అందరికీ ఆమె అవసరం… కానీ ఆమె బాధ ఎవరికీ కనిపించలేదు

ఉదయం 4 గంటలు…
ఇంకా ఆ ఇంట్లో అందరూ నిద్రలోనే ఉన్నారు.
కానీ ఒక అమ్మ మాత్రం అప్పటికే తన శరీరంతో యుద్ధం మొదలుపెట్టింది…

ఆ రోజు ఆమెకు జ్వరం ఉంది.
అయినా… ఆమె ఆగలేదు.
ఎందుకంటే ఆమె ఆగిపోతే… ఆ ఇల్లు మొత్తం ఆగిపోతుంది.

ఉదయం 4 గంటలు…

ఇంకా చీకటే ఉంది.

కానీ ఆ ఇంట్లో ఒక్క అమ్మ మాత్రం అప్పుడే లేచిపోయింది.

వంటగదిలో స్టవ్ వెలిగించింది…

ఒకవైపు మామయ్యకు షుగర్ మందులు పెట్టాలి…
మరోవైపు అత్తయ్యకి వేడి నీళ్లు సిద్ధం చేయాలి…

భర్తకి టిఫిన్… పిల్లలకు బ్రేక్‌ఫాస్ట్… స్కూల్ బ్యాగులు…
అందరి అవసరాలు గుర్తుండేవి.

కానీ…
ఆమెకు మాత్రం తన అవసరాలు గుర్తుండేవి కాదు.

ఎన్నాళ్ల నుంచి ఆమె తన కోసం ప్రశాంతంగా కూర్చుని టీ కూడా తాగలేదు.

"కాఫీ ఇంకా కాలేదా?” అత్తయ్య గట్టిగా అరిచింది.
వంటగదిలో స్టవ్ ముందు నిలబడి ఉన్న ఆమె
ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడింది.

ఒక చేత్తో దోశ తిప్పుతూ…
మరో చేత్తో పాలు పొంగిపోకుండా చూసుకుంటూ…
“వస్తున్నా అత్తయ్య…” అని మెల్లిగా సమాధానం చెప్పింది.

అప్పటికే మామయ్య హాల్లో నుంచి,
“నాకు షుగర్ టాబ్లెట్ ఇచ్చావా?” అని అడిగారు.

ఆమె వెంటనే గిన్నె పక్కన పెట్టి,
“ఇప్పుడే తీసుకొస్తాను మామయ్య…” అని పరుగెత్తింది.

ఇంకా రెండు అడుగులు కూడా వేయకముందే…
“అమ్మా… నా షూ కనిపించడం లేదు!”
అని చిన్న కొడుకు ఏడుస్తూ వచ్చాడు.

“నిన్న ఎక్కడ తీసేశావు బాబూ?” అని ఆమె ప్రేమగా అడిగింది.

“నాకు తెలియదు… స్కూల్ బస్సు వచ్చేస్తుంది…” అంటూ పిల్లాడు ఇంకా గట్టిగా ఏడవడం మొదలుపెట్టాడు.

ఆమె అలసిపోయిన కళ్లతోనే 
సోఫా కింద చూసింది…
బెడ్ కింద చూసింది…
చివరికి తలుపు దగ్గర మట్టితో పడి ఉన్న షూను తీసుకుని
దాన్ని తన చీర అంచుతో శుభ్రం చేసి పిల్లాడికి తొడిగింది.

“ఇదిగో హీరో… ఇప్పుడు స్మైల్…” అని చెప్పింది. 

పిల్లాడు నవ్వుతూ వెళ్లిపోయాడు.

ఆమె ముఖంలో ఉన్న నవ్వు మాత్రం నిజమైనది కాదు.

అప్పటికే భర్త గదిలో నుంచి కోపంగా బయటికి వచ్చాడు.

“ఈ షర్ట్ ఇస్త్రీ చేయలేదేంటి?
నాకు మీటింగ్ ఉందని నిన్నే చెప్పాను కదా!” అని గట్టిగా అన్నాడు.

ఆమె ఒక్కసారిగా ఆగిపోయింది.

నిన్న రాత్రి…
అందరూ నిద్రపోయాక కూడా పిల్లాడికి జ్వరం తగ్గేలా పక్కనే కూర్చుని ఉంది.

ఆ తర్వాత అలసటతో కుర్చీలోనే కళ్లుపట్టేశాయి.
ఆ విషయం చెప్పాలని అనుకుంది… కానీ చెప్పలేదు.

ఎందుకంటే…
తన బాధ చెప్పుకుంటే ఎవరూ పూర్తిగా అర్థం చేసుకోరని ఆమెకు తెలుసు.

ఆమె మెల్లిగా షర్ట్ తీసుకుని,
“సరే… ఇప్పుడే చేస్తాను…” అని నవ్వింది.

ఆ నవ్వు వెనకాల…
నిద్రలేని రాత్రులు,  చెప్పుకోలేని బాధ ఇంకా గుర్తింపు కోసం ఎదురు చూస్తున్న మనసుంది.

ఆ ఇంట్లో…
అందరికీ ఆమె పని మాత్రమే కనిపించింది.

ఆమెకు ఎంత అలసట ఉందో… ఎంత నొప్పి ఉందో…
ఎవరూ అడగలేదు.

ఆ పెద్ద కుటుంబంలో అందరికీ ఆమె అవసరం.

కానీ…
ఆమె బాధ ఎవరికీ అవసరం కాదు.

ఒక రోజు…

ఉదయం లేవగానే ఆమె శరీరం మొత్తం బరువుగా అనిపించింది.

తల తిరుగుతోంది… కాళ్లు వణుకుతున్నాయి…

ఒళ్లంతా మంటలు పడుతున్నట్టు ఉంది.

ఐనా… గడియారం మాత్రం ఆగలేదు.

ఉదయం 5 అయ్యింది. ఇంట్లో అందరూ ఇంకొంచెం సేపట్లో లేస్తారు…

పిల్లలకు స్కూల్… భర్తకి ఆఫీస్… మామయ్యకి మందులు…

అవి అన్నీ గుర్తొచ్చిన వెంటనే...

ఆమె మెల్లిగా మంచం మీద నుంచి లేచింది. ఒక్క అడుగు వేయడానికే శక్తి లేకపోయినా…

గోడ పట్టుకుని నెమ్మదిగా వంటగదివరకు నడిచింది.

స్టవ్ వెలిగించే సమయంలో కూడా ఆమె చేతులు వణికాయి.

నీళ్లు పోస్తుంటే గ్లాస్ చేతిలో నుంచి జారి పడిపోయింది.

ఆ శబ్దం విని అత్తయ్య బయట నుంచి,

“ఏమిటి అంత అజాగ్రత్త?” అని కోపంగా అడిగింది.

ఆమె మాత్రం,

“ఏమీ కాదు అత్తయ్య …” అని మెల్లిగా చెప్పింది.

నిజానికి…

ఆమె కళ్ల ముందు అన్నీ మసకబారుతున్నాయి.

నుదిటిపై చెయ్యి పెట్టుకుని కాసేపు నిలబడింది.

జ్వరం వల్ల శరీరం కాలిపోతున్నట్టు ఉంది.

అప్పుడే చిన్న కూతురు వచ్చి,

“అమ్మా… నాకు ఈ రోజు project ఉంది కదా… lunch box కూడా special గా చేయమన్నాను…” అని అమాయకంగా చెప్పింది.

ఆమె ముఖంలో అలసట కనిపించినా

మనసులో మాత్రం ఒక్క ఆలోచనే వచ్చింది:

“పిల్లలు ఆకలిగా ఉండకూడదు…”

అంతే.

తన జ్వరం… తన నొప్పి… తన బలహీనత…

అన్నీ పక్కన పెట్టేసింది.

ఆమె చెమటతో తడిసిపోయిన చేతులతోనే

చపాతీలు వేయడం మొదలుపెట్టింది.

స్టవ్ వేడి… జ్వరం వేడి… రెండూ కలిసి ఆమెను ఇంకా బలహీనంగా చేస్తున్నాయి.

మధ్య మధ్యలో గోడ పట్టుకుని నిలబడుతోంది.

దాన్ని… ఎవరూ గమనించలేదు. హాల్లో టీవీ శబ్దం వస్తోంది.

మామయ్య వార్తలు చూస్తున్నారు.

భర్త ఫోన్‌లో ఆఫీస్ గురించి మాట్లాడుతున్నాడు.

కానీ…
ఆమె మాత్రం చెమటతో తడిసిపోయి
చపాతీలు వేస్తోంది.

ఒంటరిగా తన శరీరంతో యుద్ధం చేస్తోంది.

ఒక్కసారిగా…

ఆమెకు చెవుల్లో శబ్దం తగ్గిపోయింది. కళ్ల ముందు చీకటి కమ్ముకుంది. చేతిలో ఉన్న గిన్నె జారి నేలపై పెద్ద శబ్దంతో పడిపోయింది.

ఆమె చేతులు పూర్తిగా బలహీనంగా మారిపోయాయి.
స్టవ్ మంట కూడా ఇప్పుడు ఆమె కళ్లకి మసకగా కనిపిస్తోంది…

ఆమె కూడా… అదే నేలపై కూలిపోయింది.

ఆ క్షణంలోనే

ఆ ఇంట్లో మొదటిసారి అందరూ భయపడ్డారు.

ఎందుకంటే… ఇంతకాలం వాళ్లు

ఆమె పని మాత్రమే చూశారు.

ఆమె ఎంత నొప్పిని దాచుకుని బతుకుతుందో మాత్రం చూడలేదు.

"అమ్మా!” అంటూ పిల్లలు భయంతో ఏడుస్తూ ఆమె దగ్గరకు పరుగెత్తుకొచ్చారు.

చిన్న కూతురు ఆమె భుజాన్ని పట్టుకుని,

“అమ్మా… లేచి మాట్లాడమ్మా…” అంటూ గట్టిగా ఏడవడం మొదలుపెట్టింది.

కొడుకు చేతులు వణికిపోతున్నాయి.

ఇప్పటివరకు ఎప్పుడూ అందరికంటే బలంగా కనిపించిన అమ్మ… అలా నేలపై కదలకుండా పడిపోవడం వాళ్లకు భయంగా అనిపించింది.

భర్త ఒక్కసారిగా షాక్ అయ్యాడు.

ఇప్పటివరకు…

ఆమె అలసటను సాధారణంగా తీసుకున్నాడు.

ఆమె “బాగుందో లేదో” అన్న మాటను పెద్దగా పట్టించుకోలేదు.

కానీ ఇప్పుడు…

ఆమె ముఖం తెల్లబడిపోయి ఉంది. నుదుటిపై చెమట చుక్కలు…

శరీరం మొత్తం మంటలా వేడిగా ఉంది.

అతను తొందరగా ఆమెను చేతుల్లోకి తీసుకుని సోఫాపై కూర్చోబెట్టాడు.

ఆమె కళ్లు నెమ్మదిగా తెరిచింది. భర్త ఆమె చేతిని గట్టిగా పట్టుకుని,

“ఇంత బాగోలేకపోతే ఎందుకు చెప్పలేదు?” అని వణికే గొంతుతో అడిగాడు.

ఆ ప్రశ్న విన్నాక… ఆమె కళ్లలో నీళ్లు చేరాయి. 

ఎన్నో సంవత్సరాల అలసట…

ఎన్నో చెప్పుకోని బాధలు…

ఆ ఒక్క క్షణంలో కళ్లలోకి వచ్చేశాయి.

ఆమె చిన్నగా నవ్వడానికి ప్రయత్నించింది.

కానీ ఆ నవ్వులో కూడా నొప్పే ఎక్కువగా కనిపించింది.

మెల్లిగా మాట్లాడింది:

“నేను పడిపోతే…

ఈ ఇంటి పనులు ఎవరు చేస్తారు అనిపించింది…”

ఒక్క క్షణం ఆగి… పిల్లల వైపు చూసింది.

“పిల్లలు ఆకలిగా ఉంటారేమో అనిపించింది…”

తర్వాత భర్త చేతిని ఇంకా గట్టిగా పట్టుకుని,

చాలా మెల్లిగా చెప్పింది:

“నేను ఆగిపోతే…

ఈ ఇల్లు ఆగిపోతుంది అనిపించింది…”

ఆ మాట విన్న వెంటనే…

ఆ ఇంట్లో మొదటిసారి పూర్తిగా నిశ్శబ్దం ఏర్పడింది.

టీవీ శబ్దం కూడా ఎవరికీ వినిపించలేదు.

అత్తయ్య తలదించుకుంది.

ఎందుకంటే…

ఇప్పటివరకు ఆమె చేసిన పనులు మాత్రమే చూసింది.

ఆమె పడిన కష్టాలు మాత్రం చూడలేదు.

మామయ్య కళ్లజోడు తీసి నిశ్శబ్దంగా కూర్చున్నారు.

భర్త మాత్రం ఆమె చేతిని వదల్లేకపోయాడు.

అతని కళ్లలో కూడా నీళ్లు వచ్చాయి.

అతనికి మొదటిసారి అర్థమైంది. ఆమె ఈ ఇంట్లో కేవలం ఒక మనిషి కాదు.

ఆమె లేస్తేనే ఉదయం మొదలవుతుంది.

ఆమె పరుగెత్తితేనే ఇల్లు నడుస్తుంది.

ఆమె నవ్వితేనే ఆ ఇంట్లో సంతోషం ఉంటుంది.

కానీ…

ఆమె ఏడ్చినప్పుడు మాత్రం ఎవరూ గమనించలేదు అని మనసులోనే అనుకున్నారు.

అంతే... 

ఆ రోజు తర్వాత…

ఆ ఇంట్లో నిజంగానే ఒక విషయం మారిపోయింది.

ఉదయం…

అత్తయ్య మొదటిసారి,

“నువ్వు కాసేపు కూర్చోమ్మా… నేను కాఫీ పెడతాను…” అని చెప్పింది.

మామయ్య మందులు తీసుకుంటూ,

“నువ్వు కూడా టైమ్‌కు తినాలి అమ్మా…” అని ప్రేమగా అన్నారు.

పిల్లలు తమ స్కూల్ బ్యాగులు వాళ్లే సర్దుకోవడం మొదలుపెట్టారు.

భర్త అయితే…

ఆఫీస్‌కి వెళ్లే ముందు మొదటిసారి వంటగదిలోకి వచ్చి,

“ఏమైనా help చేయనా?” అని అడిగాడు.

ఆమె ఆశ్చర్యంగా అతని వైపు చూసింది.

ఎందుకంటే…

ఇన్నేళ్లలో మొదటిసారి తన అలసటను ఎవరో గుర్తించారు.

అలా ఆ రోజు రాత్రి…

ఎన్నాళ్ల తర్వాతో ఆమె ప్రశాంతంగా కూర్చుని భోజనం చేసింది.

ఎవరూ తొందర పెట్టలేదు. ఎవరూ అరవలేదు.

ఆమె చేతిలో వేడి అన్నం ఉంది…

కానీ ఆమె కళ్లలో మాత్రం వేడిగా కన్నీళ్లు తిరిగాయి.

ఈసారి అవి బాధ కన్నీళ్లు కాదు. తనను కూడా ఈ ఇంట్లో

ఒక మనిషిలా చూస్తున్నారనే ఆనందం.

ఇంటిని నడిపేది డబ్బు కాదు…
ప్రతి రోజు తనను తాను మర్చిపోయే ఒక అమ్మ ప్రేమ.