"వరద వారి పంటను తీసుకెళ్లింది... అప్పులు వారి నిద్రను దోచుకున్నాయి... కానీ ఒక చిన్న ఆశ వారి జీవితాన్ని మళ్లీ మార్చబోతోంది. ఆ ఆశకు మొదటి అడుగు వేసింది సుమతే..." సుమతి అడుగు – కొత్త ఆశకు నాంది సుమతి మాటలు విన్న తర్వాత అక్కడ కొద్దిసేపు నిశ్శబ్దం నెలకొంది. సిద్ధయ్య ఆమె వైపు చూసి మెల్లగా అన్నాడు. అమ్మా... నీ మనసు ఎంత మంచిదో మాకు తెలుసు. కానీ పొలం పని నిజంగా చాలా కష్టం. సుమతి మాత్రం వెనక్కి తగ్గలేదు. మావయ్యా... మొదట్లో కష్టం అనిపించొచ్చు. కానీ నేర్చుకుంటాను. కుటుంబం కోసం చేసే పని కదా. ఆమె మాటల్లో కనిపించిన నమ్మకం అందరినీ ఆలోచనలో పడేసింది. చివరికి రాములమ్మ చిరునవ్వుతో అంది. "సరే అమ్మా... నీ ఇష్టం. కానీ ఎక్కువ కష్టపడకూడదు." ఆ మాట విన్న సుమతి ముఖంలో చాలా రోజుల తర్వాత నిజమైన ఆనందం కనిపించింది. మరుసటి రోజు ఉదయం సూర్యుడు ఉదయించకముందే సుమతి లేచింది. ఇంటి పనులు త్వరగా ముగించి సిద్ధయ్యతో కలిసి పొలానికి వెళ్లింది. పొలంలో అడుగుపెట్టగానే ఆమెకు కొత్త ప్రపంచంలోకి వచ్చినట్టుగా అనిపించింది. ఎక్కడ చూసినా తడిసిన నేల... వరద మిగిల్చిన గుర్తులు... ఎండిపో...
"ఒక రాత్రి... కాలువ గర్జిస్తోంది... వర్షం ఊరిని ముంచెత్తుతోంది... అందరూ భయంతో ఇళ్లలోనే తలదాచుకున్నారు... కానీ ఆ చీకటిలో వినిపించిన ఒక చిన్నారి కేక... ఒక మనిషిని తన ప్రాణాలనే పణంగా పెట్టేలా చేసింది..." ఆ మనిషి పేరు – రాఘవుడు.
రాఘవుడు లాంతరు వెలుతురును గట్టిగా పట్టుకున్నాడు. వర్షపు నీళ్లు అతని మోకాల్ల వరకూ చేరుతున్నాయి. కాలువ వైపు నుంచి ఇంకా అదే ఏడుపు వినిపిస్తోంది—
“అమ్మా…! ఎవరైనా రండి…! రాఘవుడు వెళ్లొద్దు బాబు" అంటూ సిద్దయ్య ఇంకా రాములమ్మ ఇద్దరూ అంటున్నా కూడా వినకుండా వెళుతున్నాడు రాఘవుడు. శారద భయంతో నాన్న వెనకాలే చూస్తోంది.
నేను కూడా వస్తా నాన్నా… అని అంది.
వద్దు తల్లి! అంటూ రాఘవుడు గట్టిగా అన్నాడు. మీ ఇద్దరూ ఇంట్లోనే ఉండాలి.
"సుమతి... శారదను వెనక్కి తీసుకొమ్మ" అని రాములమ్మ చెప్పింది.
సుమతి కూడా వెంటనే శారదను దగ్గరకు లాగుకుంది. రాఘవుడు లాంతరు చేతిలో పట్టుకుని వర్షంలో ముందుకు నడిచాడు. మెరుపు వెలుగులో… అతని నీడ ఒక్కోసారి మాత్రమే కనిపిస్తోంది. కాలువ దగ్గరికి చేరుకునే కొద్దీ… ఆ కేకలు మరింత స్పష్టంగా వినిపించసాగాయి. కానీ విచిత్రంగా అక్కడ ఎవరూ కనిపించడం లేదు. నీళ్లు మాత్రం ఉప్పొంగి గర్జిస్తున్నాయి.
“ఎవరున్నారు అక్కడ?” అంటూ రాఘవుడు గట్టిగా అరచాడు. సమాధానం లేదు. కొన్ని క్షణాలు… వర్షం శబ్దం తప్ప ఇంకేమీ వినిపించలేదు. అప్పుడే—
“ఇక్కడ…!” అంటూ చిన్న గొంతు వినిపించింది. రాఘవుడు వెంటనే లాంతరు వెలుతురును కుడివైపు తిప్పాడు. కాలువ పక్కన ఉన్న పెద్ద బండరాయి దగ్గర… ఒక చిన్న పిల్లాడు వణుకుతూ కూర్చున్నాడు. అతని బట్టలన్నీ తడిసిపోయాయి. కాళ్లు మట్టిలో ఇరుక్కుపోయాయి.
“బాబూ! భయపడకు!” అంటూ రాఘవుడు దగ్గరకు వెళ్లాడు. ఆ పిల్లాడు ఏడుస్తూనే అడిగాడు—
“మా అమ్మ కనిపించడం లేదు అన్నా…” ఆ మాట విన్న రాఘవుడు ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాడు.
“మీ అమ్మ ఎక్కడ?” అని అడిగాడు. పిల్లాడు కాలువ వైపు వణుకుతున్న చేతితో చూపించాడు.
“నీళ్లు వచ్చేసరికి… అమ్మ నన్ను ఇక్కడ కూర్చోబెట్టింది… తర్వాత వస్తా అని చెప్పి వెళ్లింది…”
రాఘవుడి గుండెల్లో తెలియని భయం మొదలైంది. అప్పుడే— కాలువ నీళ్లలో ఏదో తెల్లగా తేలుతున్నట్టు కనిపించింది. లాంతరు వెలుతురు అటు పడగానే… ఒక చీర ముక్క నీళ్లలో చిక్కుకుని ఊగుతోంది. రాఘవుడు కళ్లు పెద్దవయ్యాయి. ఆ చీరను అతడు గుర్తుపట్టాడు. అది ఊరిలో ఉండే లక్ష్మమ్మ చీర.
“అయ్యో దేవుడా…” అని అతని పెదవులు వణికాయి. అప్పుడే భారీగా మెరుపు మెరిసింది. ఆ వెలుగులో… కాలువ మధ్యలో ఎవరో చేతులు ఊపుతున్నట్టు కనిపించింది.
“కాపాడండి…!” అని ఒక మహిళా కేక గట్టిగా వినిపించింది. రాఘవుడు ఒక్క క్షణం కూడా ఆలోచించలేదు. చేతిలోని లాంతరును పక్కకు విసిరేసి నీళ్లలోకి దూకాడు.
“ఏవండీ!” అంటూ దూరం నుంచి సుమతి కేక వేసింది. కాలువ ప్రవాహం చాలా వేగంగా ఉంది. రాఘవుడు ఒక్కో అడుగు వేయడమే కష్టమవుతోంది.
కానీ ఆ మహిళ క్రమంగా నీళ్లలో మునిగిపోతోంది.
ఊరి జనాలు కూడా అక్కడికి చేరుకున్నారు.
“రాఘవుడా! వద్దురా! ప్రవాహం చాలా ప్రమాదం!” అంటూ సిద్దయ్య ఇంకా రాములమ్మ ఇద్దరూ కంగారుగా అరుస్తున్నారు. కానీ రాఘవుడు వినలేదు. అతడు ఆ మహిళ చేతిని గట్టిగా పట్టుకున్నాడు. ప్రవాహం చాలా బలంగా ఉంది. ఒక్క క్షణం అతని కాళ్లు కూడా జారిపోయాయి.
“రాఘవుడా… జాగ్రత్త!” అంటూ ఊరి జనాలు గట్టిగా అరిచారు. అప్పుడే రాఘవుడు దగ్గర్లో నీళ్లలో కొట్టుకువస్తున్న ఒక పొడవైన చెట్టు కొమ్మను చూసాడు. వెంటనే ఒక చేతితో ఆ కొమ్మను పట్టుకుని… మరో చేతితో ఆ మహిళను తనవైపు లాగుకున్నాడు. ఆ మహిళ చలితో, భయంతో వణికిపోతోంది.
“భయపడకు అక్కా… బిగిగా పట్టుకో!” అంటూ రాఘవుడు ధైర్యం చెప్పాడు. కాలువ నీళ్లు ఇద్దరినీ మళ్లీ లోపలికి లాగేందుకు
ప్రయత్నిస్తున్నాయి. అప్పుడే ఊరి వాళ్లు కూడా కలిసి ఒక తాడు తీసుకొచ్చారు.
“రాఘవుడూ! తాడు పట్టుకో!” అంటూ గట్టిగా అరిచారు. రాఘవుడు సరైన సమయం చూసి తాడును పట్టుకున్నాడు. నలుగురు కలిసి గట్టిగా లాగడంతో… కొద్దికొద్దిగా ఇద్దరూ గట్టు వైపు చేరుకున్నారు. కొన్ని క్షణాల తర్వాత— రాఘవుడు ఆ మహిళతో కలిసి సురక్షితంగా బయటికి వచ్చాడు.
“అయ్యో దేవుడా…” అంటూ సుమతి ఊపిరి పీల్చుకుంది. శారద ఆనందంతో పరుగెత్తుకుంటూ వెళ్లి నాన్నను బిగిగా హత్తుకుంది.
“నాన్నా… నాకు చాలా భయమేసింది…” అంటూ ఏడ్చింది. రాఘవుడు ఆమె తల నిమురుతూ నవ్వాడు.
ఏం కాదు తల్లి… నేను ఉన్నానుగా” అన్నాడు. ఆ మహిళ కూడా కన్నీళ్లు తుడుచుకుంటూ చేతులు జోడించింది. నువ్వు లేకపోతే నేను బ్రతికేదాన్ని కాదు రాఘవుడా… అంది వణుకుతున్న గొంతుతో. అప్పుడే ఆ చిన్న పిల్లాడు పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చి తన అమ్మను కౌగిలించుకున్నాడు.
“అమ్మా!” అంటూ గట్టిగా ఏడ్చేశాడు. ఆ దృశ్యం చూసి… అక్కడ ఉన్నవాళ్లందరి కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి. కానీ వర్షం మాత్రం ఇంకా ఆగలేదు. కాలువ గర్జన మరింత పెరుగుతోంది. రాఘవుడు ఆకాశం వైపు చూసి నెమ్మదిగా అన్నాడు—
“ఈ రాత్రి ఇంకా పూర్తవలేదు…” అప్పుడే— దూరంగా కాలువ చివర వైపు నుంచి మరో భారీ శబ్దం వినిపించింది…
“ధడామ్…!” 😳 ఆ భారీ శబ్దం వినిపించగానే… అక్కడున్న వాళ్లంతా ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడ్డారు. మెరుపు వెలుగులో దూరంగా చూసిన రాఘవుడు… కాలువ పక్కనున్న పాత నీటి మోటార్ షెడ్ కూలిపోయిందని గుర్తించాడు. వర్షం నీళ్లు దానిని పూర్తిగా కొట్టేశాయి.
“అందరూ గట్టు
దగ్గర నిలబడకండి! మట్టి జారిపోతుంది!” అంటూ రాఘవుడు గట్టిగా అరిచాడు. ఊరి వాళ్లు వెంటనే కొంచెం వెనక్కి వెళ్లారు. సుమతి మాత్రం ఇంకా భయంతోనే ఉంది. ఇంకా ఎంతసేపు
ఇలా ఉంటుంది?” అంటూ అడిగింది. రాఘవుడు ఆకాశం వైపు చూసాడు. ఉరుములు క్రమంగా తగ్గుతున్నాయి. కానీ కాలువలో ప్రవాహం మాత్రం ఇంకా బలంగానే ఉంది.
అప్పుడే… ఊరి పెద్ద హనుమయ్య అక్కడికి వచ్చాడు. చేతిలో లాంతరు పట్టుకుని, రాఘవుడా… పైగట్టు దగ్గర చెట్టు అడ్డంగా పడిపోయింది. నీళ్లు దారి మళ్లి ఊర్లోకి వస్తున్నాయి” అన్నాడు. ఆ మాట విన్న వెంటనే రాఘవుడు అప్రమత్తమయ్యాడు. ఆ చెట్టును తొలగించకపోతే… నీళ్లు ఇంకా పెరుగుతాయి” అన్నాడు. ఊరి యువకులంతా ఒక్కసారిగా అతని చుట్టూ చేరారు. మేమూ వస్తాం! అన్నారు. సుమతి కంగారుగా చూసింది.
ఇప్పుడే వెళ్లాలా? అంది. రాఘవుడు చిన్నగా నవ్వాడు.
“ఇప్పుడు
వెళ్లకపోతే… రేపటికి ఊరు ఉండదు” అన్నాడు. ఆ మాటతో అందరూ నిశ్శబ్దమయ్యారు. కొన్ని క్షణాల తర్వాత… లాంతర్లు, గొడ్డళ్లు
తీసుకుని రాఘవుడు ముందుగా నడిచాడు. వర్షం కొంచెం తగ్గినా… చీకటి మాత్రం ఇంకా భయంకరంగానే ఉంది. శారద ఇంటి అటకపై నిలబడి చిన్న కిటకిలో నుంచి నాన్న వెళ్లే దారినే చూస్తోంది.
“నాన్న మళ్లీ హీరోలా వస్తాడు కదా అమ్మా?” అని అడిగింది. సుమతి ఆమెను దగ్గరకు తీసుకుని,
“అవును రామ్మా… నీ నాన్న ఎప్పుడూ అందరినీ కాపాడుతాడు” అంది. ఇదిలా ఉండగా… పైగట్టు దగ్గరకు చేరుకున్న రాఘవుడు పరిస్థితి చూసి
ఆశ్చర్యపోయాడు. భారీ వేపచెట్టు కాలువకు అడ్డంగా పడిపోయింది. దాంతో నీళ్లు మరోవైపు మళ్లి పొలాల్లోకి దూసుకెళ్తున్నాయి.
త్వరగా నరికేయాలి! అంటూ రాఘవుడు అన్నాడు. అందరూ కలిసి చెట్టును నరకడం మొదలుపెట్టారు. వర్షం చినుకులు… గొడ్డళ్ల శబ్దం… కాలువ గర్జన… ఆ రాత్రి మొత్తం ఊరు ఒక్కటై పోరాడుతున్నట్టుంది.
కొద్దిసేపటి తర్వాత— చెట్టు ఒక్కసారిగా కదిలింది.
“అందరూ వెనక్కి!” అంటూ రాఘవుడు గట్టిగా అరిచాడు. తర్వాతి క్షణంలో… ఆ భారీ చెట్టు ప్రవాహంతో కలిసి ముందుకు జారిపోయింది. అదే సమయంలో— కాలువలో చిక్కుకున్న నీళ్లు ఒక్కసారిగా సరైన దారిలో పారడం మొదలుపెట్టాయి. ఊరి వైపు వస్తున్న నీటి వేగం క్రమంగా తగ్గిపోయింది.
“తగ్గుతోంది!
నీళ్లు తగ్గుతున్నాయి!” అంటూ జనాలు ఆనందంగా అరచారు. సుమతి కళ్లలో ఆనందభాష్పాలు మెరిశాయి. శారద గట్టిగా నవ్వింది.
ఆ రాత్రి… భయంతో మొదలైన వర్షం మధ్య, ఒక చిన్న ఊరు కలిసి నిలబడింది. మరియు… ఆ ఊరి జనాలు జీవితాంతం మర్చిపోలేని ఒక పేరును మళ్లీ మళ్లీ పలికారు—
“రాఘవుడు…” ❤️
ఆ రాత్రి వరద తగ్గిపోయింది...
కాలువ మళ్లీ ప్రశాంతమైంది...
కానీ ఆ చీకటి రాత్రిలో రాఘవుడు చూపించిన ధైర్యం మాత్రం...
ఆ ఊరి ప్రజల హృదయాల్లో శాశ్వతంగా నిలిచిపోయింది.
ఈరోజు కూడా ఆ ఊరిలో వర్షం బలంగా పడినప్పుడల్లా...
ఒక పేరు మాత్రం తప్పకుండా వినిపిస్తుంది —
'రాఘవుడు...' ❤️
Part - 8 👉 Click Here
Comments
Post a Comment