ఆ ఇంట్లో ఎవరు లేరు… కానీ దీపం వెలుగుతోంది

ఒక గ్రామంలో ఉన్న పాత ఇంటిలో…
ఎవరూ నివసించకపోయినా ప్రతి రాత్రి ఒక దీపం వెలిగేది…

ఆ దీపం ఎప్పుడూ ఆరిపోదు… కానీ దాన్ని ఎవరు వెలిగిస్తారో ఎవరూ చూడలేదు…

ఒక రోజు ఆ రహస్యాన్ని తెలుసుకోవడానికి ఒక వ్యక్తి ఆ ఇంటిలోకి వెళ్లాడు…

కానీ అతను చూసింది… అతని జీవితాన్ని పూర్తిగా మార్చేసింది…

ఆ రాత్రి తర్వాత… ఆ ఇంటి దగ్గరకు వెళ్లడానికి ఎవరూ ధైర్యం చేయలేదు… 👀

ఒక వర్షపు రాత్రి…

గాలి బలంగా వీచుతూ చెట్లను ఊగిస్తోంది…ఆ ఇంట్లో ఎవరు లేరు… కానీ దీపం వెలుగుతోంది.

మెరుపులు ఆకాశాన్ని చీల్చుతూ క్షణాల్లో చీకటిని వెలుగుతో నింపుతున్నాయి…

వాన చినుకులు నేలపై పడుతూ ఒక విచిత్రమైన శబ్దాన్ని సృష్టిస్తున్నాయి…

చుట్టూ ఎవరూ లేని ఆ నిశ్శబ్దంలో, ప్రతి శబ్దం మరింత గంభీరంగా వినిపిస్తోంది…

ఆ రాత్రి వాతావరణం ఏదో జరిగే ముందు వచ్చే సంకేతంలా అనిపిస్తోంది…

ఆ రాత్రి, 

రవి తన గ్రామానికి చాలా సంవత్సరాల తర్వాత తిరిగి వచ్చాడు.

వర్షంలో తడుస్తూ, మట్టి దారిలో నెమ్మదిగా నడుస్తూ వస్తున్న అతని మనసులో పాత జ్ఞాపకాలు ఒక్కొక్కటిగా మెదిలాయి.

అతను చిన్నప్పుడు నవ్వులు, ఆడిన ఆటల జ్ఞాపకాలతో తన పాత ఇంటి ముందు ఆగిపోయాడు.

ఇప్పుడు ఆ ఇల్లు మాత్రం నిశ్శబ్దంగా, కాలం మరిచిపోయినట్టుగా కనిపిస్తోంది.

తలుపులు జంగిపోయి ఉన్నాయి…

కిటికీలు దుమ్ముతో కప్పబడి ఉన్నాయి…

చుట్టూ పొదలు పెరిగి, ఇల్లు ఎవరో వదిలేసిన జ్ఞాపకంలా కనిపిస్తోంది.

ఆ ఇల్లు చాలా కాలంగా మూసే ఉంది… ఎవరూ ఉండరు.

గ్రామంలో కూడా అందరూ ఈ ఇంటి దగ్గరకు రావడానికి దూరంగా ఉండేవారు.

కానీ…

ఆ రాత్రి ఒక విచిత్రమైన విషయం అతని దృష్టికి వచ్చింది.

ఆ ఇంటి కిటికీలో ఒక చిన్న దీపం వెలుగుతున్నట్టు అనిపించింది.

వాన చినుకుల మధ్య ఆ దీపం వెలుగు కాస్త కాస్తగా మెరిసిపోతూ, చీకటిలో మరింత స్పష్టంగా కనిపించింది.

రవి ఆశ్చర్యపోయాడు.

అతని కళ్లను నమ్మలేక మళ్లీ చూసాడు.

“ఈ ఇంట్లో ఎవరూ ఉండరు కదా… అయితే ఈ దీపం ఎవరు వెలిగించారు?” అని అనుకున్నాడు.

గాలి ఒక్కసారిగా బలంగా వీచింది…

దీపం కాంతి కిటికీ గాజుపై కదిలి, లోపల ఎవరో కదిలినట్టుగా అనిపించింది.

తనకు భయం కూడా వేసింది…

గుండె వేగంగా కొట్టుకోవడం మొదలైంది…

కానీ అదే సమయంలో అతని లోపల ఒక విచిత్రమైన ఆసక్తి పెరిగింది.

ఈ రహస్యాన్ని తెలుసుకోవాలనే కోరిక భయాన్ని మించిపోయింది.

కొద్దిసేపు అక్కడే నిలబడి ఆలోచించిన తర్వాత…

అతని కాళ్లు నెమ్మదిగా ఆ ఇంటి వైపు కదలడం ప్రారంభించాయి…

అతను నెమ్మదిగా ఆ ఇంటి దగ్గరకు వెళ్లాడు.

ప్రతి అడుగు వేసే కొద్దీ నేలపై నీరు చప్పుళ్లు చేస్తూ అతని రాకను తెలియజేస్తోంది.

గాలి కారణంగా తలుపు కొంచెం కొంచెంగా కదులుతోంది.

అది ఎవరో లోపల నుంచి నెమ్మదిగా తలుపు తడుముతున్నట్టుగా అనిపించింది.

రవి కాసేపు ఆగి లోపలికి చూసేందుకు ప్రయత్నించాడు…

కానీ చీకటి తప్ప ఇంకేమీ కనిపించలేదు.

తనలో ఉన్న భయాన్ని అదుపులో పెట్టుకుంటూ,

అతను తలుపును నెమ్మదిగా తోశాడు…

“కీచ్…” అని ఒక పొడవైన శబ్దం వచ్చింది.

ఆ శబ్దం ఆ నిశ్శబ్దంలో మరింత భయంకరంగా మారి ఇంటి అంతటా మారుమోగింది.

ఇంట్లోకి అడుగు పెట్టగానే…

పాత గాలి వాసన అతని ముఖానికి తాకింది.

దుమ్ము, తేమ కలిసిన ఆ వాసన అతనికి ఏదో తెలియని అనుభూతిని కలిగించింది.

అక్కడ ఎవ్వరూ కనిపించలేదు.

గదులన్నీ ఖాళీగా, చాలా కాలంగా ఎవరూ అడుగు పెట్టనట్టుగా ఉన్నాయి.

కానీ…

ఆ దీపం మాత్రం మధ్యలో ఉన్న టేబుల్ మీద నెమ్మదిగా వెలుగుతోంది.

ఆ కాంతి చుట్టూ చిన్న వలయంలా వెలిగుతూ, మిగతా ఇల్లు మాత్రం చీకటిలో మునిగిపోయింది.

దీపం మంట గాలి తాకిడితో కొంచెం కొంచెంగా కంపిస్తూ ఉంది…

అది కదిలిన ప్రతిసారి గోడలపై నీడలు కూడా కదులుతున్నాయి.

రవి గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది.

ఆ శబ్దం తనకే స్పష్టంగా వినిపిస్తున్నంతగా గట్టిగా ఉంది.

అతను ఒక్క అడుగు ముందుకు వేసాడు…

అప్పుడే అతని నీడ కూడా గోడపై పెద్దగా కదిలింది.

ఒక్కసారిగా అతనికి అనిపించింది—

ఇక్కడ తాను ఒక్కడే లేడేమో… 👀

అక్కడే…

ఆ దీపం పక్కన ఒక పాత డైరీ కనిపించింది.

దుమ్ముతో కప్పబడి, మూలలు చిరిగిపోయి ఉన్న ఆ డైరీ చాలా కాలంగా ఎవరూ తాకనట్టుగా కనిపించింది.

రవి కొంచెం సంకోచంతో చేతిని ముందుకు చాచాడు…

ఒక్కసారి వెనక్కి చూసాడు—ఎవరైనా ఉన్నారా అన్నట్టు.

నిశ్శబ్దం మాత్రమే సమాధానం ఇచ్చింది.

అతను డైరీని మెల్లగా ఎత్తుకున్నాడు.

దాన్ని తాకగానే దుమ్ము గాల్లోకి ఎగిరి, దీపం కాంతిలో నెమ్మదిగా తిరుగుతూ కనిపించింది.

అతను డైరీని తెరిచాడు…

పేజీలు పసుపు రంగులోకి మారిపోయి, కొంచెం తడిగా కూడా ఉన్నాయి.

అక్షరాలు మాత్రం స్పష్టంగా ఉన్నాయి—అవి తొందరగా, కానీ జాగ్రత్తగా రాసినట్టుగా కనిపించాయి.

అతను చదవడం ప్రారంభించాడు.

“ఈ ఇంటిని ఎవరు కొనుగోలు చేసినా…

ప్రతి రాత్రి ఈ దీపాన్ని వెలిగించాలి.

లేకపోతే ఈ ఇల్లు చీకటిలో మునిగిపోతుంది…”

ఆ లైన్లు చదివిన వెంటనే…

రవి చేతులు స్వల్పంగా కంపించాయి.

ఆ మాటల్లో ఏదో హెచ్చరిక ఉంది…

ఏదో తెలియని భయం దాగి ఉంది.

రవి ఆశ్చర్యపోయాడు.

“ఇది ఎవరు రాశారు?” అని అనుకుంటూ…

అతను మొదటి పేజీకి వెళ్లాడు—ఏ పేరు లేదు.

మధ్య పేజీలను తిరగేసాడు—కేవలం కొన్ని విచిత్రమైన గమనికలు మాత్రమే.

ప్రతి పేజీ చదివే కొద్దీ…

అతని గుండె వేగంగా కొట్టుకోవడం మొదలైంది.

గదిలో గాలి ఒక్కసారిగా చల్లగా మారినట్టుగా అనిపించింది.

దీపం మంట కూడా కొంచెం బలహీనంగా కదిలింది.

ఏదో తనని చూసుకుంటుందన్న భావన అతనిలో పెరిగింది…

అంతలో…

అతను డైరీ చివరి పేజీని తిప్పాడు… 👀

ఆఖరి పేజీలో ఒక ఫోటో ఉంది…

ఆ ఫోటోలో ఉన్న వ్యక్తి…

రవి.

ఆ క్షణంలో అతని గుండె ఒక్కసారిగా ఆగినట్టైంది.

అతని కళ్లల్లో నమ్మలేని ఆశ్చర్యం, భయం కలిసిపోయాయి.

ఆ ఫోటోను దగ్గరగా చూసాడు…

అది సాధారణ ఫోటో కాదు—

అతను ఇప్పుడే నిలబడి ఉన్నట్టే, అదే ఇంట్లో, అదే టేబుల్ పక్కన నిలబడి ఉన్నాడు.

దీపం కాంతి కూడా అలాగే ఉంది…

అతని ముఖంపై పడుతున్న నీడలు కూడా అలాగే ఉన్నాయి.

అతని చేతులు కంపించాయి.

“ఇది ఎలా సాధ్యం?”

అతను మళ్లీ మళ్లీ ఆ ఫోటోను చూసాడు…

ఏదైనా తప్పు కనిపిస్తుందేమో అని.

కానీ కాదు…

అది అతడే.

అతని ఊపిరి వేగంగా మారింది.

గదిలో గాలి ఒక్కసారిగా భారంగా అనిపించింది.

తడబడుతూ అతను డైరీలో తేదీ చూసాడు…

అది రేపటి తేదీ.

ఒక్క క్షణం పాటు అతని మనసు ఖాళీగా మారింది.

“ఇది ఇంకా జరగలేదు… అయితే ఇది ఎలా ఇక్కడ ఉంది?” అని అతను తనలోనే అనుకున్నాడు.

అప్పుడే…

బయట మెరుపు బలంగా పడింది.

ఆ కాంతి కిటికీ గుండా లోపలికి వచ్చి గదిని ఒక్కసారిగా తెల్లగా మార్చింది.

ఆ క్షణంలో…

ఫోటోలో ఉన్న రవి ముఖం కొంచెం మారినట్టుగా అతనికి అనిపించింది.

దీపం మంట బలంగా కదిలింది…

నీడలు గోడలపై వింతగా నర్తించాయి.

రవి ఒక్క అడుగు వెనక్కి వేసాడు…

అతనికి ఒక్కసారిగా అనిపించింది—

ఈ ఫోటో కేవలం ఒక ఫోటో కాదు…

ఇది జరగబోయే దానికి ఒక సంకేతం… 😨

ఒక్కసారిగా…

ఆ దీపం ఆరిపోయింది.

ఏ శబ్దం లేకుండా, ఒక్క క్షణంలోనే…

ఇల్లు పూర్తిగా చీకటిగా మారింది.

రవి కళ్ల ముందు గాఢమైన అంధకారం తప్ప ఇంకేమీ కనిపించలేదు.

అతని ఊపిరి శబ్దమే ఇప్పుడు గదిలో వినిపిస్తున్న ఒక్కటే శబ్దం.

బయట గాలి గట్టిగా ఊదింది…

కిటికీ తలుపులు ఢమరుమన్నాయి…

ఆ శబ్దాలు అతని భయాన్ని మరింత పెంచాయి.

కొన్ని క్షణాలు…

అతను అక్కడే నిలబడి ఉన్నాడు—ఏం చేయాలో అర్థం కాక.

కానీ…

ఆ చీకటిలోనే అతని చూపు మెల్లగా టేబుల్ వైపు వెళ్లింది.

“దీపం మళ్లీ వెలిగించాలి…” అనే ఆలోచన అతని మనసులో బలంగా మెదిలింది.

భయంతో చేతులు వణుకుతున్నప్పటికీ…

రవి నెమ్మదిగా ముందుకు వచ్చాడు.

తన జేబులో ఉన్న చిన్న లైటర్ తీసుకుని…

ఒక్కసారి ఆగి…

తర్వాత ధైర్యంగా దీపం వత్తి దగ్గరకు తీసుకెళ్లాడు.

చిన్న మంట మళ్లీ వెలిగింది…

దీపం కాంతి నెమ్మదిగా గదిని మళ్లీ వెలిగించింది.

ఆ కాంతి వెలిగిన క్షణంలోనే…

ఏదో మారిపోయినట్టుగా అనిపించింది.

గాలి ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దమైంది.

గోడలపై నీడలు కూడా స్థిరంగా నిలిచిపోయాయి.

రవి గుండె ఇంకా వేగంగానే కొట్టుకుంటోంది…

కానీ అతని చూపు మళ్లీ ఆ డైరీపై పడింది.

అప్పుడే…

డైరీలో కొత్తగా ఒక లైన్ కనిపించింది. ఇప్పుడే ఎవరో రాసినట్టుగా…

ఇంకా ఇంక్  కూడా తడిగా మెరిసిపోతూ ఉంది.

“దీపం వెలిగించినవాడు… ఇప్పుడు ఈ ఇంటి రహస్యాన్ని కాపాడాలి.”

ఆ మాటలు చదివిన వెంటనే… రవి శరీరం మొత్తం గడ్డకట్టినట్టైంది.

అతను ఒక్కసారిగా వెనక్కి తిరిగి తలుపు వైపు చూసాడు…

కానీ బయటకు వెళ్లాలన్న ఆలోచన కూడా అతని మనసులోకి రాలేదు.

ఏదో తెలియని బంధం అతన్ని అక్కడే నిలిపేసింది.

ఆ రాత్రి…

వర్షం ఆగిపోయింది. గాలి కూడా నిశ్శబ్దమైంది.

కానీ ఆ ఇంట్లో మాత్రం… ఒక కొత్త కథ ప్రారంభమైంది.

ఆ రాత్రి తర్వాత…

ఆ గ్రామంలో ఎప్పుడూ ఆ పాత ఇంటి కిటికీలో

ఒక చిన్న దీపం వెలిగుతూ ఉంటుంది.

ప్రతి రాత్రి… అదే సమయం… అదే కాంతి…

గ్రామస్తులు దూరం నుంచి ఆ ఇంటిని చూస్తారు…

కానీ దగ్గరకు వెళ్లడానికి ఎవరూ ధైర్యం చేయరు.

కొంతమంది అంటారు— అది పాత సంప్రదాయం అని…

ఇంకొంతమంది అంటారు— అది ఒక రహస్యం అని…

కానీ ఒక విషయం మాత్రం అందరికీ తెలుసు…

ఆ దీపం ఎప్పుడూ ఆరిపోదు.

ఆ దీపాన్ని ఎవరు వెలిగిస్తారో… ఎవరూ ఎప్పుడూ చూడలేదు…

కానీ కొందరు చెబుతారు—

ఆ కిటికీ దగ్గర ఎప్పుడో ఒకసారి

ఎవరైనా నీడ నిలబడి ఉన్నట్టుగా కనిపిస్తుందని… 👀