Episode - 5 చెరువు దగ్గర కనిపించిన అమ్మాయి| వెండి గాజు రహస్యం

"ఆ రాత్రి రాఘవకు తెలియదు...

అతను తెరవబోతున్న పాత డైరీ, నలభై ఏళ్లుగా దాగి ఉన్న ఒక రహస్యాన్ని బయటపెడుతుందని...

ఆ రహస్యం ఒక అమ్మాయి మరణానికి మాత్రమే కాదు...

మొత్తం ఊరి భవిష్యత్తుకూ సంబంధించినదని...

కానీ కొన్ని నిజాలు ఎంతకాలం దాగి ఉన్నా...

వాటిని వెలుగులోకి తీసుకురావడానికి విధి ఒకరిని ఎంచుకుంటుంది"

కథ👇 

మెల్లగా డైరీ తెరిచాడు.

పసుపు రంగులోకి మారిపోయిన పాత కాగితం...
అందులో అందమైన అక్షరాలతో వాక్యాలు రాసి ఉంది.

డైరీ మొదటి పేజీలో ఇలా ఉంటుంది:

"నేను లక్ష్మిని...

"ఈ డైరీ ఎవరి చేతికి పడినా... దయచేసి నిజాన్ని బయట పెట్టండి."

ఆ అక్షరాలపై కొన్ని కన్నీటి చుక్కల మచ్చలు ఇంకా కనిపిస్తున్నాయి. 

ఆ పేజీని చూస్తూనే రాఘవ గుండెలో తెలియని బాధ కలిగింది.

అతను తర్వాతి పేజీ తిప్పాడు.

"ఆగస్టు 14, 1983"
"ఈ రోజు చెరువు దగ్గర నేను ఒక విచిత్రమైన విషయం చూశాను."

"ఊరిలో అందరూ గౌరవించే ముగ్గురు పెద్దలు... అర్ధరాత్రి సమయంలో పాత గోదాం దగ్గరకు వచ్చారు."

"వాళ్లతో పాటు ఇంకొక చిన్న అమ్మాయి కూడా ఉంది..."

రాఘవ ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాడు.

“ఇంకో అమ్మాయి...?” అని ఆశ్చర్యంగా అన్నాడు.

చన్నయ్య ముఖం పాలిపోయింది.

“అది చదవకు...” అని మళ్లీ చెప్పాడు.

కానీ రాఘవ వినలేదు.

తర్వాతి పేజీ తిప్పాడు.

"ఆ అమ్మాయి చాలా భయపడుతోంది, ఏడుస్తోంది."

"నేను దూరం నుంచి చూస్తున్నాను."

"వాళ్లు ఆమెను గోదాంలోకి తీసుకెళ్లారు."

"అప్పుడు నాకు అర్థమైంది..."

"ఊరిలో అందరూ నమ్ముతున్న కథలు అబద్ధాలు అని..."

అప్పుడే...
గోదాం లోపల చల్లని గాలి ఒక్కసారిగా వీచింది.

డైరీ పేజీలు వాటంతట అవే తిరగసాగాయి.
టక్...
టక్...
టక్...

ఎవరో మెల్లగా నడుస్తున్న అడుగుల శబ్దం వినిపించింది.

రాఘవ, చన్నయ్య ఇద్దరూ ఒకేసారి వెనక్కి తిరిగి చూశారు.

గోదాం చివర...

చీకటిలో...
తెల్లటి వస్త్రం ధరించిన ఒక ఆకారం కనిపించింది.

పొడవాటి జుట్టు...
చేతికి వెండి గాజు...

అది మెల్లగా ముందుకు వస్తోంది.

ఆమె అడుగులు నేలను తాకుతున్నాయో లేదో కూడా అర్థం కాలేదు. 

చుట్టూ ఉన్న గాలి ఒక్కసారిగా చల్లబడిపోయింది.

చన్నయ్య కాళ్లు వణికిపోయాయి.

“లక్ష్మి...” అని అతని నోటి నుంచి మాట జారిపోయింది.

ఆ ఆకారం మాత్రం ఏమీ మాట్లాడలేదు.

కేవలం డైరీ వైపు చూపించింది.

రాఘవ ధైర్యం చేసి మళ్లీ చదవడం ప్రారంభించాడు.

"నేను నిజాన్ని చూసాను. కానీ నన్ను కూడా వారు చూసేశారు. ఇప్పుడు నన్ను వెతుకుతున్నారు."

"నేను తిరిగి ఇంటికి చేరుకోగలనో లేదో తెలియదు."

"నాకు ఏదైనా జరిగితే..."
"గోదాం వెనుక ఉన్న పాత బావిని చూడండి."

"అక్కడే అన్ని సమాధానాలు ఉన్నాయి."

ఆ వాక్యం చదివిన క్షణంలో...
గోదాం బయట ఒక్కసారిగా మెరుపు మెరిసింది.

ధడామ్...!

పిడుగు శబ్దంతో మొత్తం భవనం కంపించింది.

అదే సమయంలో...

ఆ తెల్లటి ఆకారం మెల్లగా కనిపించకుండా పోయింది.

కానీ వెళ్లే ముందు...
ఆమె కళ్లలో ఒక విచిత్రమైన ప్రశాంతత కనిపించింది.

ఎన్నేళ్లుగా ఎదురు చూసిన వ్యక్తి చివరకు నిజం వైపు అడుగు వేసినట్టుగా...

రాఘవ డైరీని గట్టిగా పట్టుకున్నాడు.
ఇప్పుడు అతనికి ఒక విషయం స్పష్టమైంది.

లక్ష్మి మరణం వెనుక ఉన్న రహస్యం...
ఈ గోదాంలో లేదు.

అది...
గోదాం వెనుక ఉన్న పాత బావిలో దాగి ఉంది.

ఆ రాత్రి...
రాఘవ, చన్నయ్య ఇద్దరూ డైరీని పట్టుకుని గోదాం వెనుక ఉన్న పాత బావి దగ్గరకు వెళ్లారు.

వర్షం మెల్లగా తగ్గుతోంది.
కానీ బావి చుట్టూ మాత్రం ఒక విచిత్రమైన నిశ్శబ్దం అలుముకుంది.

చెట్ల ఆకులు కూడా కదలడం లేదు. ప్రకృతి మొత్తం ఏదో రహస్యం బయటపడబోతుందని ఎదురుచూస్తున్నట్టుంది.

అప్పుడే...
బావి నీళ్లలో వెండి రంగు కాంతి మెరుస్తూ కనిపించింది.

రాఘవ ఆశ్చర్యంగా లోపల చూశాడు.
నీటి మీద ఎవరో నిలబడి ఉన్నట్టుగా కనిపించింది.

మెరుపు వెలుగులో...
ఒక అద్భుతమైన రూపం బయటపడింది.

తెల్లని వస్త్రాలు...
వెండి గాజులు...

చంద్రకాంతిలా మెరిసే ముఖం...

ఆమె సాధారణ అమ్మాయి కాదు.
అప్సరసలా కనిపిస్తోంది.

ఆమె చుట్టూ చంద్రకాంతి వలయం ఏర్పడింది. ఆమెను చూస్తుంటే భయం కంటే భక్తి ఎక్కువగా కలుగుతోంది.

ఆ రూపం కళ్లలో కోపం లేదు...
వేదన మాత్రమే ఉంది.

రాఘవ చేతిలో ఉన్న డైరీ ఒక్కసారిగా తెరుచుకుంది.
చివరి పేజీ గాలికి కదిలింది.

అందులో ఇలా రాసి ఉంది:

"నేను చూసింది నేరం కాదు..."

"నేను చూసింది ఒక రహస్యం..."

"చెరువు దగ్గర కనిపించే ఆ రూపం ఆత్మ కాదు..."

"ఆమె ఈ చెరువును కాపాడే దైవ శక్తి..."

రాఘవ ఆశ్చర్యపోయాడు.
అప్పుడే ఆ అప్సరస రూపం మెల్లగా మాట్లాడింది.

"ఎన్నేళ్ల క్రితం ఈ ఊరు నీళ్ల కోసం, పంటల కోసం నన్ను ప్రార్థించేది."

"కానీ కొందరు స్వార్థంతో చెరువును నాశనం చేయాలని ప్రయత్నించారు."

"లక్ష్మి ఆ నిజాన్ని తెలుసుకుంది."

చన్నయ్య తల వంచుకున్నాడు.

అతని కళ్లలో కన్నీళ్లు కనిపించాయి.

"అవును..." అని మెల్లగా అన్నాడు.

"మేము తప్పు చేశాం."
"చెరువు భూమిని అమ్మేయాలని కొందరు పెద్దలు కుట్ర చేశారు.  

వాళ్ళతో కొన్ని రోజులు నేను కూడా చెయ్యి కలిపాను. తర్వాత నా తప్పు తెలుసుకొని వదిలిపెట్టాను. " నన్ను క్షమించండి.

"లక్ష్మి ఈ విషయాన్ని అందరికీ చెప్పబోయింది."

ఆ మాటలు వినగానే...
బావి నీళ్లు ఒక్కసారిగా అలలతో ఉప్పొంగాయి.

ఆకాశంలో చంద్రుడు మేఘాల వెనుక నుంచి బయటకు వచ్చాడు.

అప్సరస రూపం మరింత ప్రకాశించింది.

"లక్ష్మిని ఎవరూ చంపలేదు..."

"ఆమె నన్ను కాపాడేందుకు వచ్చినప్పుడు ప్రమాదవశాత్తు చెరువులో పడిపోయింది."

"కానీ ఆమె ఆత్మకు ఒక కోరిక మిగిలిపోయింది."
"నిజం బయటకు రావాలి."

ఆ మాటలతో...
చెరువు నీటి మధ్య నుంచి ఒక చిన్న వెండి గాజు పైకి తేలింది.

అదే లక్ష్మి చేతికి ఉండే గాజు.
రాఘవ దానిని చేతిలోకి తీసుకున్నాడు.

అప్పుడే...
చుట్టూ తెల్లటి కాంతి వ్యాపించింది.
ఆ కాంతిలో లక్ష్మి చిరునవ్వుతో కనిపించింది.

ఏళ్లుగా ఆమె హృదయంలో మిగిలిపోయిన భారమంతా ఒక్క క్షణంలో కరిగిపోయినట్టుగా అనిపించింది.

భయం లేదు.
వేదన లేదు.

ఏళ్లుగా ఎదురుచూసిన ప్రశాంతత మాత్రమే ఉంది.

"ధన్యవాదాలు..." అని ఆమె స్వరం మెల్లగా వినిపించింది.

"ఇప్పుడు నేను వెళ్లగలను..."

ఆ క్షణంలో...
ఆమె రూపం చంద్రకాంతిలో కలిసిపోయింది.

అప్సరస రూపం కూడా ఆకాశం వైపు లేచి నెమ్మదిగా అదృశ్యమైంది.

చెరువు మళ్లీ ప్రశాంతంగా మారిపోయింది.

మరుసటి రోజు...
రాఘవ డైరీలో ఉన్న నిజాన్ని ఊరంతా చెప్పాడు.

చెరువు భూమిని రక్షించారు.

గోదాం కూల్చివేసి అక్కడ ఒక చిన్న స్మారక చిహ్నం నిర్మించారు.

దాని మీద ఇలా రాశారు:
"లక్ష్మి – నిజం కోసం నిలిచిన ధైర్యవంతురాలు."

ఇప్పటికీ...
పౌర్ణమి రాత్రి చెరువు దగ్గరకు వెళితే...

నీటి మీద చంద్రుడి కాంతి మధ్య ఒక వెండి గాజు మెరుస్తుందని అంటారు.

కానీ ఇక ఎవరూ భయపడరు.

ఎందుకంటే...
అది ఒక ఆత్మ కాదు.
తన ఊరిని, తన చెరువును కాపాడిన ఒక ధైర్యమైన అమ్మాయి జ్ఞాపకం.

రాఘవ ఆ వెండి గాజును చెరువు ఒడ్డున ఉన్న స్మారక చిహ్నం వద్ద ఉంచాడు. 

పౌర్ణమి చంద్రుడు దానిపై పడగా, అది మెల్లగా మెరిసింది. ఆ మెరుపు లక్ష్మి చివరి చిరునవ్వులా కనిపించింది.

ముగింపు ✨

నీతి:

నిజం ఎంతకాలం దాచినా, ఒక రోజు వెలుగులోకి వస్తుంది. ధైర్యంగా నిలిచిన మంచి మనుషుల జ్ఞాపకం ఎప్పటికీ మాయమవదు.

ఈ కథ మీకు నచ్చిందా?

లక్ష్మి స్థానంలో మీరు ఉంటే నిజాన్ని బయటపెట్టడానికి ధైర్యం చేసేవారా?

మీ అభిప్రాయాన్ని కామెంట్‌లో తెలియజేయండి.

ఇలాంటి మరిన్ని సస్పెన్స్, మిస్టరీ కథల కోసం మా బ్లాగ్‌ను Follow చేయండి