"ప్రతి 12 సంవత్సరాలకు ఒకసారి... ఆ కొండపై కనిపించే దేవకన్యను చూసినవాళ్లు తిరిగి గ్రామానికి రాలేదట... అది కేవలం కథే అనుకున్నారు అందరూ... కానీ 1987లో ఒక అమ్మాయి ఆ నిజాన్ని వెతకాలని నిర్ణయించుకుంది..." 1987 సంవత్సరం… పచ్చని కొండల మధ్యలో దాగి ఉన్న చిన్న గ్రామం — వెలగంపల్లి. ఉదయం పొగమంచు కమ్ముకున్నా… సాయంత్రం గాలిలో పక్షుల అరుపులు వినిపించినా… ఆ ఊరిలో ఒక్క విషయం మాత్రం అందరి మనసుల్లో భయంగా ఉండేది. ఆ కొండపై ఉన్న పాత దేవాలయం గ్రామానికి ఎంతో ప్రత్యేకమైనది. ఎత్తైన రాతి మెట్లను ఎక్కి వెళ్లాల్సి ఉండేది. చుట్టూ దట్టమైన చెట్లు , పక్షుల కిలకిలారావాలు , గాలికి ఊగే కొమ్మల శబ్దం ఆ ప్రదేశానికి ఒక ప్రత్యేకమైన ప్రశాంతతను ఇచ్చేవి. దేవాలయం గోడలు కాలగమనానికి సాక్ష్యాల్లా కనిపించేవి. కొన్ని చోట్ల రాళ్లు చెక్కుచెదిరిపోయినా , ఆ ఆలయం వైభవం మాత్రం ఇప్పటికీ అందరినీ ఆకర్షించేది. చాలా ఏళ్ల క్రితం అక్కడ పెద్ద జాతరలు జరిగేవని పెద్దలు చెప్పుకునేవారు. జాతర సమయం వచ్చిందంటే చుట్టుపక్కల గ్రామాలన్నీ పండుగ వాతావరణంలో మునిగిపోయేవట. కొండ దారంతా రంగురంగు...
చెరువు దగ్గర కనిపించిన అమ్మాయి
“ప్రతి పౌర్ణమి రాత్రి…
ఆ చెరువు దగ్గర ఒక అమ్మాయి కనిపించేదట.
ఆ చెరువు దగ్గర ఒక అమ్మాయి కనిపించేదట.
ఆమె నీళ్ల మీద నడుస్తుందని ఊరివాళ్లు చెప్పుకునేవారు.
కానీ…
ఆమెను దగ్గరగా చూసిన వాళ్లు మాత్రం
మళ్లీ ఎప్పుడూ సాధారణంగా ఉండలేదట…”
“ఆమె నిజంగా మనిషేనా…
లేక రాత్రిళ్లు చెరువు దగ్గర కనిపించే అప్సరసా…?”
1985 కాలం…
కొండల మధ్యలో పచ్చని చెట్లతో నిండిపోయిన చిన్న గ్రామం — వేములపల్లి.
ఉదయం సూర్యుడు కొండల వెనక నుంచి నెమ్మదిగా బయటికి తొంగిచూడగానే…
ఆ ఊరు మెల్లగా మేల్కొనేది.
ఇళ్ల ముందు మహిళలు ముగ్గులు వేస్తూ ఉండేవారు.
దూరంగా కోళ్లు కూస్తూ…
ఎద్దుల గంటల శబ్దం పొలాల దారి మొత్తం వినిపించేది.
ఆ ఊరి ప్రజలందరికీ ఒకటే ఆధారం —
గ్రామం చివర ఉన్న పెద్ద చెరువు.
ఆ చెరువు నీళ్లు ఎప్పుడూ చల్లగా, స్వచ్ఛంగా ఉండేవి.
పగలు అయ్యిందంటే…
ప్రతి ఇంటి ఆడవాళ్లు తమ తమ మట్టి కుండలు, పిత్తల బిందెలు తీసుకుని చెరువు దారి పట్టేవారు.
కొంతమంది మాట్లాడుకుంటూ వెళ్లేవారు…
మరికొందరు పాటలు పాడుకుంటూ నడిచేవారు.
పిల్లలు మాత్రం చెరువు దగ్గరికి వెళ్లగానే నీళ్లలో రాళ్లు వేస్తూ ఆడుకునేవారు.
సాయంత్రం సూర్యాస్తమయం సమయంలో…
ఆ చెరువు నీళ్ల మీద పడే ఎర్రటి వెలుగు చూస్తే,
అది నిజంగా దేవుడు వేసిన చిత్రంలా కనిపించేది.
కానీ సూర్యుడు అస్తమించిన తర్వాత మాత్రం…
ఆ చెరువు వైపు ఎవరూ వెళ్లేవారు కాదు.
సాయంత్రం అయ్యిందంటే చాలు…
చెరువు దారి మొత్తం ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దంగా మారిపోయేది.
పగలంతా నవ్వులతో కిక్కిరిసిపోయే ఆ ప్రదేశం…
రాత్రి పడితే భయంతో మూగబోయినట్టుగా కనిపించేది.
పిల్లలు కూడా చీకటి పడకముందే ఇళ్లకు చేరుకోవాలని పెద్దవాళ్లు గట్టిగా చెప్పేవారు.
“చెరువు దగ్గరికి రాత్రివేళ వెళ్లొద్దు…”
అనే మాట ఆ ఊరిలో ప్రతి ఇంట్లో వినిపించేది.
ఎందుకంటే…
ప్రతి పౌర్ణమి రాత్రి…
ఆ చెరువు దగ్గర ఎవరో తెల్లని చీరలో తిరుగుతారని
ఊరివాళ్లు చెప్పుకునేవారు.
కొంతమంది చెబుతుండేవారు —
ఆమె నీళ్ల అంచున నిలబడి చంద్రుణ్ని చూస్తూ ఉంటుందని…
మరికొందరు మాత్రం…
ఆమె ఏడుస్తున్న శబ్దం కూడా వినిపించిందని ప్రమాణం చేసేవారు.
ఒకసారి…
రాత్రి ఆలస్యంగా పొలం నుంచి వస్తున్న రామయ్య అనే రైతు, చెరువు పక్కగా వెళ్లేటప్పుడు
నీళ్లలో తెల్లగా కదులుతున్న నీడను చూసాడట.
భయంతో అతని చేతిలో ఉన్న లాంతరు నేలపై పడిపోయింది.
ఆ రోజు నుంచి…
రామయ్య ఎప్పుడూ రాత్రి ఒంటరిగా బయటకు రావడమే మానేశాడు.
అంతేకాదు…
పౌర్ణమి రాత్రి వచ్చినప్పుడల్లా
చెరువు నీళ్లు కూడా విచిత్రంగా అలజడి చెందుతాయని
ఊరిలో పెద్దవాళ్లు చెప్పుకునేవారు.
గాలి లేకపోయినా…
నీళ్ల మీద అలలు పుడుతుండేవట.
ఆ మాటలు విన్న తర్వాత
ఆ చెరువు దగ్గరికి వెళ్లేందుకు ఎవరికీ ధైర్యం ఉండేది కాదు.
ఒక రోజు…
రాఘవ అనే యువకుడు పట్టణం నుంచి తన ఊరైన వేములపల్లికి తిరిగి వచ్చాడు.
చాలా సంవత్సరాల తర్వాత ఊరికి వచ్చిన అతనికి…
పాత జ్ఞాపకాలు ఒక్కొక్కటిగా గుర్తొస్తున్నాయి.
చిన్నప్పుడు తాను ఆడుకున్న వీధులు…
స్నేహితులతో తిరిగిన పొలాల దారులు…
మరియు గ్రామం చివర ఉన్న ఆ పెద్ద చెరువు.
కానీ…
ఊరిలోకి అడుగుపెట్టినప్పటి నుంచే
అతనికి ఒక విషయం మాత్రమే పదే పదే వినిపించింది.
“రాత్రిపూట చెరువు దగ్గరికి వెళ్లొద్దు…”
ఎవరిని అడిగినా అదే మాట.
కొంతమంది భయంతో మెల్లగా చెప్పేవారు…
మరికొందరు మాత్రం ఆ విషయం ప్రస్తావనకే వణికిపోయేవారు.
రాఘవకి ఇవన్నీ విని నవ్వొచ్చింది.
పట్టణంలో చదువుకుని వచ్చిన అతనికి
దెయ్యాలు, ఆత్మలు అన్నవి కేవలం మూఢనమ్మకాల్లా అనిపించాయి.
“ఎవరైనా భయపెట్టడానికి కథలు సృష్టించి ఉంటారు…”
అని అతను నిర్లక్ష్యంగా అన్నాడు.
ఆ రాత్రే…
“నిజంగా ఎవరో ఉంటే నేనే చూస్తా!”
అని ధైర్యంగా చెప్పి, ఒక లాంతరు చేతిలో పట్టుకుని
చెరువు దారి పట్టాడు.
ఆ రోజు పౌర్ణమి...
ఆకాశంలో పెద్ద పౌర్ణమి చంద్రుడు ప్రకాశిస్తున్నాడు.
చల్లని గాలి నెమ్మదిగా వీచుతోంది.
చెరువు నీళ్లలో చంద్రుని ప్రతిబింబం వెండి తళుకులా మెరిసిపోతోంది.
చుట్టూ ఎక్కడా మనిషి శబ్దం లేదు.
దూరంగా అప్పుడప్పుడు వినిపిస్తున్న గుడ్లగూబ అరుపు మాత్రమే
ఆ నిశ్శబ్దాన్ని ఇంకా భయంకరంగా మార్చుతోంది.
రాఘవ మాత్రం భయపడలేదు.
అతను చెరువు అంచున నిలబడి చుట్టూ గమనించాడు.
“ఎక్కడుంది ఆ తెల్లచీర దెయ్యం…?”
అని చిన్నగా నవ్వుకున్నాడు.
అప్పుడే…
చెరువు మధ్యలో ఎవరో నిలబడి ఉన్నట్టు కనిపించింది.
మొదట అది కేవలం చంద్రుని ప్రతిబింబమేమో అనుకున్నాడు రాఘవ.
కానీ…
కొన్ని క్షణాల తర్వాత
ఆ ఆకారం నెమ్మదిగా స్పష్టంగా కనిపించడం ప్రారంభమైంది.
తెల్లని వస్త్రం…
నీళ్ల మీద గాలికి మెల్లగా ఊగుతోంది.
పొడవాటి జుట్టు…
ముఖం సగం వరకు కప్పేసి ఉంది.
చంద్రకాంతి ఆ రూపం మీద పడుతూ
వింతగా మెరుస్తోంది.
ఆమె కదలకుండా
చెరువు మధ్యలోనే నిలబడి ఉంది.
చుట్టూ గాలి కూడా ఒక్కసారిగా ఆగిపోయినట్టైంది.
నీళ్లలో చిన్న చిన్న అలలు పుడుతున్నాయి…
కానీ ఆమె కాళ్ల దగ్గర మాత్రం
నీరు అస్సలు కదలడం లేదు.
రాఘవ గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది.
అతను కళ్లను పెద్దగా తెరిచి మళ్లీ జాగ్రత్తగా చూశాడు.
అప్పుడు…
ఆమె ముఖం నెమ్మదిగా పైకి లేచింది.
చంద్రకాంతిలో మెరిసిన ఆమె కళ్ళు
నేరుగా రాఘవ వైపే చూస్తున్నాయి…
రాఘవ కళ్లూ పెద్దవయ్యాయి.
కొన్ని క్షణాలు అతను కదలలేక అక్కడే నిలబడ్డాడు.
చెరువు మధ్యలో నిలబడి ఉన్న ఆ అమ్మాయి
నెమ్మదిగా తన తలను అతని వైపు తిప్పింది.
ఆ కదలిక చాలా మెల్లగా…
చాలా అసహజంగా అనిపించింది.
చంద్రకాంతి ఆమె ముఖంపై పడుతూ
ఆమె కళ్ళను వింతగా మెరిపిస్తోంది.
రాఘవ గొంతు ఎండిపోయింది.
అతను జాగ్రత్తగా ఆమె కాళ్లవైపు చూసాడు.
అప్పుడే…
ఆమె కాళ్లు నీళ్లలో మునగలేదు…
ఆమె నిజంగానే నీళ్లపై నిలబడి ఉంది.
ఆమె నిజంగానే నీళ్లపై నిలబడి ఉంది.
నీళ్లు అలలతో కదులుతున్నా…
ఆమె మాత్రం కదలకుండా గాల్లో తేలుతున్నట్టుగా కనిపించింది.
రాఘవ గుండె ఒక్కసారిగా బలంగా కొట్టుకుంది.
అతని చేతిలో ఉన్న లాంతరు స్వల్పంగా వణికింది.
చల్లని గాలి ఒక్కసారిగా బలంగా వీచింది.
ఆ అమ్మాయి పెదవులపై
నెమ్మదిగా ఒక చిరునవ్వు మెరిసింది.
ఆ నవ్వులో ఏదో విచిత్రమైన బాధ ఉంది…
అలాగే భయంకరమైన ప్రశాంతత కూడా ఉంది.
ఆమె మెల్లగా నోరు తెరిచింది.
“ఎన్నేళ్ల తర్వాత…
ఇక్కడికి మళ్లీ ఎవరో వచ్చారు…”
ఆమె స్వరం చెరువు మొత్తం మార్మోగింది.
అది సాధారణ మనిషి గొంతులా లేదు.
దూరం నుంచి వినిపిస్తున్నట్టూ…
అలాగే చెవుల దగ్గరే మాట్లాడుతున్నట్టూ అనిపించింది.
రాఘవ వెన్నులో చలి పరిగెత్తింది.
అంతే…
ఒక్కసారిగా చెరువు నీళ్లు బలంగా అలజడి అయ్యాయి.
గాలి వేగంగా తిరగసాగింది.
నీళ్లలో పెద్ద పెద్ద అలలు పుట్టి
చంద్రుని ప్రతిబింబాన్ని ముక్కలుగా చీల్చేశాయి.
రాఘవ భయంతో వెనక్కి అడుగు వేసాడు.
అతని శ్వాస వేగంగా మారింది.
కానీ…
మరుసటి క్షణంలోనే
ఆ అమ్మాయి కనిపించలేదు.
ఆమె నిలబడ్డ చోటు
ఇప్పుడు ఖాళీ...
నీళ్లు మాత్రమే ఉన్నాయి.
చుట్టూ మళ్లీ నిశ్శబ్దం అలుముకుంది.
అయితే…
రాఘవ చెవుల్లో మాత్రం
ఆమె నవ్వు ఇంకా మార్మోగుతూనే ఉంది…
నీళ్లపై మాత్రం…
ఒక చిన్న వెండి గాజు నెమ్మదిగా తేలుతూ కనిపించింది.
చంద్రకాంతి ఆ గాజుపై పడుతూ
వింతగా మెరుస్తోంది.
కొన్ని క్షణాల క్రితమే అక్కడ భయంకరమైన అలజడి జరిగినా…
ఇప్పుడు మాత్రం చెరువు మళ్లీ ప్రశాంతంగా మారిపోయింది.
రాఘవ జాగ్రత్తగా ముందుకు వెళ్లి
ఆ గాజును చేతిలోకి తీసుకున్నాడు.
అది చాలా పాతదిగా కనిపించింది.
వెండి రంగు మసకబారిపోయినా…
దానిపై చెక్కిన చిన్న చిన్న ఆకారాలు మాత్రం ఇంకా స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి.
అతను ఆ గాజును గట్టిగా పట్టుకున్న క్షణంలోనే…
ఎవరో చల్లని చేతితో తన భుజాన్ని తాకినట్టుగా అనిపించింది.
రాఘవ ఒక్కసారిగా వెనక్కి తిరిగి చూశాడు.
కానీ అక్కడ ఎవరూ లేరు.
చుట్టూ గాలి శబ్దం తప్ప ఇంకేమీ వినిపించలేదు…
దూరంగా గాలి శబ్దం మాత్రమే వినిపిస్తోంది.
అతని గుండెల్లో మాత్రం ఒక ప్రశ్న పదే పదే తిరుగుతోంది.
ఆ గాజు ఎవరిది…?
చెరువులో కనిపించిన ఆ అమ్మాయి నిజంగా దెయ్యమా లేక ఒక అప్సరసా…?
లేకపోతే…
ఆ చెరువు నీళ్ల వెనుక
ఏళ్లుగా దాచిపెట్టిన ఇంకేదైనా భయంకరమైన రహస్యముందా…?
ఆ రాత్రి తర్వాత
రాఘవ జీవితం పూర్తిగా మారిపోబోతోందని
అతనికి అప్పటికీ తెలియదు…
ఆ గాజు ఎవరిదో తెలుసుకునే ప్రయత్నంలో…
రాఘవ ఒక భయంకరమైన నిజాన్ని ఎదుర్కొనబోతున్నాడు…”
రాఘవ ఒక భయంకరమైన నిజాన్ని ఎదుర్కొనబోతున్నాడు…”
తర్వాతి భాగంలో…
Part - 2 👉 Click Here
ఇలాంటి మరిన్ని కథలు 👇
రామాపురం కోటలో ఖజానా రహస్యం 👉 Click here
నువ్వు సేఫ్గా ఉన్నావా? హారిక కథ Part-1👉 Click here
“ఆమెతో మాట్లాడింది ఒక ఆత్మనా? 💔😱 | Harika & Advait Love Horror Story Part 2”👉 Click here
గ్రామాన్ని కాపాడిన ధార్మిక – నిజం ఏమిటి? “Telugu Story / Moral Story👉 Click here
Comments
Post a Comment