సాయంత్రం తర్వాత ఇంటిని ఊడ్చకూడదు

 సాయంత్రం తర్వాత ఇంటిని ఊడ్చకూడదు

ఒకప్పుడు… ఒక చిన్న గ్రామం  ఉండేది. ఆ గ్రామం పేరు “రామాపురం”.

ఆ గ్రామంలో లక్ష్మమ్మ అనే ఒక పెద్దమ్మ ఉండేది. ఆమె చాలా క్రమశిక్షణగా ఉండేది. 

ప్రతి పని సమయానికి చేసేది. గ్రామంలో ఎవరైనా ఏదైనా సందేహం ఉంటే… ఆమె దగ్గరికే వచ్చి అడిగేవారు.

ఒక రోజు సాయంత్రం…
సూర్యుడు అస్తమించబోతున్నాడు… 

ఆకాశం నారింజ రంగులో మెరుస్తోంది… 

గాలి నెమ్మదిగా వీచుతోంది…

అప్పుడు లక్ష్మమ్మ వాళ్ళ ఇంటి ముందు చిన్న పిల్లలు ఆడుకుంటున్నారు…

ఆవరణలో మట్టి నేల మీద చిన్న చిన్న కాళ్ల ముద్రలు పడుతూ, పిల్లల నవ్వులు గాలిలో మార్మోగుతున్నాయి.

 ఎవరో ఒకరు గిల్లీడండా ఆడుతున్నారు, ఇంకొందరు చెయ్యి పట్టుకుని గుండ్రంగా తిరుగుతూ పాటలు పాడుతున్నారు. 

ఆ సాయంత్రపు చల్లని గాలి వాళ్ల ఆనందాన్ని మరింత పెంచుతోంది.

వారిలో ఒక చిన్న అమ్మాయి ఉంది. ఆమె పేరు సీత.

తను చాలా చురుకైనది, కానీ ఇంటి పనుల మీద కూడా ఎంతో శ్రద్ధ చూపే పిల్ల.

తను రోజూ... అమ్మ పనికి వెళ్లిన వెంటనే ఇంటి పనులన్నీ పూర్తి చేసి, తర్వాత ఆడుకునేందుకు బయలుదేరేది.

కానీ ఆరోజు  ఇంట్లో పని చేయడం మర్చిపోయింది. 

ఆడుకుంటూ ఉండగానే, ఒక్కసారిగా సీతకు ఏదో గుర్తొచ్చింది…

ఆమె ముఖం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది. నవ్వుతూ ఆడుకుంటున్న కళ్లలో చిన్న ఆందోళన మెరుస్తోంది.

“అయ్యో! అమ్మ చెప్పింది కదా… నేను వచ్చేసరికి అన్ని పనులు చేసుండాలని!” అంటూ తనలో తానే అనుకుంది.

“ఇంతసేపు ఆడుకుంటూ టైమ్ ఎలా పోయిందో కూడా తెలియలేదు…” అని తలపట్టుకుంది.

ఒక్క క్షణం ఆమె మనసులో చిన్న పశ్చాత్తాపం కలిగింది.

“అమ్మ వస్తే కోపపడుతుందేమో… పని కూడా మిగిలిపోయింది…” అని ఆలోచించింది.

“ఇప్పుడే వెళ్లి ఇల్లు ఊడ్చేసి, మిగతా పనులంతా చక చక చేసేస్తే సరిపోతుంది… 

ఇంక ఆలస్యం చేస్తే బాగోదు!” అని తనను తాను ఒప్పించుకుంది.

ఆమె ఆడుకుంటున్న స్నేహితులను ఒకసారి చూసి,

“నేను కాసేపట్లో వస్తా…” అని చెప్పి, మెల్లగా ఆట నుంచి బయటకు వచ్చింది.

ఆటలో ఉన్న ఆనందం వదిలి, బాధ్యత గుర్తొచ్చిన ఆ చిన్న అడుగులు… ఆమెను ఇంటి వైపు తీసుకెళ్లాయి. 

మెల్లగా ఇంట్లోకి వెళ్లింది. లోపలికి వెళ్లి ఊతికొయ్య తీసుకుని, ఆవరణ మూల నుంచి నెమ్మదిగా ఊడ్చడం మొదలుపెట్టింది.

చీకటి మెల్లగా కమ్ముకుంటుండటంతో, ఇంట్లోని మూలలు కొంచెం కమ్మిరిపోయాయి… కానీ సీత తన పని మీదే దృష్టి పెట్టింది.

బయట కూర్చుని అన్నీ గమనిస్తున్న లక్ష్మమ్మకి ఇది కనిపించింది.

 ఆమె కళ్లలో ఒక్కసారిగా ఆందోళన కనిపించింది.

“అయ్యో… ఈ పిల్ల ఏమి చేస్తోంది ఈ సమయానికి?” అని తనలోనే అనుకుంది.

అంతే… ఆమె కాస్త త్వరగా లేచి, నడిచుకుంటూ ఇంటి లోపలికి వెళ్లింది.

“అయ్యయ్యో సీతమ్మా… ఆపు! ఆ పని ఇప్పుడు చేయకూడదు!” అని కొంచెం గట్టిగానే కానీ ప్రేమగా చెప్పింది.

సీత ఒక్కసారిగా ఆశ్చర్యపోయి ఆగిపోయింది.

ఆమె చేతిలో ఉన్న ఊతికొయ్యను నెమ్మదిగా కింద పెట్టి,
“ఏమైంది అమ్మమ్మా? నేను సరిగ్గా చేస్తున్నాను కదా?” అని అమాయకంగా అడిగింది.

లక్ష్మమ్మ దగ్గరకు వచ్చి, సీత తల మీద చేయి వేసి, 

“నీ పని తప్పు కాదు అమ్మా… కానీ ఈ సమయం తప్పు…” అని నెమ్మదిగా చెప్పింది.

సీత ఆశ్చర్యంగా అడిగింది:
“ఎందుకు అమ్మమ్మా? ఇప్పుడే ఊడ్చేస్తే బాగుంటుంది కదా?”

అప్పుడు లక్ష్మమ్మ నవ్వుతూ ఒక కథ చెప్పింది…

“ఇది చాలా పాత కాలం సంగతి…”
ఆ రోజుల్లో విద్యుత్ లేవు… దీపాలే ఉండేవి. 

సాయంత్రం అయ్యాక చీకటి ఎక్కువగా ఉండేది.

ఒకసారి ఒక కుటుంబం… వాళ్లు పేదవాళ్లు. 

రోజు మొత్తం కష్టపడి సంపాదించిన కొద్దిపాటి ధాన్యం, నాణేలు నేలపై పడిపోయాయి.

చీకటి పడిపోయాక, ఆ ఇంటి అమ్మాయి ఊడ్చడం మొదలుపెట్టింది.

చీకట్లో ఏమి కనిపించాలేదు…
అలా ఊడ్చేస్తూ… తెలియకుండానే ఆ నాణేలు, ధాన్యం అన్నీ చెత్తతో పాటు బయటకు వెళ్లిపోయాయి.

రేపు ఉదయం చూసేసరికి…
“మన సంపాదన అంతా పోయింది!” అని వాళ్లు బాధపడ్డారు.

అప్పుడు పెద్దలు ఒక నియమం పెట్టారు:

“సాయంత్రం తర్వాత ఊడ్చకూడదు”

ఎందుకంటే: 

చీకట్లో విలువైన వస్తువులు కనిపించవు.

పొరపాటున డబ్బు, బియ్యం, ఆభరణాలు బయటకు వెళ్లిపోతాయి. 

అలా విలువైన వస్తువులు పోయిన తర్వాత… ‘అదృష్టం కూడా వెళ్లిపోతుంది’ అనే నమ్మకం ప్రజల్లో పెరిగింది.
లక్ష్మమ్మ కథ పూర్తయింది…

సీత నవ్వుతూ అర్థం చేసుకుంది.

“అంటే ఇది భయం కాదు… జాగ్రత్త కోసమే కదా అమ్మమ్మా?” అని అడిగింది.

లక్ష్మమ్మ తల ఊపింది.
“అవును అమ్మా… మన పూర్వికులు చెప్పిన మాటలలో చాలా జ్ఞానం దాగి ఉంటుంది.

మనం కారణం తెలుసుకుని పాటిస్తే… అదే నిజమైన బుద్ధి.”

ఆ రోజు నుంచి… సీత ఎప్పుడూ సాయంత్రం పడకముందే తన పనులన్నీ పూర్తిచేసుకునేది.

నీతి:

పూర్వికులు చెప్పిన ఆచారాలు భయపెట్టడానికి కాదు… అనుభవంతో వచ్చిన జాగ్రత్తలు.
కారణం తెలుసుకుని పాటిస్తేనే నిజమైన జ్ఞానం.

కొన్ని విషయాలు అప్పట్లో పరిస్థితుల వల్ల వచ్చాయి—

చీకటి ఎక్కువగా ఉండటం, సౌకర్యాలు లేకపోవడం…

కానీ వాటి వెనుక ఉన్న అసలు ఉద్దేశ్యం మాత్రం ఇప్పటికీ ఉపయోగపడేలా ఉంటుంది.

“సాయంత్రం తర్వాత ఊడ్చకూడదు” అనే మాట కూడా

అదృష్టం పోతుంది అనే భయంతో కాదు…

మన సంపాదన, మన శ్రమ వృథా కాకుండా కాపాడుకోవడానికి చెప్పిన జాగ్రత్త.

మనకు ముఖ్యమైనది ఏమిటంటే—

అవి ఎందుకు చెప్పారు? అనే ప్రశ్న వేసుకోవడం.

కారణం తెలుసుకుంటే, ఆ ఆచారాన్ని గౌరవంగా పాటించగలం.

👉 అర్థం లేకుండా భయపడటం కన్నా…

👉 అర్థం చేసుకుని పాటించడం గొప్పది.

అలా చేస్తేనే మనం కూడా తెలివిగా జీవించగలం…

మరియు మన తరువాతి తరాలకు సరైన మార్గాన్ని చూపగలం.