Episode 1 ఉమ్మడి కుటుంబం | 1980లో ఆ కాలువ దగ్గర మొదలైన కథ

 ఉమ్మడి కుటుంబం 

“1980లో ఆ పల్లెలో జరిగిన ఒక చిన్న సంఘటన…

ఏళ్ల తర్వాత కూడా ఆ ఊరి వాళ్లు మర్చిపోలేకపోయారు.

ఆ కథ మొదలైంది మాత్రం…

ఒక చిన్నారి చేతిలో ఉన్న మట్టి కుండ దగ్గర నుంచే…”

“ఆ కాలువ దగ్గర మొదలైన కథ…”

అది 1980 సంవత్సరం…
పల్లె అంటే నిజంగా పల్లెలా ఉండే రోజులు అవి.

ఇప్పటిలా సిమెంట్ రోడ్లు… పెద్ద పెద్ద భవనాలు… వాహనాల శబ్దాలు ఏమీ ఉండేవి కాదు.

ఉదయం లేస్తే ముందుగా వినిపించేది కోళ్ల కూయుడు… ఆవుల మ్రోగుడు… చెట్ల మీద కూర్చున్న పక్షుల కిలకిలారావాలు మాత్రమే.

ఊరి చుట్టూ ఎక్కడ చూసినా పచ్చని పొలాలే కనిపించేవి.
వానలు బాగా పడితే ఆ పొలాల్లో నీళ్లు మెరుస్తూ ఉండేవి.

గాలి వీచినప్పుడల్లా వరి మొక్కలు అలల్లా ఊగుతూ కనిపించేవి.

ఆ దృశ్యం చూస్తే ఎవరికైనా మనసు ప్రశాంతంగా మారిపోయేది.

పొలాల మధ్యుగా చిన్న చిన్న మట్టి దారులు ఉండేవి.
ఆ దారుల మీద ఎప్పుడూ ఎద్దుల బండ్లు నెమ్మదిగా వెళ్తూ కనిపించేవి.

కొన్ని సార్లు రైతులు భుజాన గొడ్డలి వేసుకుని పొలాలకు వెళ్లేవారు.

చిన్న పిల్లలు మాత్రం చెప్పులు లేకుండానే ఆ మట్టిదారుల మీద పరుగులు పెడుతూ ఆడుకునేవారు.

ఆ దారుల పక్కనే ఎప్పుడూ మెల్లగా పారే స్వచ్ఛమైన కాలువ నీళ్లు ఉండేవి.

ఆ నీళ్లలో ఆకాశం ప్రతిబింబం కనిపించేది.
చిన్న చేపలు గుంపులుగా తిరుగుతూ ఉండేవి.

కొన్ని చోట్ల పిల్లలు నీళ్లలో దూకి ఈత కొడుతూ అల్లరి చేసేవారు.

ఆ ఊరి ప్రజలకు ఆ కాలువే జీవం.
తాగడానికి… వంట చేయడానికి… పొలాలకు నీరందించడానికి కూడా అదే నీళ్ళే ఆధారం.

ఇప్పటిలా ఇంటింటికీ బోర్లు… మోటార్లు… ట్యాపులు లేవు.
నీళ్లు కావాలంటే తప్పకుండా కాలువ దగ్గరకే రావాల్సిందే.

ప్రతి ఉదయం సూర్యుడు పూర్తిగా ఉదయించేలోపే ఊరిలో జీవం మొదలయ్యేది.

ఆడవాళ్లు తెల్లవారుజామునే లేచి ఇంటి ముందు ముగ్గులు వేసి, పొయ్యి వెలిగించి, తర్వాత ఖాళీ కుండలు తీసుకుని కాలువ దారి పట్టేవారు.

ఎవరికి వారు రంగురంగుల చీరలు కట్టుకుని… తలపై కుండ పెట్టుకుని… నవ్వుకుంటూ నడుస్తూ వెళ్లేవారు.

వాళ్ల కాళ్లకు ఉన్న గజ్జెల శబ్దం ఆ నిశ్శబ్దమైన ఉదయాన్ని మరింత అందంగా మార్చేది.

కాలువ దగ్గరికి వెళ్లాక అక్కడ మరో ప్రపంచంలా ఉండేది.

“నిన్న మీ ఇంటి పంట కోత మొదలైందట కదా?”

“అయ్యో… మా చిన్నోడు మళ్లీ జ్వరంతో ఇబ్బంది పెడుతున్నాడు…”

“రేపు జాతరకు వస్తావా?”
అంటూ మాటలు ఆగకుండా సాగేవి.

కొన్ని సార్లు చిన్న చిన్న గొడవలు కూడా జరిగేవి.

“ముందు నేను వచ్చాను… ముందు నాకు నీళ్లు పట్టుకోనివ్వు!”

అంటూ ఇద్దరు తగువులాడితే… పక్కనే ఉన్న పెద్దావిడ నవ్వుతూ,
“అయ్యో… కాలువ ఎక్కడికీ పారిపోదురా!”

అని చెప్పగానే అందరూ నవ్వేసేవారు.

చిన్న పిల్లలు మాత్రం ఆ కాలువ పక్కనే మట్టితో ఇళ్లు కట్టి ఆడుకునేవారు.

కొంతమంది చెట్లెక్కి మామిడికాయలు కొట్టేవారు.
మరికొందరు నీళ్లలో కాళ్లు ముంచి కూర్చుని పాటలు పాడేవారు.

సాయంత్రం అయ్యేసరికి రైతులు పొలాల నుంచి తిరిగి వచ్చేవారు.

ఎద్దుల మెడల్లో ఉన్న గంటల శబ్దం ఊరంతా మార్మోగేది.
ఇంటింటి పొయ్యిల్లో నుంచి పొగలు పైకి ఎగసి… వంటల వాసన గాలిలో కలిసిపోయేది.

ఆ రోజుల్లో డబ్బు తక్కువైనా…
మనుషుల మధ్య ప్రేమ ఎక్కువగా ఉండేది.

ఒకరి ఇంట్లో పండుగ అంటే మొత్తం ఊరే సంబరపడేది.
ఒకరి ఇంట్లో కష్టం వస్తే అందరూ కలిసి నిలబడేవారు.
అది నిజమైన పల్లె జీవితం…

మనుషుల మధ్య అనుబంధాలకు విలువ ఉన్న కాలం

ఒక రోజు…
ఉదయం సూర్యుడు ఇంకా పూర్తిగా పైకి రాకముందే, ఊరంతా మెల్లగా మేల్కొంటోంది.

ఇంటింటి పొయ్యిల్లో పొగలు ఎగసిపడుతున్నాయి.
దూరంగా కోళ్లు కూస్తున్న శబ్దం వినిపిస్తోంది.

సుమతి కూడా తెల్లవారుజామునే లేచి ఇంటి పనులు ముగించుకుంది.

ముందు ఇంటి ముంగిట నీళ్లు చల్లి ముగ్గు వేసింది.
తర్వాత పొయ్యి మీద రాగి పాత్ర పెట్టి అన్నం మరిగేలా చూసింది.

ఆమె చేతిలో ఖాళీ కుండ తీసుకుని బయటకు రాగానే…

“అమ్మా…!”
అని చిన్న స్వరం వినిపించింది.
తిరిగి చూసేసరికి అక్కడ తన ఆరేళ్ల కూతురు శారద నిలబడి ఉంది.

చిన్న జడలో ఎర్ర రిబ్బన్ కట్టుకుని… నిద్ర మత్తు ఇంకా పూర్తిగా పోని కళ్లతో…

మోకాళ్లవరకు వచ్చే చిన్న పరికిణీ వేసుకుని ఎంతో ముద్దుగా కనిపిస్తోంది.

ఆమె చేతిలో కూడా ఒక చిన్న మట్టి కుండ పెట్టుకొని,
“నేను కూడా వస్తా… నీతోపాటు నీళ్లు తెస్తా…”

అంటూ బుజ్జి బుజ్జి మాటలతో అమ్మ దగ్గరకు పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చింది.

సుమతి నవ్వుకుంది.
“అయ్యో… నువ్వెందుకు రా? ఎండలు ఎక్కువగా ఉన్నాయి. దారి కూడా చాలా దూరం…”

అంది ప్రేమగా.

కానీ శారద మాత్రం పెదవులు బిగించి,
“నేను వస్తా… నేను పెద్ద అమ్మాయిని అయిపోయా…”
అంటూ మొండిగా నిలబడ్డింది.

“నీ బుల్లి కుండలో నీళ్లు కూడా ఎత్తలేవు ఇంకా!”
అని సుమతి నవ్వుతూ చెప్పింది.

అప్పుడే శారద తన చిన్న కుండని గట్టిగా పట్టుకుని,
“ఎత్తుతా! చూడు…” అంటూ ప్రయత్నం చేసింది.

ఆ చిన్నారి అమాయకత్వం చూసి సుమతి మనసంతా మమకారంతో నిండిపోయింది.

“సరే రా… కానీ నా చెయ్యి వదలకూడదు.”
అంది చివరికి ఓడిపోయినట్టు.

అంతే…
శారద ముఖం ఒక్కసారిగా వెలిగిపోయింది.
“అమ్మతో నేను కూడా నీళ్లు తెస్తా!”

అంటూ గంతులు వేస్తూ బయటికి పరుగెత్తింది.
సుమతి పెద్ద కుండను నడుముపై పెట్టుకుంది.

శారద మాత్రం తన చిన్న బుల్లి కుండను రెండు చేతులతో జాగ్రత్తగా పట్టుకుంది.

అలా ఇద్దరూ మట్టిదారిలో నడవడం మొదలుపెట్టారు.
దారంతా ఉదయపు చల్లని గాలి వీచుతోంది.

పక్కనే ఉన్న చెట్ల ఆకుల మీద మంచు బిందువులు మెరిసిపోతున్నాయి.

దూరంగా పొలాల్లో రైతులు పనికి వెళ్తున్నారు.
శారద మాత్రం దారంతా ఆగకుండా మాట్లాడుతూనే ఉంది.

“అమ్మా… నిన్న రాత్రి నేను కలలో పెద్ద పిట్ట చూసా…”

“అమ్మా… మన ఆవు నాకు చూసి నవ్వింది తెలుసా?”

“అమ్మా… నేను పెద్దయ్యాక నీలా పెద్ద కుండ మోస్తా…”

ఆమె మాటలు వింటూ సుమతి నవ్వుకుంటూ నడుస్తోంది.

కొన్ని సార్లు శారద చిన్న కాళ్లతో త్వరగా నడవలేక వెనుకబడిపోతుంది.

అప్పుడు సుమతి ఆగి,
“రా బంగారం… నెమ్మదిగా రా…”
అంటూ ఆమె చెయ్యి పట్టుకుని నడిపించింది.

దారిమధ్యలో ఒక చోట చిన్న సీతాకోకచిలుక ఎగిరింది.

“అమ్మా చూడు!”
అంటూ శారద తన చిన్న కుండను కింద పెట్టేసి దాని వెనకాల పరుగెత్తింది.

“అయ్యో పడిపోతావమ్మా!”
అంటూ సుమతి నవ్వుతూ ఆమెను పట్టుకుంది.

అలా నవ్వులు… మాటలు… చిన్న చిన్న అల్లరులతో ఇద్దరూ కాలువ దగ్గరికి చేరుకున్నారు.

అక్కడ అప్పటికే ఊరి ఆడవాళ్లు చాలామంది నీళ్లు పట్టుకుంటున్నారు.

కుండలు ఒకదానికొకటి తగిలే శబ్దం…
ఆడవాళ్ల నవ్వులు…
పిల్లల అల్లరి…
అంతా కలసి ఆ ఉదయాన్ని మరింత సందడిగా మార్చేశాయి.

సుమతి పెద్ద కుండను నీళ్లలో ముంచి నింపుతుంటే…
శారద కూడా తన చిన్న కుండను నీళ్లలో పెట్టేందుకు ప్రయత్నించింది.

కానీ ఆమె చిన్న చేతులకు ఆ కుండ అదుపులో ఉండలేదు.
నీళ్లు చప్పరించుకుని ఆమె ముఖం మీద పడ్డాయి.

అది చూసి అక్కడున్నవాళ్లంతా నవ్వేశారు.

శారద మాత్రం బుగ్గలు ఉబ్బించి,
“నాకూ వస్తుంది!”
అంటూ మళ్లీ ప్రయత్నించడం మొదలుపెట్టింది.

కానీ…
ఆ రోజు కాలువ దగ్గర శారద చూసిన ఆ ఒక్క విషయం…
వాళ్ల జీవితాన్ని పూర్తిగా మార్చేస్తుందని
అప్పుడెవరూ ఊహించలేదు…

ఆ రోజు నిజంగా ఏమి జరిగింది…?
తర్వాతి భాగంలో తెలుసుకోండి…

అది తెలుసుకోవాలంటే next episode తప్పక చదవండి…

తర్వాతి భాగం త్వరలో వస్తుంది.

ఈ కథ ఇలాగే ప్రతిరోజూ కొత్త episode‌తో కొనసాగుతుంది.

“తప్పకుండా అనుసరించండి.”
లేదా
“మిగతా భాగాలు చదవాలంటే మా blog ను follow అవ్వండి.”