అది భయమా… బాధనా… లేక ప్రేమ మొదలైందా… ఆమెకే అర్థం కాలేదు. “ఇది నా వల్లే జరుగుతోంది…” అని ఒక్కోసారి అనిపించేది. అలా రోజులు నెమ్మదిగా గడుస్తూ ఉండగా… ప్రతి రోజు ఆమెకు ఒక పరీక్షలా అనిపించేది. హాస్టల్ గదిలో ఉన్నప్పుడల్లా… చుట్టూ ఉన్న అమ్మాయిల నవ్వులు, మాట్లాడుకునే శబ్దాలు కూడా ఆమెకు భయంగా అనిపించేవి. ఎవరైనా తనను గమనిస్తున్నారేమో… తనలో దాచుకున్న నిజం బయటపడుతుందేమో అన్న ఆలోచన ఆమెను క్షణం కూడా వదిలేది కాదు. అద్దంలో తనను చూసుకున్నప్పుడల్లా… తనలో జరుగుతున్న మార్పులు ఆమెకే స్పష్టంగా కనిపించేవి. ఆ మార్పులను దాచుకోవడానికి ఆమె వేసుకున్న ప్రతి ప్రయత్నం… రోజురోజుకు మరింత కష్టంగా మారింది. “ఇంకా ఇలా కొనసాగితే కుదరదు…” అని ఒక రోజు ఆమె మనసులో గట్టిగా అనిపించింది. ఆ రాత్రి ఆమె చాలా సేపు నిద్రపోలేకపోయింది. భయం ఒకవైపు… భవిష్యత్తు గురించి ఆలోచనలు మరోవైపు… కానీ ఇక్కడే ఉండటం ఇక అసాధ్యం అనిపించింది. మరుసటి ఉదయం… ఎవరూ ఎక్కువగా గమనించకుండా తన సామాన్లు సర్దుకుంది. ఆమె దగ్గర ఉన్నవి కూడా పెద్దగా ఏమీ లేవు— కొన్ని బట్టలు… చిన్న బ్యాగ్… ఒక ఫోన్ అంతే. హాస్టల్ గేటు దాటేటప్పుడు… ఒక్కసారిగా ఆమె అడుగులు...
అది భయమా… బాధనా… లేక ప్రేమ మొదలైందా…
ఆమెకే అర్థం కాలేదు.
“ఇది నా వల్లే జరుగుతోంది…” అని ఒక్కోసారి అనిపించేది.
“ఇది నా వల్లే జరుగుతోంది…” అని ఒక్కోసారి అనిపించేది.
అలా రోజులు నెమ్మదిగా గడుస్తూ ఉండగా…
ప్రతి రోజు ఆమెకు ఒక పరీక్షలా అనిపించేది.
హాస్టల్ గదిలో ఉన్నప్పుడల్లా…
చుట్టూ ఉన్న అమ్మాయిల నవ్వులు, మాట్లాడుకునే శబ్దాలు కూడా ఆమెకు భయంగా అనిపించేవి.
ఎవరైనా తనను గమనిస్తున్నారేమో…
తనలో దాచుకున్న నిజం బయటపడుతుందేమో అన్న ఆలోచన ఆమెను క్షణం కూడా వదిలేది కాదు.
అద్దంలో తనను చూసుకున్నప్పుడల్లా…
తనలో జరుగుతున్న మార్పులు ఆమెకే స్పష్టంగా కనిపించేవి.
ఆ మార్పులను దాచుకోవడానికి ఆమె వేసుకున్న ప్రతి ప్రయత్నం…
రోజురోజుకు మరింత కష్టంగా మారింది.
“ఇంకా ఇలా కొనసాగితే కుదరదు…”
అని ఒక రోజు ఆమె మనసులో గట్టిగా అనిపించింది.
ఆ రాత్రి ఆమె చాలా సేపు నిద్రపోలేకపోయింది.
భయం ఒకవైపు…
భవిష్యత్తు గురించి ఆలోచనలు మరోవైపు…
కానీ ఇక్కడే ఉండటం ఇక అసాధ్యం అనిపించింది.
మరుసటి ఉదయం…
ఎవరూ ఎక్కువగా గమనించకుండా తన సామాన్లు సర్దుకుంది.
ఆమె దగ్గర ఉన్నవి కూడా పెద్దగా ఏమీ లేవు—
కొన్ని బట్టలు… చిన్న బ్యాగ్… ఒక ఫోన్ అంతే.
హాస్టల్ గేటు దాటేటప్పుడు…
ఒక్కసారిగా ఆమె అడుగులు ఆగిపోయాయి.
అక్కడ గడిపిన రోజులన్నీ క్షణాల్లో గుర్తొచ్చాయి.
కానీ తిరిగి వెళ్లే మార్గం లేదని ఆమెకు తెలుసు.
అలా…
ఒక తెలియని భవిష్యత్తు వైపు అడుగులు వేస్తూ…
ఆమె హాస్టల్ను వదిలి బయటకు వచ్చింది.
కొన్ని గంటలు తిరిగి…
చివరికి ఒక చిన్న అద్దె గది దొరికింది.
ఆ గది చిన్నదే అయినా…
ఆమెకు అది ఒక దాచుకునే చోటు… ఒక సురక్షితమైన మూలలా అనిపించింది.
అలా…
ఆమె కొత్త జీవితానికి ఆ చిన్న గది నిశ్శబ్ద సాక్షిగా మారింది.
తనకు ఇంటి సామానులు ఏమి లేకపోవడంతో…
ఆ మొదటి రోజులు ఆమెకు నిజంగా చాలా కఠినంగా మారాయి.
ఆ చిన్న గదిలో…
ఒక పాత మంచం కూడా లేదు.
చల్లని నేలపైనే ఒక పలుచని చీర వేసుకుని పడుకోవాల్సి వచ్చేది.
వంట చేసుకునే పాత్రలు లేవు…
తినడానికి సరైన ఆహారం కూడా దొరకని రోజులు వచ్చాయి.
కొన్ని సార్లు కేవలం నీళ్లు తాగి…
ఆకలిని మర్చిపోయే ప్రయత్నం చేసేది.
గదిలో నిశ్శబ్దం అంతగా ఉండేది…
తన శ్వాస శబ్దమే తనకు తోడు అన్నట్టుగా.
మాట్లాడటానికి ఎవరూ లేరు…
ఆ చిన్న గది గోడలే…
ఆమె మాటలను మౌనంగా వినే సాక్షులయ్యాయి.
రోజంతా ఎవరితోనూ మాట్లాడకుండా గడిచిపోయే క్షణాలు…
రాత్రికి రాత్రి మరింత భారంగా మారేవి.
కానీ…
ఇంటి వాళ్లకు మాత్రం అప్పుడప్పుడూ ఫోన్ చేసేది.
ఆ కాల్ చేసే ముందు…
చాలా సేపు ఫోన్ని చూస్తూ కూర్చునేది.
“చెప్పాలా…? చెప్పకూడదా…?”
అనే సందేహం ఆమెను అడ్డుకునేది.
చివరికి…
ధైర్యం చేసుకుని కాల్ చేసేది.
అక్కడి నుంచి వినిపించే అమ్మ స్వరం…
“ఎలా ఉన్నావ్ అమ్మా… తింటున్నావా… జాగ్రత్తగా ఉన్నావా…” అని అడిగిన ప్రతి మాట…
ఆమె గుండెను మెల్లగా తాకేది.
ఆ క్షణంలోనే…
తన మనసులో దాచుకున్న నిజం బయటకు చెప్పాలనిపించేది.
“అమ్మా… నేను…” అని ప్రారంభించేది.
కానీ వెంటనే… తన గొంతు ఆగిపోయేది.
ఒకవైపు సిగ్గు...
భయంకరమైన ఆలోచన…
ఏమవుతుందో అన్న అనిశ్చితి…
ఆ మాటలను బయటకు రానివ్వవు.
“బాగున్నాను అమ్మా…”
అని అబద్ధం చెబుతూ నవ్వే ప్రయత్నం చేసేది.
కానీ ఆ నవ్వులో… బాధ దాగి ఉండేది.
ఫోన్ ఆ వైపు వాళ్లకి అది కనిపించేది లేదు.
వాళ్లు ఇంకా సాధారణ విషయాలే మాట్లాడుతూ ఉండేవారు—
ఇంటి సంగతులు…
పక్కింటి వాళ్లు…
పండుగలు…
ఆమె మాత్రం…
“హం… అవును…” అని మాత్రమే సమాధానం చెప్పేది.
కళ్ళలో నీళ్లు నెమ్మదిగా జారుతుండేవి.
చివరికి… ఫోన్ కట్ చేసిన తర్వాత…
ఆమె కళ్ళలో ఉన్న కన్నీళ్లు ఆగేవికాదు.
అప్పుడు తన చేతులతో ముఖాన్ని కప్పుకుని… మౌనంగా ఏడ్చేది.
“ఒక్కసారి చెప్పుంటే…?” అని తనని తాను ప్రశ్నించుకునేది.
కానీ…
ఇప్పటికే ఆలస్యం అయిపోయిందనే భావన ఆమెను మళ్లీ మౌనంలోకి నెట్టేసేది.
రోజులు గడుస్తున్నకొద్దీ… తనలో జరుగుతున్న మార్పులు మరింత స్పష్టంగా కనిపించసాగాయి.
అది చూసిన ప్రతిసారి… భయం, బాధ, అయోమయం అన్నీ కలిసిపోతూ ఆమెను లోపల నుంచి కుంగదీసేవి.
బయటకి వెళ్లాలన్నా భయం…
ఎవరైనా ప్రశ్నిస్తారేమో అన్న ఆలోచన.
అందుకే చాలా రోజుల వరకు… ఆ చిన్న గదే ఆమె ప్రపంచంగా మారిపోయింది.
అయినా…
ప్రతి ఉదయం లేచినప్పుడు…
“ఇంకో రోజు గడపాలి…” అని తనని తాను ధైర్యం చేసుకునేది.
అలా…
ఒక్కో రోజు… ఒక్కో వారం… ఒక్కో నెలగా మారింది.
ప్రతి నెల పూర్తయ్యే సరికి…
ఆమె గుండెల్లో ఒక తెలియని భయం పెరుగుతూ వచ్చింది.
“ఇంకెంతకాలం…? ముందు ఏమవుతుంది…?” అనే ప్రశ్నలు ఆమెను వెంటాడేవి.
అయినా సమయం ఆగలేదు.
నెలలు నెమ్మదిగా గడుస్తూ…
చివరికి తొమ్మిది నెలలు కూడా పూర్తయ్యాయి.
ఆ తొమ్మిది నెలలు… ఆమెకు ఒక జీవితం లాంటివే—
ప్రతి రోజు ఒక పోరాటం… ప్రతి క్షణం ఒక భయం…
ప్రతి శ్వాసలో ఒక నిశ్శబ్ద బాధ.
కానీ…
ఆ బాధ అంతా చివరికి ఒక కొత్త ప్రారంభానికి దారి తీస్తుందని… ఆమెకి అప్పటివరకు తెలియదు.
ఒక రాత్రి… ఆకాశం మబ్బులతో నిండిపోయింది.
వర్షం చినుకులు కిటికీ గాజుపై నెమ్మదిగా తట్టుకుంటూ…
ఆ చిన్న గదిలో ఒక విచిత్రమైన నిశ్శబ్దాన్ని సృష్టిస్తున్నాయి.
తన గదిలో... చుట్టూ ఎవరూ లేరు…
పిలిస్తే వినే మనిషి కూడా లేడు.
ఆ రాత్రే…
ఆమె జీవితాన్ని పూర్తిగా మార్చేసే క్షణం దగ్గరపడుతోందని…
ఆమెకు స్పష్టంగా అర్థమవుతోంది.
మొదట చిన్నగా మొదలైన నొప్పి… కొద్దిసేపటికే తీవ్రంగా మారింది.
ప్రతి నిమిషం గడిచేకొద్దీ… ఆ నొప్పి ఆమె శరీరాన్ని పూర్తిగా పట్టేసింది.
గదిలో ఒక మూల పట్టుకుని నిలబడింది… మళ్లీ కింద కూర్చుంది… తరువాత నేలపై పడుకుంది.
“ఎవరైనా ఉండుంటే బాగుండేది…” అని ఒక క్షణం ఆమె మనసులో మెదిలింది.
కానీ వెంటనే… తన పరిస్థితి గుర్తొచ్చి కళ్ళు మూసుకుంది.
ఎవరూ పక్కన లేకుండా…
తీవ్ర నొప్పుల మధ్య…
తనలో మిగిలిన శక్తి అంతా కూడగట్టుకుని…
ఆ రాత్రి ఆమె ఒక బిడ్డకు జన్మనిచ్చింది.
ఆ క్షణం…
గదిలో వినిపించిన చిన్న అరుపు— ఆ బిడ్డ మొదటి ఏడుపు.
ఆ శబ్దం వినగానే… ఆమె గుండె ఒక్కసారిగా కొట్టుకున్నట్టైంది.
కొన్ని క్షణాలు… ఆమెకి నొప్పి కూడా మరిచిపోయినట్టైంది.
బాధతోనా…
ఉపశమనంతోనా…
లేక కొత్త బాధ్యత మొదలైందనే భయంతోనా…
ఆమె గుండె నిండిపోయింది — చెప్పలేని ఒక భావనతో.
చిన్నగా ఏడుస్తున్న ఆ బిడ్డను… కంపించే చేతులతో తన చేతుల్లోకి తీసుకుంది.
ఆ బిడ్డ చిన్న వేళ్లు… మృదువైన ముఖం…
ఆమె కళ్ళలో నీళ్లు తెప్పించాయి.
“ఇది నా బిడ్డ…”
అని ఆమె మనసులో మెల్లగా అనిపించింది.
బిడ్డ ముఖాన్ని చూస్తూ… కొన్ని క్షణాలు ప్రపంచం ఆగిపోయినట్టే అనిపించింది.
బయట వర్షం శబ్దం… గదిలో బిడ్డ చిన్న ఏడుపు…
ఆమె శ్వాస…
అవి మాత్రమే ఉన్నట్టు అనిపించింది.
కానీ…
ఆ నిశ్శబ్దం ఎక్కువసేపు నిలవలేదు.
ఆమె మనసులో మళ్లీ అదే ప్రశ్నలు మెల్లగా లేవడం ప్రారంభమయ్యాయి…
“ఇప్పుడు ఏమి చేయాలి…? ఈ బిడ్డతో నేను ఎక్కడికి వెళ్తాను…? ఎవరైనా చూసేస్తే…? ఇది బయటపడితే…?”
అనే ఆలోచనలు ఒక్కసారిగా వేగంగా తిరగసాగాయి.
ఇప్పటి వరకు తాను ఒంటరిగా భరించిన భయం…
ఇప్పుడు రెట్టింపు అయింది.
ఇది ఇక తన విషయం మాత్రమే కాదు…
ఈ చిన్న ప్రాణం గురించీ ఆలోచించాల్సిన పరిస్థితి వచ్చింది.
ఆమె గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది… చేతులు వణుకుతున్నాయి… కళ్ళలో కన్నీళ్లు ఆగడం లేదు.
ఒక వైపు…
తన చేతుల్లో ఉన్న బిడ్డను వదిలేయలేని తల్లి మనసు…
మరో వైపు…
ఈ ప్రపంచం ముందు నిలబడలేనన్న భయం…
ఆ రెండు భావాలు ఆమెను లోపల నుంచి చీల్చేస్తున్నాయి.
ఆ రాత్రి…
ఊరంతా నిద్రలో ఉండగా…
ఆమె చాలా సేపు అలా కూర్చొని ఉంది— బిడ్డను తన ఒడిలో బిగిగా పట్టుకుని.
చివరికి… కన్నీళ్లు తుడుచుకుని…
ఒక నిర్ణయం తీసుకుంది.
ఆ నిర్ణయం…
ఆమె జీవితాన్ని మాత్రమే కాదు…
ఆ చిన్న బిడ్డ భవిష్యత్తుని కూడా మార్చబోతుంది.
కానీ…
ఆమె తీసుకున్న ఆ నిర్ణయం సరైనదా…?
ఆ నిర్ణయం…
ఆమెను రక్షిస్తుందా…?
లేక మరింత లోతైన సమస్యల్లోకి నెడుతుందా…?
దానికి సమాధానం…
ఇంకా ఆమెకే తెలియదు.
ఈ కథ ఒక భావోద్వేగ ప్రయాణం మాత్రమే.
జీవితంలో ఇలాంటి పరిస్థితులు ఎదురైతే,
ఎప్పుడూ సహాయం కోసం దగ్గరి వాళ్లను లేదా వైద్యులను సంప్రదించండి.
తర్వాత ఏమి జరిగిందో... Part - 5 లో చూడండి.
Part - 5 త్వరలోనే వస్తుంది.
Comments
Post a Comment