Episode - 11 ఉమ్మడి కుటుంబం| సుమతి అడుగు – కొత్త ఆశకు నాంది

"వరద వారి పంటను తీసుకెళ్లింది... 

అప్పులు వారి నిద్రను దోచుకున్నాయి... 

కానీ ఒక చిన్న ఆశ వారి జీవితాన్ని మళ్లీ మార్చబోతోంది. 

ఆ ఆశకు మొదటి అడుగు వేసింది సుమతే..."

సుమతి అడుగు – కొత్త ఆశకు నాంది

సుమతి మాటలు విన్న తర్వాత అక్కడ కొద్దిసేపు నిశ్శబ్దం నెలకొంది.

సిద్ధయ్య ఆమె వైపు చూసి మెల్లగా అన్నాడు.

"అమ్మా... నీ మనసు ఎంత మంచిదో మాకు తెలుసు. కానీ పొలం పని నిజంగా చాలా కష్టం."

సుమతి మాత్రం వెనక్కి తగ్గలేదు.

"మావయ్యా... 

మొదట్లో కష్టం అనిపించొచ్చు. కానీ నేర్చుకుంటాను. కుటుంబం కోసం చేసే పని కదా."

ఆమె మాటల్లో కనిపించిన నమ్మకం అందరినీ ఆలోచనలో పడేసింది.

చివరికి రాములమ్మ చిరునవ్వుతో అంది.
"సరే అమ్మా... 

నీ ఇష్టం. కానీ ఎక్కువ కష్టపడకూడదు."

ఆ మాట విన్న సుమతి ముఖంలో చాలా రోజుల తర్వాత నిజమైన ఆనందం కనిపించింది.

మరుసటి రోజు ఉదయం సూర్యుడు ఉదయించకముందే సుమతి లేచింది.

ఇంటి పనులు త్వరగా ముగించి సిద్ధయ్యతో కలిసి పొలానికి వెళ్లింది.

పొలంలో అడుగుపెట్టగానే ఆమెకు కొత్త ప్రపంచంలోకి వచ్చినట్టుగా అనిపించింది.

ఎక్కడ చూసినా తడిసిన నేల...

వరద మిగిల్చిన గుర్తులు...

ఎండిపోయిన మొక్కలు...

అవి చూసి ఆమె మనసు బాధపడింది.

కానీ అదే సమయంలో రాఘవుడు చేసిన కష్టం ఎంత గొప్పదో ఆమెకు మరింత అర్థమైంది.

సిద్ధయ్య ఆమెకు చిన్న చిన్న పనులు చూపించడం ప్రారంభించాడు.

ముందుగా వరదతో కొట్టుకొచ్చిన ఎండిన కొమ్మలు, చెత్తను ఏరమని చెప్పాడు.

ఇద్దరూ కలిసి పొలం అంతా తిరుగుతూ పనికిరాని మొక్కలను తొలగించారు.

తర్వాత నీటి కాలువల్లో పేరుకున్న మట్టిని పక్కకు తీసి నీరు సరిగా వెళ్లేలా చేశారు.

ఎండలో పని చేయడం సుమతికి కొత్త అనుభవం. కొద్దిసేపటికే చేతులు నొప్పించాయి. 

అయినా సిద్ధయ్య చూపించిన ప్రతి పనిని శ్రద్ధగా నేర్చుకుంది.

"ఇలాగే కొద్దికొద్దిగా నేర్చుకుంటే మంచి రైతురాలవుతావమ్మా," అని సిద్ధయ్య చెప్పగా సుమతి చిరునవ్వు నవ్వింది.

అక్కడున్న ఇతర మహిళా కూలీలతో పరిచయం చేసుకుంది. 

అలా వాళ్ళతో మాట్లాడుకుంటూ, ఆ రోజు పొలం పని ముగించారు. 

మొదటి రోజు సుమతికి చాలా అలసటగా అనిపించింది.

కాళ్లు కూడా బరువెక్కాయి. నేలలో నడవడం కష్టంగా అనిపించింది. 

కానీ ఇంటికి వచ్చాక ఆమె ముఖంలో మాత్రం సంతృప్తి కనిపించింది.

"ఈ రోజు నిజంగా ఏదో చేశాననే భావన వచ్చింది," అని ఆమె మనసులో అనుకుంది.

అటు రాఘవుడు కూడా సమీప పట్టణంలో  "ఏదైనా పని దొరికితే కొంతైనా ఆదాయం వస్తుంది," అని అనుకుని బయటకు బయలుదేరాడు.

ఉదయం నుంచే గ్రామం చుట్టుపక్కల ఉన్న పొలాల దగ్గరకు వెళ్లాడు.

"అన్నా... ఏమైనా కూలిపని ఉందా?" అని ఒక రైతును అడిగాడు.

"ఇప్పుడైతే పని లేదు రాఘవా. అవసరం అయితే చెబుతాను" అని ఆ రైతు చెప్పాడు.

అక్కడి నుంచి మరో చోటికి వెళ్లాడు.

ఒక నిర్మాణ పనులు జరుగుతున్న ప్రదేశానికి వెళ్లి అడిగాడు.

"మాకు ఇప్పటికే కూలీలు ఉన్నారు బాబూ," అని అక్కడి మేస్త్రీ చెప్పాడు.

రాఘవుడు నిరాశగా అక్కడి నుంచి బయలుదేరాడు.

సూర్యుడు నెమ్మదిగా నడినెత్తికి చేరుకున్నాడు. ఎండ తీవ్రంగా పెరిగింది. 

చెమటలు కారుతున్నా రాఘవుడు మాత్రం వెనక్కి తిరగలేదు.

మధ్యాహ్నం అయ్యింది. ఇంటికి వెళ్లి భోజనం చేయాలని అనిపించింది. కానీ ఇంట్లో పరిస్థితి గుర్తొచ్చింది.

"ఇప్పుడు ఇంటికి వెళ్లి తింటే సమయం వృథా అవుతుంది. ముందు పని దొరకాలి" అని అనుకుని ఒక చెట్టు నీడలో కాసేపు నీళ్లు తాగి మళ్లీ బయలుదేరాడు.

మూడో చోటుగా పక్క గ్రామానికి వెళ్లాడు. అక్కడ కూడా పని కోసం అడిగాడు.

మళ్ళీ "ఈరోజు పని లేదు బాబూ," అనే సమాధానమే వచ్చింది.

ఆ మాట విన్న తర్వాత రాఘవుడి గుండె భారంగా మారింది.

ఉదయం నుంచి తిరుగుతున్నాడు. కాళ్లు నొప్పి పెడుతున్నాయి. 

ఇంట్లో అందరూ తన కోసం ఎదురు చూస్తుంటారు. కానీ పని దొరకక ముందే ఇంటికి వెళ్లకూడదని రాఘవుడు అనుకున్నాడు.

ఆకలితో కడుపు మండుతోంది. అయినా ధైర్యం కోల్పోలేదు.

"ఒక వైపు సుమతి వారికి పని దొరికిందేమో దానికే ఇంటికి రాలేదేమో" అని మనసులో అనుకుంది.

సాయంత్రం కావొస్తున్న సమయంలో గ్రామం చివర ఉన్న ఒక పెద్ద కొబ్బరి తోట దగ్గరకు వెళ్లాడు.

అక్కడ కొంతమంది కూలీలు పని చేస్తున్నారు.

రాఘవుడు దగ్గరకు వెళ్లి యజమానిని అడిగాడు.

"అయ్యా... నాకు ఏమైనా పని దొరుకుతుందా?"

యజమాని అతన్ని ఒకసారి చూసి,

"రేపటి నుంచి తోట శుభ్రం చేసే పని ఉంది. కష్టపడి చేస్తే నెలరోజుల వరకు పని ఉంటుంది. వస్తావా?" అని అడిగాడు.

ఆ మాట వినగానే రాఘవుడి ముఖంలో వెలుగు వచ్చింది.

"తప్పకుండా వస్తానయ్యా!" అని ఆనందంగా చెప్పాడు.

రోజంతా ఎదురైన నిరాశ ఒక్క క్షణంలో మాయమైపోయింది.

సాయంత్రం ఇంటికి చేరుకున్నాడు.

ఇంట్లో రాములమ్మ, సిద్ధయ్య, సుమతి అతని కోసం ఎదురుచూస్తున్నారు.

రాఘవుడు ఇంట్లోకి అడుగుపెట్టగానే సుమతి ఆత్రంగా అడిగింది.

"ఏమైందండి? పని దొరికిందా?" 

రాఘవుడు చిరునవ్వు నవ్వాడు.

"దొరికింది సుమతి! రేపటి నుంచి కొబ్బరి తోటలో పని చేయమన్నారు. 

నెలరోజుల వరకు పని ఉంటుందట."

ఆ మాట విన్న వెంటనే సుమతి ముఖం ఆనందంతో వెలిగిపోయింది.

"నిజంగానా అండి?" అని అడిగింది.

"అవును," అని రాఘవుడు చెప్పాడు.

రాములమ్మ కళ్లలో ఆనందబాష్పాలు మెరిశాయి.

"దేవుడు మనల్ని పూర్తిగా వదిలేయలేదురా," అని ఆమె మెల్లగా అంది.

సిద్ధయ్య కూడా సంతోషంగా తల ఊపాడు.

"కష్టపడే మనిషిని దేవుడు ఎప్పుడూ ఖాళీ చేతులతో పంపడు," అని చెప్పాడు.

ఆ రోజు ఇంట్లో ఇంకా ఎన్నో సమస్యలు ఉన్నప్పటికీ, చాలాకాలం తర్వాత అందరి ముఖాల్లో చిన్న ఆశ కనిపించింది. 

ఆ ఆశకు కారణం రాఘవుడు తెచ్చిన ఆ ఒక్క శుభవార్తే.

రేపటి నుంచే రాఘవుడు కొబ్బరి తోటలో పనికి వెళ్లడం ప్రారంభించాడు. 

రోజంతా కష్టపడి పని చేసి సాయంత్రం ఇంటికి వచ్చేవాడు. 

అతనికి పని కొత్తదే అయినా...

కుటుంబం కోసం అన్న ఆలోచనే అతనికి బలం ఇచ్చింది.

రోజులు నెమ్మదిగా గడుస్తున్నాయి. ఇంట్లో పరిస్థితి కొంచెం మెరుగుపడుతోంది.

అప్పులు మాత్రం ఇంకా ఉన్నాయి. కానీ ముందు ఉన్న నిరాశ ఇప్పుడు లేదు.

ఒకరోజు సాయంత్రం రాఘవుడు పని ముగించుకుని ఇంటికి వస్తుండగా, ఎదురుగా ఒక వ్యక్తి కనిపించాడు.

అతను మధు.

మధు రాఘవుడి చిన్ననాటి స్నేహితుడు. ఇద్దరూ ఒకే పాఠశాలలో చదివారు. చిన్నప్పటి నుంచి కలిసి పెరిగారు.

కొన్ని సంవత్సరాల క్రితం రాఘవుడి తండ్రి అనారోగ్యంతో ఉన్నప్పుడు, ఆసుపత్రికి తీసుకెళ్లడానికి డబ్బు లేక ఇబ్బంది పడిన సమయంలో కూడా మధు తనకు చేతనైన సహాయం చేశాడు.

అందుకే రాఘవుడికి మధు మీద ప్రత్యేకమైన నమ్మకం ఉండేది.

"రాఘవా! చాలా రోజులైంది. ఎలా ఉన్నావు?" అని మధు అడిగాడు.

రాఘవుడు జరిగిన విషయాలన్నీ చెప్పాడు.

మధు శ్రద్ధగా విన్నాడు. గత కొద్ది నెలలుగా మధు కొండచెరువు పక్కన ఉన్న భూముల వద్దకు తరచూ వెళ్లేవాడు.

అక్కడ కొంతమంది రైతులు తక్కువ పెట్టుబడితో కూరగాయల సాగు చేసి మంచి ఆదాయం సంపాదించడం అతను స్వయంగా చూశాడు.

అందుకే రాఘవుడికి కూడా అదే మార్గం చూపించాలని అనుకున్నాడు.

"మన దగ్గర ఉన్న కొండచెరువు పక్కన ఖాళీ భూమి గుర్తుందా?" అని మధు అడిగాడు.

"అవును," అన్నాడు రాఘవుడు.

"అక్కడ కొందరు కూరగాయల సాగు చేసి మంచి లాభం పొందుతున్నారు. 

నేను స్వయంగా చూశాను. తక్కువ ఖర్చుతో త్వరగా ఆదాయం వస్తుంది. 

నువ్వు కూడా ప్రయత్నించవచ్చు," అని మధు చెప్పాడు.

ఆ మాటలు విన్న రాఘవుడి మనసులో కొత్త ఆశ చిగురించింది.

ఇంటికి వచ్చి ఆ విషయం అందరికీ చెప్పాడు.
సిద్ధయ్య కూడా ఆసక్తిగా విన్నాడు.

"ఇది ప్రయత్నించడానికి మంచి అవకాశం కావచ్చు," అన్నాడు.

సుమతి కళ్లలో మళ్లీ వెలుగు కనిపించింది.
"మనం అందరం కలిసి చేస్తే తప్పకుండా సాధించగలం," అంది.

ఆ రాత్రి అందరూ కొత్త కలలతో నిద్రపోయారు... కానీ విధి మాత్రం వారి కోసం మరో పెద్ద పరీక్షను సిద్ధం చేసి ఉంచిందని వారికి తెలియదు..."