Skip to main content

Episode - 11 ఉమ్మడి కుటుంబం| సుమతి అడుగు – కొత్త ఆశకు నాంది

"వరద వారి పంటను తీసుకెళ్లింది...   అప్పులు వారి నిద్రను దోచుకున్నాయి...   కానీ ఒక చిన్న ఆశ వారి జీవితాన్ని మళ్లీ మార్చబోతోంది.  ఆ ఆశకు మొదటి అడుగు వేసింది సుమతే..." సుమతి అడుగు – కొత్త ఆశకు నాంది సుమతి మాటలు విన్న తర్వాత అక్కడ కొద్దిసేపు నిశ్శబ్దం నెలకొంది. సిద్ధయ్య ఆమె వైపు చూసి మెల్లగా అన్నాడు.  అమ్మా... నీ మనసు ఎంత మంచిదో మాకు తెలుసు. కానీ పొలం పని నిజంగా చాలా కష్టం.  సుమతి మాత్రం వెనక్కి తగ్గలేదు.  మావయ్యా...  మొదట్లో కష్టం అనిపించొచ్చు. కానీ నేర్చుకుంటాను. కుటుంబం కోసం చేసే పని కదా. ఆమె మాటల్లో కనిపించిన నమ్మకం అందరినీ ఆలోచనలో పడేసింది. చివరికి రాములమ్మ చిరునవ్వుతో అంది. "సరే అమ్మా...  నీ ఇష్టం. కానీ ఎక్కువ కష్టపడకూడదు." ఆ మాట విన్న సుమతి ముఖంలో చాలా రోజుల తర్వాత నిజమైన ఆనందం కనిపించింది. మరుసటి రోజు ఉదయం సూర్యుడు ఉదయించకముందే సుమతి లేచింది. ఇంటి పనులు త్వరగా ముగించి సిద్ధయ్యతో కలిసి పొలానికి వెళ్లింది. పొలంలో అడుగుపెట్టగానే ఆమెకు కొత్త ప్రపంచంలోకి వచ్చినట్టుగా అనిపించింది. ఎక్కడ చూసినా తడిసిన నేల... వరద మిగిల్చిన గుర్తులు... ఎండిపో...

మాయమైన బంగారు గడియారం: డిటెక్టివ్ అర్జున్ ఛేదించిన షాకింగ్ రహస్యం!

" మ్యూజియంలో మాయమైన బంగారు గడియారం ఆ మ్యూజియంలో ఉన్న ఆ పురాతన గడియారం గురించి ఎన్నో కథలు ప్రచారంలో ఉండేవి. దాన్ని చూసేందుకు దూర ప్రాంతాల నుంచి కూడా సందర్శకులు వచ్చేవారు. కానీ ఒక ఉదయం అది కనిపించకుండా పోయినప్పుడు, మొత్తం నగరం షాక్‌కు గురైంది..."

 ఒక చిన్న పట్టణంలో ఉన్న పాత మ్యూజియంలో ఎంతో విలువైన బంగారు గడియారం ఉండేది. ఆ గడియారం సాధారణ వస్తువు కాదు. దాదాపు వందేళ్లకు పైగా చరిత్ర కలిగి ఉన్న అరుదైన కళాఖండంగా దానిని భావించేవారు.  దాని మీద సున్నితమైన చెక్కుదలలు, మెరిసే బంగారు అంచులు, ప్రత్యేకమైన డిజైన్ చూసిన వారిని ఆకట్టుకునేవి. మ్యూజియంకు వచ్చే సందర్శకులు ఆ గడియారం ముందు కొంతసేపు నిలబడి దాని అందాన్ని ఆస్వాదించేవారు. పట్టణ ప్రజలు కూడా దానిని తమ ప్రాంత గర్వకారణంగా భావించేవారు. 

మ్యూజియం మధ్యలో ఉన్న ప్రత్యేక గాజు ప్రదర్శన పెట్టెలో ఆ గడియారాన్ని జాగ్రత్తగా ఉంచేవారు. ప్రతి రోజు సిబ్బంది దానిని పరిశీలించి శుభ్రంగా ఉంచేవారు. భద్రతా ఏర్పాట్లు కూడా చాలా కట్టుదిట్టంగా ఉండేవి. అలాంటి విలువైన వస్తువు ఒక ఉదయం మ్యూజియం తెరిచినప్పుడు కనిపించకపోవడంతో అందరూ ఆశ్చర్యానికి గురయ్యారు. ఈ వార్త క్షణాల్లోనే పట్టణమంతా వ్యాపించింది. ప్రజలు మ్యూజియం బయటకు చేరుకుని ఏమైందో తెలుసుకోవడానికి ఆసక్తిగా ఎదురుచూశారు. కొందరు ఆశ్చర్యంతో మాట్లాడుకోగా, మరికొందరు ఇది ఎలా జరిగి ఉంటుందా అని ఆలోచించారు. ఎప్పుడూ ప్రశాంతంగా ఉండే ఆ చిన్న పట్టణంలో ఆ రోజు అసాధారణమైన ఉత్సుకత నెలకొంది. 

మ్యూజియం చుట్టూ ఉన్న వాతావరణం ఒక్కసారిగా చర్చలతో, ప్రశ్నలతో నిండిపోయింది. ఎవరికీ స్పష్టమైన సమాధానం తెలియకపోయినా, అందరి దృష్టి మాత్రం ఆ విలువైన బంగారు గడియారం గురించే ఉండిపోయింది. ఆ కేసును పరిశీలించడానికి ఒక యువ డిటెక్టివ్ అర్జున్‌ను పిలిచారు. అర్జున్ సాధారణ దర్యాప్తు అధికారి కాదు.  అతను క్లిష్టమైన కేసులను ఓర్పుతో, తెలివిగా పరిష్కరించడంలో మంచి పేరు సంపాదించాడు.  ఇతర అధికారులు కనిపెట్టలేని చిన్న చిన్న ఆధారాలను కూడా గుర్తించగల ప్రత్యేక నైపుణ్యం అతనికి ఉండేది. ఊహాగానాల కంటే ఆధారాలపై ఎక్కువగా నమ్మకం ఉంచే అర్జున్, తొందరపడి నిర్ణయాలు తీసుకునేవాడు కాదు. గతంలో కూడా అతను ఎన్నో క్లిష్టమైన దొంగతనాలు, మోసాల కేసులను విజయవంతంగా చేధించాడు.  అందుకే మ్యూజియంలో జరిగిన ఈ విచిత్ర సంఘటన గురించి తెలిసిన వెంటనే అధికారులు అతనిని సంప్రదించారు.

బంగారు గడియారం మాయం అయిన కేసు వెనుక ఉన్న నిజాన్ని బయటపెట్టగల వ్యక్తి అర్జున్ మాత్రమేనని అందరూ భావించారు అర్జున్ ఈ కేసును మరింత లోతుగా విచారణ చేశాడు. అతను తొందరపడి ఎలాంటి నిర్ణయానికి రాలేదు. ప్రతి చిన్న వివరాన్ని కూడా జాగ్రత్తగా గమనించడం ప్రారంభించాడు. మ్యూజియంలోని ప్రతి గదిని, గడియారం ఉంచిన ప్రదర్శన గది చుట్టూ నెమ్మదిగా తిరుగుతూ అక్కడి పరిస్థితులను గమనించాడు. ఆ గదిలో ఉన్న గాజు పెట్టెకు ఎలాంటి నష్టం జరగలేదు. తాళాలు కూడా పగలలేదు.

 ఇది సాధారణ దొంగతనం కాదని అర్జున్‌కు మరింత స్పష్టంగా అనిపించింది. ఆ తర్వాత అతను సెక్యూరిటీ కెమెరాల రికార్డులను గంటల తరబడి వీడియోలను పరిశీలిస్తూ ప్రతి వ్యక్తి కదలికను గమనించాడు. మ్యూజియం సిబ్బంది ఆ రోజు ఎప్పుడు వచ్చారు, ఎప్పుడు వెళ్లారు, ఏ గదుల్లో ఎంతసేపు ఉన్నారు అనే వివరాలను ఒక నోట్‌బుక్‌లో రాసుకున్నాడు. అందరినీ విచారణ చేశాడు. అందరూ తాము నిర్దోషులమని చెప్పినా, వారి సమాధానాల్లో చిన్నచిన్న తేడాలు కనిపించాయి.

కొందరు కొన్ని విషయాలను స్పష్టంగా గుర్తు పెట్టుకున్నారు. మరికొందరు మాత్రం సాధారణ ప్రశ్నలకు కూడా కాస్త సందిగ్ధంగా సమాధానమిచ్చారు. అర్జున్ ప్రతి ఒక్కరి మాటలను కెమెరా రికార్డులు, హాజరు నమోదులు మరియు ఇతర వివరాలతో పోల్చి చూశాడు. ప్రత్యేకంగా ఒక ఉద్యోగి చెప్పిన సమయం రికార్డులతో సరిపోకపోవడం అతని దృష్టిని ఆకర్షించింది. అయితే అర్జున్ వెంటనే అనుమానాన్ని బయటపెట్టలేదు. ఒక సమయపు పొరపాటు మాత్రమే నిజాన్ని నిరూపించదని అతనికి తెలుసు. అందుకే మరిన్ని ఆధారాల కోసం వెతకడం ప్రారంభించాడు. 

మ్యూజియంలోని పాత రికార్డులు, 

ఉద్యోగుల బాధ్యతల జాబితాలు, 

భద్రతా విధానాలు, 

సందర్శకుల నమోదులు — అన్నింటినీ క్రమంగా పరిశీలించాడు. 

పట్టణ ప్రజలు కూడా ఈ సంఘటన గురించే మాట్లాడుకుంటున్నారు.  విలువైన బంగారు గడియారం ఎలా మాయమైందో తెలుసుకోవాలనే ఆసక్తి అందరిలో కనిపించింది. అర్జున్ సీసీటీవీ ఫుటేజ్‌ను మళ్ళీ చూశాడు.  ఆ గడియారం కనిపించకుండా పోయిన సమయంలో కెమెరా కొన్ని నిమిషాల పాటు పనిచేయలేదు.

"ఇది యాదృచ్ఛికం కాదు..." అని అర్జున్ అనుకున్నాడు. ఆ తర్వాత ఉద్యోగులందరిని ప్రశ్నించడం మొదలుపెట్టాడు. వారి సమాధానాల్లో పెద్దగా తేడాలు కనిపించలేదు. కానీ ఒక ఉద్యోగి మాత్రం ప్రశ్నలు అడిగినప్పుడల్లా అసహజంగా ఆందోళన చెందుతున్నట్లు కనిపించాడు. ఇదే సమయంలో మరో విచిత్రమైన విషయం బయటపడింది. గడియారం ఉంచిన గాజు పెట్టెపై బలవంతంగా తెరిచిన ఆనవాళ్లు ఏవీ లేవు. అంటే బయట నుంచి వచ్చిన దొంగ పని చేసినట్లు అనిపించలేదు. "లోపలివారిలో ఎవరికో దీనితో సంబంధం ఉండొచ్చు..." అని అర్జున్ తన అనుమానాన్ని మరింత బలపరుచుకున్నాడు. అయినప్పటికీ అతనికి ఇంకా స్పష్టమైన ఆధారం దొరకలేదు.

రోజులు గడుస్తున్న కొద్దీ కేసు మరింత చిక్కుముడిగా మారింది. కానీ ఒక చిన్న తప్పు చివరకు నిజాన్ని బయటపెట్టబోతోందని అప్పుడు ఎవరికీ తెలియదు... ఇక అర్జున్ మాత్రం ఊహాగానాలపై ఆధారపడకుండా, నిజాన్ని బయటకు తీసుకురాగల చిన్న ఆధారం కోసం నిశ్శబ్దంగా తన విచారణను కొనసాగిస్తున్నాడు. చివరకు సీసీటీవీ రికార్డుల్లో కనిపించిన ఒక చిన్న సమయ వ్యత్యాసం, ఉద్యోగి ప్రవేశ కార్డు వివరాలతో సరిపోయింది. 

అప్పుడే  ఒక విచిత్రమైన విషయం బయటపడింది. అందుకు ఒక అనుమానస్పద ఉద్యోగిని విచారించడం మొదలుపెట్టాడు. ఆ విచారణలో తెలిసింది... గడియారం దొంగిలించబడలేదు... దానిని మ్యూజియంలోని ఒక ఉద్యోగి ఉద్దేశపూర్వకంగా దాచిపెట్టాడు. ఎందుకంటే అతనికి ఒక విషయం చాలా కాలంగా బాధ కలిగిస్తోంది... మ్యూజియం భద్రతా వ్యవస్థలో ఉన్న ప్రమాదకరమైన లోపాలు. అతను ఎన్నిసార్లు అధికారుల దృష్టికి తీసుకెళ్లినా... ఎవరూ అతని మాటలను సీరియస్‌గా తీసుకోలేదు. అందుకే ఒక రోజు అతను సాహసోపేతమైన నిర్ణయం తీసుకున్నాడు.

ఎలాంటి తాళాలు పగలగొట్టకుండా... ఎలాంటి అలారాంలు మోగకుండా... ఎంత విలువైన వస్తువునైనా మ్యూజియం నుంచి తీసుకెళ్లవచ్చని నిరూపించాలని అనుకున్నాడు. ఆ ఆలోచనతోనే అతను ఆ పురాతన గడియారాన్ని రహస్యంగా దాచిపెట్టాడని తెలిసింది. కొన్ని గంటల్లోనే మ్యూజియం అంతా కలకలం రేగిపోయింది. అధికారులు, పోలీసులు, మీడియా అందరూ రంగంలోకి దిగారు. అలా అతను నిజాన్ని బయటపెట్టాడు... 

నేను గడియారాన్ని దొంగిలించలేదు... ఏళ్లుగా నేను అధికారులకు హెచ్చరిస్తున్నాను. ఎవరూ వినలేదు. ఒక రోజు నిజమైన దొంగ వస్తే ఈ గడియారం శాశ్వతంగా పోతుందని నాకు తెలుసు. అందుకే ఇలా చేశాను. మన భద్రత ఎంత బలహీనంగా ఉందో చూపించాను మాత్రమే!" అని చెప్పాడు. అతని మాటలు విన్న అధికారులు ఒక్కసారిగా ఆశ్చర్యపోయారు... గడియారం తిరిగి తన స్థానంలోకి చేరింది. మ్యూజియం భద్రతా వ్యవస్థను పూర్తిగా పునరుద్ధరించారు. పట్టణ ప్రజలు ఊపిరి పీల్చుకున్నారు. మరోవైపు, అర్జున్ తన తదుపరి కేసు కోసం సిద్ధమవుతుండగా, మాయమైన బంగారు గడియారం కేసు అధికారికంగా ముగిసింది. 


ముగింపు:

"ప్రతి రహస్యం వెనుక ఒక కారణం ఉంటుంది... కానీ ప్రతి కారణం సరైనదే అని చెప్పలేం."

Comments

Popular posts from this blog

మూసిన గది రహస్యం Part 3 ముగింప

అక్కడ ఉన్న కొద్ది రోజులు గడిచిన తర్వాత… ఒక రోజు… నేను ఉతికిన బట్టలను అరేయడానికి బయటకు వచ్చాను.…  కారిడార్‌లోకి అడుగు పెట్టగానే… ఎదురుగా అద్వైత్  ఫోన్‌లో ఎవరితోనో మాట్లాడుకుంటూ నెమ్మదిగా నడుచుకుంటూ వచ్చాడు.. మొదట నేను చూసింది నిజమో కాదో కూడా అర్థం కాలేదు… అతన్ని చూసిన క్షణం, నా చేతుల్లో ఉన్న బట్టలు కదలకుండా ఆగిపోయాయి… నా శ్వాస ఒక్కసారిగా ఆగిపోయినట్టైంది. ఎన్ని రోజుల తర్వాత… ఇంత దగ్గరగా అతన్ని చూస్తున్నాను… అతను ఫోన్ కాల్ ముగించుకుని నా వైపు చూసాడు. ఒక్క క్షణం… మా ఇద్దరి కళ్లూ కలిశాయి. అతని కళ్లలో ఆశ్చర్యం... నా కళ్లలో ఆనందం… గందరగోళం. నేను ఏమి మాట్లాడాలో తెలియక… నవ్వు కూడా సరిగా రాలేదు. చివరికి… ధైర్యం కూడబెట్టుకుని నెమ్మదిగా అన్నాను— అద్వైత్ నువ్వా…? బాగున్నావా…?  అతను కాసేపు నన్ను చూసి…   స్మైల్ చేశాడు.  నేను బాగున్నాను…  నువ్వెలా ఉన్నావు… అన్విత?  ఆ మాట విన్న క్షణం నా గుండె లోపల ఏదో కరిగిపోయినట్టైంది.  నేను కూడా బాగున్నాను…  ఎన్ని రోజులయ్యింది నిన్ను చూసి…  అని చెప్పేటప్పుడు… నా గొంతులో చిన్న కంపనం వినిపించింది. అలా మేము ఇద్దరం కా...

Part-3 తలుపు బయట ఉన్నది నా ఫ్రెండ్ కాదు… అయితే ఎవరు? తలుపు తానే తెరుచుకుంది… తర్వాత ఏమైంది?

  అర్ధరాత్రి వచ్చిన కాల్ – Part 3 (Final) “అర్ధరాత్రి వచ్చిన ఆ కాల్‌ని రవి ignore చేసి ఉండాల్సింది…  ఎందుకంటే ఆ ఒక్క కాల్ వాళ్ల జీవితాన్ని పూర్తిగా మార్చేసింది.  ఆ రాత్రి వాళ్లు చూసింది మనిషి కాదు… కానీ అది వాళ్ల రూపంలోనే ఉంది.” తలుపు బయట నిలబడి ఉన్న ఆ నీడను చూసిన క్షణంలోనే… అరుణ్ చేతిలో ఉన్న ఫోన్ నేలపై జారిపోయింది. టార్చ్ వెలుతురు నెమ్మదిగా ఆ నీడ ముఖం మీద పడింది. రవి శ్వాస ఆగిపోయినట్టయింది. ఎందుకంటే… బయట నిలబడి ఉన్నది అతడే. అదే ముఖం… అదే కళ్ళు… అదే బట్టలు… కానీ ఒక తేడా ఉంది. ఆ “రవి” ముఖంపై అసహజమైన చిరునవ్వు ఉంది. అతని మెడ కొంచం పక్కకు తిరిగి ఉంది… కళ్ళు మాత్రం ఒక్కసారి కూడా మూయడం లేదు. అప్పుడే బయట నిలబడి ఉన్న ఆ రూపం నెమ్మదిగా మాట్లాడింది— కిరణ్  తలుపు తెరువు…   లోపల ఉన్నది నిజమైన రవి కాదు.”  ఆ మాట విన్న వెంటనే గదిలో భయంకరమైన నిశ్శబ్దం అలుముకుంది. లోపల నిలబడి ఉన్న రవి ఒక్కసారిగా వెనక్కి అడుగు వేసాడు. అరుణ్ మాత్రం చెమటలు పట్టిన చేతులతో టార్చ్‌ను గట్టిగా పట్టుకున్నాడు.  ఇది… ఇదే నేను చూసింది…” అరుణ్ గొంతు వణికింది.  ముందు నా వాయిస్‌ని కాపీ చేసింది… ...

పెద్దింటి రహస్యం – Part 2” ఈ ఇంట్లో కోడళ్లు ఎందుకు చనిపోతారు? నిజం బయటపడిన రాత్రి…”

ఆమె గుండె బలంగా కొట్టుకుంటోంది.  కొత్త కోడలు కూడా బలి అవుతుంది.  ఆ ఒక్క వాక్యం ఆమె మెదడులో మళ్లీ మళ్లీ మారుమోగుతోంది. ఆమె ఒక్కసారిగా తేరుకుని పుస్తకాన్ని మళ్లీ తీసుకుంది. అందులో ఇంకొన్ని పేజీలు వేగంగా తిప్పింది. మొదటి పేజీ నుంచి చదవడం ప్రారంభించింది. అప్పుడు తనకు అర్థం అయ్యింది. అందులో ఒక పాత కథ ఉంది అందులోని ఒకొక్క పేజీని చదువుతూ వచ్చింది. నాదియాకు దొరికిన పుస్తకం సాధారణమైన పుస్తకం కాదు. అది ఆ ఇంటి మొదట బలి అయిన కోడలు రాసినది. ఆ పుస్తకంలో మొదట పేజీ ఇలా ఉంది ఈ పుస్తకం చదువుతున్నావంటే నువ్వు ఇప్పుడు ఏ పరిస్థితిలో ఉన్నవో నాకు అర్థం అయ్యింది. దీనికి ఇక ముగింపు ఇవ్వాలని, ఈ పుస్తకం నీకు సహాయం కోసం రాస్తున్నాను. నా పేరు — “అమృత” ఏళ్ల క్రితం ఈ పెద్దింటి పూర్వీకులు చాలా పేదవాళ్లు. వాళ్లు రోజూ కష్టపడి పని చేసినా... తినడానికి సరిపడా అన్నం కూడా దొరకేది కాదు. పగలు పొలాల్లో పని చేస్తూ, రాత్రిపూట తినడానికి తిండి లేకుండా ఆకలితోనే నిద్రపోయేవారు. పిల్లలు రోజంతా ఏడుస్తూ ఉంటే పెద్దలు అసహాయంగా చూస్తూ కాలాన్ని గడిపేవారు. ఆ ఇంట్లో నవ్వులు ఎప్పుడో మాయం అయ్యాయి.  ఒకసారి భారీ కరువు వచ్చింది....

Episode - 3 ఉమ్మడి కుటుంబం1980లో మట్టి కుండలోని ఆనందం

ఉమ్మడి కుటుంబం – Episode 3 మధ్యాహ్నపు ఎండ నెమ్మదిగా ఊరంతా పరుచుకుంది. ఇళ్ల ముందు వేసిన మగ్గాలపై ఆరేసిన బట్టలు గాలికి మెల్లగా ఊగుతున్నాయి. దూరంగా ఎక్కడో ఎద్దుల బండి చక్రాల శబ్దం వినిపిస్తోంది. సుమతి ఇంటి ముందు నిలబడి,  శారదా… రామ్మా తల్లి… అన్నం చల్లారిపోతుంది…” అంటూ మళ్లీ పిలిచింది. పిల్లలతో ఆడుకుంటున్న శారద,  వస్తున్నా అమ్మా…” అంటూ పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చింది. పాదాలన్నీ మట్టితో నిండిపోయి ఉన్నాయి. అది చూసి సుమతి,  అయ్యో… నిన్ను చూస్తే పిల్లలా ఉన్నావో లేక మట్టిబొమ్మలా ఉన్నావో అర్థం కావట్లేదు!” అంది. శారద చిన్నగా నవ్వేసింది. ఇంట్లోకి వెళ్లగానే రాములమ్మ అప్పటికే పళ్లెంలు తీసి వరుసగా పెట్టింది. ఆ రోజుల్లో భోజనం అంటే అందరూ కలిసి కూర్చుని తినడం తప్పనిసరి. ముందు ఇంటి పెద్దవాళ్లు… తర్వాత పిల్లలు…చివరగా ఆడవాళ్లు తినేవారు. సుమతి మావయ్య సిద్దయ్య ఇంకా రాఘవుడు ఇద్దరూ పొలం నుంచి భోజనానికి అని కొద్దిసేపు ఇంటికి వచ్చారు.  నాన్నా...  తాతయ్యా..." అంటూ వాళ్ళ దగ్గరకు పరిగెత్తింది శారద. అంతలో తాతయ్య చేతులు, కాళ్ళు కడుక్కుని "రామ్మా నా చిట్టి తల్లి" అంటూ శారదను ఎత్తుకున్నాడు. రాఘవుడు...

“ఆమెతో మాట్లాడింది ఒక ఆత్మనా? 💔😱 | Harika & Advait Love Horror Story Part 2”

“హారిక కథ Part 2 – నీడ వెనుక నిజం |  ప్రేమ అంటే… ఎప్పుడూ మనతో ఉండడమే కాదు. కొన్ని సార్లు… చనిపోయిన తర్వాత కూడా మనల్ని వదలని జ్ఞాపకం. హారికకి అది ఒక ప్రేమ కాదు… ఒక రహస్యం… ఒక భయం… Telugu Love & Horror Story” ఆ రాత్రి...      ఇల్లంతా నిశ్శబ్దంగా ఉంది. బయట అప్పుడప్పుడు గాలి వీచిన శబ్దం మాత్రమే వినిపిస్తోంది. గడియారం టిక్… టిక్… అని ప్రతి సెకను గట్టిగా వినిపిస్తున్నట్టుగా అనిపించింది. హారికకు మాత్రం నిద్ర ఏమాత్రం రాలేదు. ఆమె మంచంపై పడుకుంది… కానీ కళ్ళు మూసుకున్నా కూడా మనసు మాత్రం ఆగలేదు. చివరికి లేచి కూర్చుంది. ఫోన్‌ని చేతిలోకి తీసుకుంది. స్క్రీన్ వెలుగు ఆమె ముఖంపై పడింది… ఆ వెలుగులో ఆమె కళ్ళలో కనిపించింది— భయం… అనుమానం… ఇంకా… ఒక తెలియని ఆశ… “ఈరోజు కూడా మెసేజ్ వస్తుందా…?” అని ఆమె మనసులోనే తానే ప్రశ్నించింది. ఆమె చూపు గడియారంపై పడింది. 8:57 PM… గుండె కొంచెం వేగంగా కొట్టుకుంది. ఆమె చేతులు స్వల్పంగా వణికాయి. ఫోన్‌ని గట్టిగా పట్టుకుంది. ప్రతి సెకను ఒక నిమిషంలా అనిపించింది. ఆమెకు ఆ రాత్రి చలి ఎక్కువగా అనిపించింది… కానీ అది గాలివల్ల కాదు… లోపల పెరుగుతున్న భయంవల...