Episode - 4 ఉమ్మడి కుటుంబం1980లో పల్లెటూరిలోని ఆనందం

“1980లో…
ఆ చిన్న గ్రామంలో ఉదయం కోడి కూయకముందే మొదలయ్యేది.

మట్టి వాసన, ముగ్గుల అందం, కుటుంబ ప్రేమల మధ్య పెరిగిన చిన్నారి శారద…

ఒక రోజు చెప్పిన చిన్న మాట…
కొన్ని రోజుల తర్వాత ఆ ఇంటి జీవితాన్నే మార్చబోతోందని అప్పుడెవరికీ తెలియదు…”

అలా సాయంత్రం మెల్లగా గ్రామం మీదకి దిగుతూ ఉండగా…

పొలం దారులన్నీ మళ్లీ జనాలతో కిక్కిరిసిపోయాయి.

రోజంతా ఎండలో పని చేసిన రైతులు భుజాల మీద గొడ్డళ్లు వేసుకుని నడుస్తున్నారు.

కొంతమంది ఎద్దుల బండ్లపై గడ్డి మోసుకొస్తున్నారు.

ఆ బండ్లు కదిలినప్పుడల్లా గంటలు “గల గల” అంటూ మధురంగా వినిపిస్తున్నాయి.

ఆవులు, ఎద్దులు తమ ఇళ్ల దారులు తామే గుర్తుపట్టుకుని నెమ్మదిగా నడుస్తున్నాయి.

వాటి వెనకాల చిన్న పిల్లలు నవ్వుతూ పరుగులు పెడుతున్నారు.

“అయ్యో… మా గంగమ్మ ఆ వైపు పోతుంది!” అంటూ ఒక చిన్నోడు అరవగా,

మరో పిల్లాడు నవ్వుకుంటూ దాని తాడును పట్టుకున్నాడు.

దూరంగా చెట్ల మీద కూర్చున్న పక్షులు కూడా గూటికి చేరుకుంటున్నాయి.

ఆకాశం మొత్తం నారింజ, ఎరుపు రంగులతో అందంగా మెరిసిపోతోంది.

శారద మాత్రం ఇంటి ముందు మట్టి అరుగు మీద నిలబడి…
దూరంగా వచ్చే ప్రతి మనిషిని ఆసక్తిగా చూస్తోంది.

ఒక్కసారిగా పొలం దారిలో తన నాన్న కనిపించగానే…
“అమ్మా! మా నాన్న వచ్చేశాడు!” అంటూ ఆనందంతో గట్టిగా అరిచింది.

అంతే…
చిన్న చిన్న అడుగులతో పరుగెత్తుకుంటూ వెళ్లి రాఘవుడి కాళ్లను పట్టుకుంది.

రోజంతా పని చేసి అలసిపోయిన రాఘవుడి ముఖం మీద చెమట కనిపిస్తోంది.

కానీ…
కూతురు నవ్వు చూసిన క్షణంలోనే అతని అలసట సగం తగ్గిపోయింది.

“ఏమమ్మా మా బుజ్జి… ఈరోజు ఏం చేసింది?” అని ప్రేమగా అడిగాడు.

శారద గర్వంగా ఛాతీ పొంగిస్తూ… 

“బియ్యం కూడా ఏరాను! ఇంకా రాములమ్మకి నీళ్లు కూడా ఇచ్చా!” అంది.

అది విన్న రాఘవుడు ఆశ్చర్యంగా నటిస్తూ…

“అయ్యో! మరి ఇంకో రెండు రోజుల్లో మా ఇంటి పనులన్నీ అయిపోయినట్టే!” అన్నాడు.

ఆ మాట విన్న వెంటనే…
ఇంట్లో ఉన్న వాళ్లంతా నవ్వేశారు.

రాములమ్మ నవ్వుతూ,
“ఇంకో కొద్ది రోజుల్లో ఈ పాపే మమ్మల్ని చూసుకుంటుంది చూడు…” అంది.

శారదకి ఆ మాట అర్థం కాకపోయినా…
అందరూ నవ్వుతున్నారని తాను కూడా నవ్వింది.

ఇంతలో సుమతి ఇంటి ముందు చిన్న మట్టి దీపం వెలిగించింది.

ఆ దీపం వెలుగు మెల్లగా చీకటిని తొలగిస్తోంది.

కొన్ని ఇళ్లలో మాత్రమే కిరోసిన్ దీపాల వెలుగు కనిపించేది.

పొయ్యి మీద కూర మరిగే వాసన ఇంటి మొత్తం వ్యాపించింది.

చెక్కలు కాలుతున్న శబ్దం…
పక్కింటి వాళ్ల మాటలు…
దూరంగా వినిపిస్తున్న గుడి గంట…

అన్నీ కలిసిపోయి ఆ గ్రామ సాయంత్రాన్ని ఇంకా అందంగా మార్చేశాయి.

గుడి గంట శబ్దం వినగానే రాములమ్మ చేతులు జోడించి దేవుడిని చూసింది.

“అందరూ సుఖంగా ఉండాలి తండ్రీ…” అంటూ నెమ్మదిగా మురిసింది.

ఆ కాలంలో…
డబ్బు ఎక్కువగా లేకపోయినా, మనుషుల మధ్య ప్రేమ మాత్రం చాలా ఎక్కువగా ఉండేది.

ఒకరి ఇంట్లో కష్టం వస్తే…
పక్కింటి వాళ్లు కూడా వచ్చి తోడుగా నిలబడేవారు.

ఎవరైనా అనారోగ్యంగా ఉంటే…
ఊరంతా ఆ ఇంటి గురించి మాట్లాడుకునేది.

ఒకరి ఆనందం అంటే అందరి ఆనందం…
ఒకరి బాధ అంటే అందరి బాధ.

ఆ చిన్న గ్రామంలో…
సంపద కంటే సంబంధాలకే ఎక్కువ విలువ ఉండేది.

ఆ రాత్రి కూడా…
ఆ చిన్న మట్టి ఇంట్లో అందరూ నేలపై చుట్టూ వలయంగా కూర్చుని భోజనం చేశారు.

వేడి అన్నంలో సుమతి నెయ్యి వేసి శారద చేతిలో పెట్టింది.

“చాలా వేడిగా ఉంది అమ్మా…” అంటూ శారద ఊదుకుంటూ తినడం చూసి,

రాఘవుడు నవ్వుకున్నాడు. 

భోజనం అయ్యాక ఇంటి ముందు మంచాలు వేసుకుని అందరూ కూర్చునేవారు.

పెద్దవాళ్లు పాత కథలు చెప్పేవారు.

పిల్లలు ఆకాశంలో నక్షత్రాలు లెక్కపెట్టేవారు.

ఆ రాత్రి కూడా అలాగే అందరూ కూర్చున్నారు.

చల్లని గాలి మెల్లగా వీచుతోంది.

కొద్ది సేపటికే…
శారద అమ్మ ఒడిలోనే నిద్రపోయింది.

సుమతి మెల్లగా ఆమె జుట్టు నిమురుతూ ఉండగా…

రాఘవుడు ఆ చిన్న కుటుంబాన్ని చూస్తూ ఆనందపడ్డాడు.

గ్రామాల్లో ఉదయం అనేది కోడి కూయక ముందే మొదలైపోయేది.

ఆ రాత్రి నక్షత్రాల కింద నిద్రపోయిన వాళ్లందరూ…

తెల్లవారుజామున చల్లని గాలికి మెల్లగా కళ్లు తెరిచారు.

దూరంగా ఎక్కడో కోడి “కొక్కొరోకో…” అంటూ గట్టిగా కూసింది.

అదే గ్రామానికి మేలుకొలుపు.

కొన్ని ఇళ్లలో అప్పటికే పొయ్యిల్లో మంటలు వెలిగిపోయాయి.

చెక్కలు కాలుతున్న వాసన…

ఇంటి ముందు కొత్తగా ఊడ్చి మట్టిమీద నీళ్లు చల్లిన పరిమళం…

ఉదయపు మంచుతో తడిసిన గాలి…

అన్నీ కలిసి ఆ పల్లెను ఇంకా ప్రశాంతంగా మార్చేశాయి.

సుమతి కూడా తెల్లవారక ముందే లేచింది.

మొదట ఇంటి ముందు ఊడ్చి…

తర్వాత బిందెలో నీళ్లు తీసుకుని మట్టిమీద చల్లింది.

అలా నీళ్లు చల్లగానే…

ఆ మట్టి నుంచి వచ్చే సువాసన చుట్టూ వ్యాపించింది.

కొద్దిసేపటికే ఆమె తెల్లని పిండితో ముగ్గు పెట్టడం మొదలుపెట్టింది.

చీకటి ఇంకా పూర్తిగా తొలగిపోలేదు.

కానీ…

ఆ చిన్న నూనె దీపం వెలుగులో సుమతి వేసిన ముగ్గు మాత్రం చాలా అందంగా కనిపిస్తోంది.

ఇంతలో రాములమ్మ బయటికి వచ్చి,

“అయ్యో సుమతి… ఈరోజు ముగ్గు చాలా బాగుంది!” అంది.

సుమతి నవ్వుతూ,

“శారద నిన్న రాత్రి ‘పెద్ద ముగ్గు వేయమ్మా’ అని చెప్పింది కదా…” అంది.

అంతలో ఇంట్లో నుంచి చిన్నగా ఆవలింపు వినిపించింది.

శారద ఇంకా నిద్ర మత్తులోనే బయటికి వచ్చింది.

కళ్లను రుద్దుకుంటూ…

“అమ్మా… ఇంత త్వరగా ఎందుకు లేచావ్?” అని అడిగింది.

రాములమ్మ నవ్వుతూ,

“అయ్యో పాపం… ఇక్కడ సూర్యుడు లేవకముందే పనులు మొదలవుతాయి అమ్మా…” అంది.

శారద మాత్రం ముగ్గు దగ్గరకు వెళ్లి ఆశ్చర్యంగా చూస్తోంది.

“అమ్మా… నేనూ వేయనా?” అంటూ చిన్న వేళ్లతో ముగ్గు పిండి పట్టుకుంది.

సుమతి నవ్వుకుంటూ,

“ముందు నువ్వు గీత సరిగ్గా వేయడం నేర్చుకోమ్మా…” అంది.

అంతే…

శారద చాలా జాగ్రత్తగా ఒక చిన్న గీత వేసింది.

కానీ అది వంకరగా పోయింది.

అది చూసి రాములమ్మ పెద్దగా నవ్వేసింది.

“ఇదేం ముగ్గురా! పాము నడిచిన దారిలా ఉంది!” అంది.

ఆ మాట విన్న వెంటనే…

శారద మొహం చిట్లించింది.

“నేను బాగా వేసా!” అంటూ చిన్నగా కోపపడింది.

అది చూసి సుమతి వెంటనే ఆమెను దగ్గరకు తీసుకుని,

“మొదట ఇలానే నేర్చుకుంటారు అమ్మా…” అంటూ తల నిమిరింది.

పొలం వైపు వెళ్లే రైతుల అడుగుల శబ్దం నెమ్మదిగా ఊరంతా మేల్కొలపడం మొదలైంది.

తెల్లవారుజామున ఆ చల్లని గాలిలో…

మట్టి వాసన, ఇంకా రాత్రి పడిన మంచు తడి పరిమళం కలిసిపోయి ఊరంతా వ్యాపించింది.

ఎద్దుల మెడలకు కట్టిన చిన్న చిన్న గంటలు

“గణ… గణ…” అంటూ మోగుతుండగా,

రైతులు భుజాన నాగళ్లు వేసుకుని పొలం దారి పట్టారు.

కొంతమంది చేతిలో లాంతర్లు పట్టుకుని నడుస్తుంటే,

మరికొందరు ఎద్దులను నెమ్మదిగా తోసుకుంటూ

“హోయ్… హోయ్…” అంటూ ముందుకు తీసుకెళ్తున్నారు.

దూరంగా బావి దగ్గర అప్పటికే ఆడవాళ్ల సందడి మొదలైంది.

తలపై ఖాళీ కుండలు పెట్టుకుని వచ్చిన వాళ్లు

నీళ్లు తోడుకుంటూ ఒకరితో ఒకరు నవ్వుకుంటూ మాట్లాడుతున్నారు.

“నిన్న రాత్రి వాన బాగా పడిందట…”

“ఈసారి పంట బాగుంటుందేమో…”

అంటూ వారి మాటలు ఆ ప్రశాంతమైన ఉదయాన్ని మరింత అందంగా మార్చేశాయి.

ఒక వైపు పాలవాడు తన పాత సైకిల్‌కు రెండు వైపులా పెద్ద అల్యూమినియం డబ్బాలు కట్టుకుని

“పాలు… పాలు…” అంటూ వీధి వీధి తిరుగుతున్నాడు.

ఇంకొక మూలలో…

చిన్న టీ దుకాణం దగ్గర మట్టిపొయ్యిపై నీళ్లు మరిగే శబ్దం వినిపిస్తోంది.

చాయ్ వాసన గాలిలో కలవడంతో

పొలం వెళ్లే వాళ్లు అక్కడ రెండు నిమిషాలు ఆగి వేడి టీ తాగుతున్నారు.

పిల్లలు స్కూల్‌కి వెళ్లేందుకు స్లేట్‌లు పట్టుకుని రెడీ అవుతున్నారు.

ఆ చిన్న గ్రామం మొత్తం మెల్లగా మేల్కొంటోంది.

అయితే…

ఆ ఉదయం శారదకి మాత్రం కొత్త ఆసక్తి మొదలైంది.

సుమతి ముగ్గు వేస్తుంటే చూసిన తర్వాత…

“నేను కూడా పెద్ద వాళ్లలా అన్ని పనులు నేర్చుకుంటా!” అని మనసులో అనుకుంది.

“శారద చెప్పిన ఆ చిన్న మాటను అప్పట్లో ఎవ్వరూ పట్టించుకోలేదు…
కానీ త్వరలో ఆమె చేసే పని… ఆ ఇంట్లో అందరినీ ఆశ్చర్యపరచబోతోంది…!”