప్రతి మెరుపు వెలుగులో ఒక్కోసారి మాత్రమే అతని ఆకారం కనిపిస్తోంది.
ఊరి జనాలు అందరూ భయంతో ఎత్తయిన చోట్లకు పరుగులు పెడుతున్నారు.
నీళ్లు ఇప్పటికే వీధుల్లోకి చేరాయి.
కొన్ని చిన్న గుడిసెల దగ్గర మట్టి కూలిపోవడం మొదలైంది.
అప్పుడే మరో మెరుపు మెరిసింది.
ఈసారి ఆ మనిషి ముఖం కొద్దిగా కనిపించింది.
“మా ఆయనే!” అంటూ సుమతి ఒక్కసారిగా అరిచింది.
"ఏవండీ..."
శారద ఆనందంతో బయటికి పరుగెత్తబోతుండగా…
సుమతి వెంటనే ఆమెను ఆపేసింది.
“వద్దమ్మా! నీళ్లు బలంగా ఉన్నాయి!” అంది.
కొన్ని క్షణాల తర్వాత రాఘవుడు ఇంటి దగ్గరకు చేరుకున్నాడు.
అతని బట్టలన్నీ మట్టితో నిండిపోయాయి.
శ్వాస కూడా సరిగా తీసుకోలేకపోతున్నాడు.
శారద వెంటనే అతని చేతిని పట్టుకుని,
“నాన్నా! నువ్వు బాగున్నావా?” అంటూ అడిగింది.
రాఘవుడు చిన్నగా నవ్వేందుకు ప్రయత్నించాడు.
“నేను బాగున్నా తల్లి…” అన్నాడు.
కానీ అతని కళ్లలో మాత్రం ఇంకా భయం కనిపిస్తోంది.
సుమతి కంగారుగా అడిగింది—
“పొలం దగ్గర పరిస్థితి ఎలా ఉంది?”
రాఘవుడు ఒక్కసారి వెనక్కి తిరిగి కాలువ వైపు చూసాడు.
“నీళ్లు గట్టిని పూర్తిగా కొట్టేశాయి…
ఇంకా వర్షం ఆగకపోతే ఊరు సగం మునిగిపోతుంది” అన్నాడు.
ఆ మాట విన్న వెంటనే…
శారద మెల్లగా అమ్మ చేతిని పట్టుకుంది.
బయట వర్షం మరింత బలంగా పడుతోంది.
అప్పుడే దూరంగా ఒక చిన్నారి ఏడుపు వినిపించింది.
“అమ్మా… కాపాడండి…!”
ఆ శబ్దం విన్న వెంటనే అందరూ ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దంగా నిలబడ్డారు.
మళ్లీ అదే కేక వినిపించింది.
ఈసారి మరింత స్పష్టంగా.
“ఎవరైనా రండి…!”
సుమతి భయంతో రాఘవుడిని చూసింది.
“ఈ సమయంలో బయట ఎవరు ఉంటారు?”
రాఘవుడు వెంటనే లాంతరు తీసుకున్నాడు.
“అది చిన్న పిల్లాడి గొంతులా ఉంది…” అన్నాడు.
శారద కంగారుగా అడిగింది—
“నాన్నా… ఎవరు ఏడుస్తున్నారు?”
రాఘవుడు తలుపు బయటికి చూస్తూ నెమ్మదిగా అన్నాడు—
“కాలువ దగ్గర నుంచి వినిపిస్తోంది…”
ఆ మాట విన్న వెంటనే…
శారద గుండెల్లో ఒక్కసారిగా తెలియని భయం పుట్టింది.
ఆ చీకట్లో సహాయం కోసం ఏడుస్తున్నది ఎవరు?
ఇంకా…
కాలువ దగ్గర నిజంగా ఎవరు మిగిలారు…?
Next Episode లో చూడండి.
Comments
Post a Comment