" మ్యూజియంలో మాయమైన బంగారు గడియారం" " ఆ మ్యూజియంలో ఉన్న ఆ పురాతన గడియారం గురించి ఎన్నో కథలు ప్రచారంలో ఉండేవి. దాన్ని చూసేందుకు దూర ప్రాంతాల నుంచి కూడా సందర్శకులు వచ్చేవారు. కానీ ఒక ఉదయం అది కనిపించకుండా పోయినప్పుడు , మొత్తం నగరం షాక్కు గురైంది..." ఒక చిన్న పట్టణంలో ఉన్న పాత మ్యూజియంలో ఎంతో విలువైన బంగారు గడియారం ఉండేది. ఆ గడియారం సాధారణ వస్తువు కాదు. దాదాపు వందేళ్లకు పైగా చరిత్ర కలిగి ఉన్న అరుదైన కళాఖండంగా దానిని భావించేవారు. దాని మీద సున్నితమైన చెక్కుదలలు , మెరిసే బంగారు అంచులు , ప్రత్యేకమైన డిజైన్ చూసిన వారిని ఆకట్టుకునేవి. మ్యూజియంకు వచ్చే సందర్శకులు ఆ గడియారం ముందు కొంతసేపు నిలబడి దాని అందాన్ని ఆస్వాదించేవారు. పట్టణ ప్రజలు కూడా దానిని తమ ప్రాంత గర్వకారణంగా భావించేవారు. మ్యూజియం మధ్యలో ఉన్న ప్రత్యేక గాజు ప్రదర్శన పెట్టెలో ఆ గడియారాన్ని జాగ్రత్తగా ఉంచేవారు. ప్రతి రోజు సిబ్బంది దానిని పరిశీలించి శుభ్రంగా ఉంచేవారు. భద్రతా ఏర్పాట్లు కూడా చాలా కట్టుదిట్టంగా ఉండేవి. అలాంటి విలువైన వస్తువు ఒక ఉదయం మ్యూజియ...
“రాత్రి పాలు ఇవ్వకూడదు… నిజమేనా? లేక కేవలం నమ్మకమా?” ఒక చిన్న గ్రామంలో జరిగిన ఈ సంఘటన… ఈ ప్రశ్నకు ఒక అందమైన సమాధానం ఇస్తుంది… ఒకప్పుడు… “శాంతిపురం” అనే చిన్న గ్రామం ఉండేది. ఆ గ్రామం పచ్చని పొలాలతో, పెద్ద పెద్ద చెట్లతో ఎంతో అందంగా ఉండేది. ఉదయం వేళ పక్షుల కిలకిలారావాలు… సాయంత్రం వేళ పిల్లలు ఆడుకోవడం… ఆ గ్రామానికి ఒక ప్రత్యేకమైన ప్రశాంతతను ఇచ్చేవి. ఆ గ్రామంలో "శివయ్య, పార్వతమ్మ" అనే దంపతులు ఉండేవారు. వాళ్లు చాలా మంచివాళ్లు… అందరికీ సహాయం చేసే స్వభావం వాళ్లది. ఎవరికైనా కష్టం వచ్చినా ముందుగా గుర్తొచ్చేది వాళ్ల ఇల్లే. శివయ్య ఒక రైతు. పొలంలో కష్టపడి పనిచేసి సంపాదించేవాడు. ఇక పార్వతమ్మ ఇంటి పనులన్నీ చూసుకుంటూ… చాలా క్రమశిక్షణగా ఉండేది. ప్రతి పని సమయానికి, శుభ్రంగా చేసేది. వాళ్లు కేవలం మంచివాళ్లే కాదు… పెద్దలు చెప్పిన ఆచారాలు, సంప్రదాయాలు కూడా చాలా కట్టుబాటుగా పాటించేవారు. గ్రామంలో ఎవరికైనా ఏదైనా సందేహం వచ్చినా… “పార్వతమ్మని అడగాలి” అనేవారు. అలా వాళ్లు గ్రామంలో గౌరవంగా, ఆదర్శంగా జీవిస్తూ ఉండేవారు. ఒకరోజు… ఆ గ్రామానికి కొత్తగా ఒక కుటుంబం వచ్చింది....