Episode - 8 ఉమ్మడి కుటుంబం| 1980 పల్లె కథ

"ఆ రాత్రి ప్రకృతి యుద్ధం ప్రకటించింది...

వర్షం ఆగేలా లేదు...
కాలువ తగ్గేలా లేదు...
ఆశ మిగిలేలా లేదు...

కానీ ఆ చీకటిలో ఒక చిన్న దీపంలా నిలబడ్డాడు రాఘవుడు...

ఆ రాత్రి అతను కాపాడింది కేవలం ప్రాణాలు కాదు...
ఒక ఊరి నమ్మకాన్ని కూడా..."

వర్షం కొద్దిగా తగ్గినా…

ఆకాశం మొత్తం ఇంకా నల్లని మేఘాలతోనే నిండిపోయి ఉంది.

కాలువ గర్జన మాత్రం మెల్లగా తగ్గుతోంది.

ఊరి జనాలు ఎవరూ ఇళ్లలోకి వెళ్లలేదు.

ఎవరికి వాళ్లు లాంతర్లు పట్టుకుని…
గట్టు దగ్గరే నిలబడి నీటి ప్రవాహాన్ని చూస్తున్నారు.

రాఘవుడు మాత్రం ఇంకా అప్రమత్తంగానే ఉన్నాడు.

“నీళ్లు పూర్తిగా తగ్గే వరకు జాగ్రత్తగా ఉండాలి…” అంటూ యువకులతో కలిసి అక్కడే తిరుగుతున్నాడు.

సుమతి దూరంగా నిలబడి అతన్ని చూస్తోంది.

అతడు అలసిపోయినా…
ముఖంలో మాత్రం ధైర్యం కనిపిస్తోంది.

శారద చిన్నగా జమ్ము కొడుతూ అమ్మ ఒడిలో కూర్చుంది.

“అమ్మా…
ఇంకా వర్షం పడుతుందా?” అని మెల్లగా అడిగింది.

సుమతి ఆకాశం వైపు చూసి,
“తెలియదు రామ్మా…
కానీ ఇప్పుడు భయపడాల్సిన పని లేదు” అంది.

అప్పుడే—

చల్లని గాలి ఊరంతా వీచింది.

వర్షపు వాసనతో కలిసిన తడి మట్టి సువాసన…
ఆ అలసిన రాత్రిలో కొంచెం ప్రశాంతత తీసుకొచ్చింది.

దూరంగా…

కోడిపుంజు ఒక్కసారి కూసింది.

ఆ శబ్దం విన్న శారద కళ్లు మెరిశాయి.

“అమ్మా!
తెల్లారుతుందా?” అంటూ ఆనందంగా అడిగింది.

సుమతి చిన్నగా నవ్వింది.
“అవునేమో…” అంది.

కొద్దికొద్దిగా…

ఆకాశం చివర తెల్లని వెలుగు కనిపించడం మొదలైంది.

నల్లటి మేఘాల మధ్య నుంచి పల్చని వెలుతురు బయటికి వస్తోంది.

ఉరుములు కూడా ఇప్పుడు చాలా దూరంగా వినిపిస్తున్నాయి.

ఊరి జనాల ముఖాల్లో మొదటిసారి చిన్న ఉపశమనం కనిపించింది.

అప్పటికే రాఘవుడు గట్టు మీద నిలబడి కాలువ వైపు చూస్తున్నాడు.

నీటి వేగం ఇప్పుడు బాగా తగ్గిపోయింది.

అతడు లోతుగా ఊపిరి పీల్చుకున్నాడు.

అప్పుడే వెనక నుంచి శారద పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చింది.

“నాన్నా!” అంటూ అతని చేతిని పట్టుకుంది.

రాఘవుడు నవ్వుతూ ఆమెను ఎత్తుకున్నాడు.

“ఇంకా నిద్రపోలేదా తల్లి?” అని అడిగాడు.

“నువ్వు ఉన్నావో లేదో చూస్తున్నా…” అంది అమాయకంగా.

రాత్రంతా ఆమె చిన్న మనసులో ఒకటే భయం.

కాలువ దగ్గరకు వెళ్లిన నాన్న క్షేమంగా తిరిగి వస్తాడో లేదో అన్న ఆందోళన.

ఇప్పుడు అతడిని తన ముందే చూసేసరికి ఆమె మనసుకు కాస్త ప్రశాంతత వచ్చింది.

ఆ మాట విన్న రాఘవుడు కాసేపు మౌనంగా ఆమెను చూశాడు.

తర్వాత ఆమె నుదుటిపై ముద్దు పెట్టుకున్నాడు.

ఆకాశం మరింత వెలుగుతోంది.

దూరంగా పొలాలపై మంచు పొర కనిపిస్తోంది.

చిన్న చిన్న పక్షులు చెట్లపై కిలకిలమంటూ అరవడం మొదలుపెట్టాయి.

రాత్రంతా భయంతో వణికిన ఊరు…
ఇప్పుడు మెల్లగా ఊపిరి పీల్చుకుంటోంది.

కొన్ని ఇళ్ల ముందు మహిళలు మంటలు వెలిగించి వేడి నీళ్లు పెడుతున్నారు.

పిల్లలు కూడా బయటికి తొంగి చూస్తున్నారు.

“నీళ్లు తగ్గిపోయాయట!” అంటూ మాటలు వినిపిస్తున్నాయి.

హనుమయ్య దగ్గరకు వచ్చి రాఘవుడి భుజంపై చెయ్యి వేసాడు.

“నిన్న రాత్రి నువ్వు లేకపోతే…
ఈ ఊరు చాలా నష్టపోయేది రాఘవుడా…” అన్నాడు.

రాఘవుడు చిన్నగా నవ్వాడు.

“నేను ఒక్కడిని కాదు అయ్యా…
ఊరంతా కలిసి నిలబడింది” అన్నాడు.

ఆ మాట విన్న ఊరి జనాలు గర్వంగా ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.

అప్పుడే—

మేఘాల మధ్య నుంచి మొదటి సూర్యకిరణం బయటికి వచ్చింది.

ఆ వెలుగు నేరుగా కాలువ నీళ్లపై పడింది.

రాత్రంతా భయంకరంగా గర్జించిన ఆ కాలువ…
ఇప్పుడు ప్రశాంతంగా మెరిసిపోతోంది.

మహిళలు తడిసిన బట్టలు ఆరేస్తున్నారు.

పురుషులు కలిసి గట్టు దగ్గరకు వెళ్లి నష్టం ఎంత జరిగిందో చూస్తున్నారు.

కొందరు గట్టు మరమ్మతుల గురించి మాట్లాడారు.

మరికొందరు ముందస్తు జాగ్రత్తల గురించి సూచనలు చేశారు.

ఇకపై ప్రమాదం వచ్చినప్పుడు ఎలా ఎదుర్కోవాలో అందరూ కలిసి నిర్ణయించుకున్నారు.

రాఘవుడు కూడా వాళ్లతో కలిసి కాలువ పక్కనే నడుస్తున్నాడు.

శారద మాత్రం అతని వెనకాలే తిరుగుతోంది.

“నాన్నా…
నిన్న నీకు నిజంగా భయం వేసిందా?” అని ఒక్కసారిగా అడిగింది.

రాఘవుడు కాసేపు ఆగి ఆమెవైపు చూసాడు.

తర్వాత నవ్వుతూ అన్నాడు—

“భయం రాని మనిషి ఎవరూ ఉండరు తల్లి…
కానీ భయపడినా నిలబడగలిగినవాడే ధైర్యవంతుడు.”

ఆ మాట విన్న హనుమయ్య కూడా తల ఊపాడు.

నిజమైన ధైర్యం అంటే అదే అని అతనికి అనిపించింది.

భయాన్ని జయించిన వాళ్లే కష్టకాలంలో అందరికీ దారి చూపగలరని అతను మనసులో అనుకున్నాడు.

శారద ఆ మాటలు అర్థం కాకపోయినా…
ఆమె కళ్లలో మాత్రం గర్వం మెరిసింది.

అప్పుడే—

కాలువ పక్కనున్న చెట్టు దగ్గర ఎవరో కూర్చుని ఉన్నట్టు కనిపించింది.

శారద ఆశ్చర్యంగా చూసింది.

“నాన్నా…
అక్కడ ఎవరో ఉన్నారు” అంది.

రాఘవుడు దగ్గరకు వెళ్లాడు.

అక్కడ నిన్న రాత్రి కాపాడిన చిన్న పిల్లాడు కూర్చున్నాడు.

అతని చేతిలో చిన్న మేకపిల్ల ఉంది.

అదే…
నిన్న శారద కాపాడాలని ఏడ్చిన మేకపిల్ల.

శారద ముఖం ఒక్కసారిగా వెలిగిపోయింది.

“అరే! ఇది బతికిందే!” అంటూ ఆనందంగా పరుగెత్తింది.

శారద కళ్లలో ఆనందబాష్పాలు మెరిశాయి.
నిన్న రాత్రి అది నీళ్లలో కొట్టుకుపోయిందని అనుకున్న ఆమెకు...

మేకపిల్ల మళ్లీ కనిపించడం చిన్న అద్భుతంలా అనిపించింది.

ఆ పిల్లాడు చిన్నగా నవ్వాడు.

“ఇది రాత్రంతా నా దగ్గరే ఉంది అక్కా…
నాకు భయం తగ్గింది” అన్నాడు.

శారద మేకపిల్లను దగ్గరకు తీసుకుని నిమిరింది.

అది కూడా ఆమె చేతిని మెల్లగా తాకింది.

సుమతి ఆ దృశ్యం చూసి చిరునవ్వు నవ్వింది.

కొద్దిసేపటికి…

ఊరి పెద్దలు అందరూ రాఘవుడి ఇంటి ముందు చేరుకున్నారు.

హనుమయ్య ముందుకు వచ్చి అన్నాడు—

“ఈరోజు నుంచి ప్రతి వర్షాకాలానికి ముందే గట్టు బలపరుస్తాం. ఇలా మళ్లీ జరగకూడదు.”

అందరూ ఒకేసారి తల ఊపారు.

రాఘవుడు సంతోషంగా చూశాడు.

రాత్రి వాళ్లందరికీ ఒక విషయం నేర్పింది—

ఒక్కడి ఇల్లు కాదు…
ఊరంతా సురక్షితంగా ఉంటేనే నిజమైన ప్రశాంతత ఉంటుందని.

అప్పుడే శారద మెల్లగా నాన్న చేతిని పట్టుకుంది.

“నాన్నా…” అంది.

“ఏమైంది తల్లి?” అని అడిగాడు.

“నువ్వు పెద్ద హీరోవు కదా?” అని అమాయకంగా అడిగింది.

అక్కడున్న వాళ్లంతా ఒక్కసారిగా నవ్వేశారు.

రాఘవుడు కూడా నవ్వుతూ ఆమెను ఎత్తుకున్నాడు.

“హీరో నేను కాదు తల్లి…
నిన్న రాత్రి భయపడ్డా కూడా ఏడవకుండా నిలబడ్డ నువ్వే” అన్నాడు.

ఆ మాట విన్న శారద సిగ్గుతో నవ్వింది.

ఆకాశంలో సూర్యుడు పూర్తిగా వెలిగిపోయాడు.

కాలువ నీళ్లు ఇప్పుడు ప్రశాంతంగా ముందుకు పారుతున్నాయి.

ఆ ఉదయం సూర్యుడు కొత్త వెలుగుని మాత్రమే తీసుకురాలేదు.

ఐక్యత, ధైర్యం, బాధ్యత అనే మూడు విలువలను కూడా ఆ ఊరి గుండెల్లో నాటాడు.

ఆ జ్ఞాపకం చాలా సంవత్సరాల పాటు వాళ్లతోనే ఉండిపోయింది.

ఆ రోజు నుంచి ఆ ఊరిలో పిల్లలు ఒక కథ వింటూ పెరిగారు.

వరద వచ్చిన రాత్రి...
ఒక మనిషి తన ప్రాణాలను పణంగా పెట్టి ఊరిని కాపాడిన కథ.

కానీ రాఘవుడికి మాత్రం అది హీరోయిజం కాదు...

తన వాళ్ల కోసం చేసిన బాధ్యత మాత్రమే.

మరి ఆ ఊరు...

ఒక భయంకరమైన రాత్రిని దాటుకుని,
కొత్త ఆశతో నిండిన ఉదయాన్ని చూసింది. 🌤️